Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

ΜΑΡΚΕΤ ΙΝ: μπράβοι ενάντια στους απεργούς

by Δημήτρης Αργυρός on 19 Δεκεμβρίου 2017


Κείμενο μου στο

https://www.bakiri.website/single-post/2017/12/16/%C2%AB%CE%9C%CE%91%CE%A1%CE%9A%CE%95%CE%A4-%CE%99%CE%9D%C2%BB-%CE%9C%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%B2%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CF%8E%CE%BD


nullΕίναι γνωστά τα γεγονότα που συνέβησαν στο «ΜΑΡΚΕΤ ΙΝ», σε συνέχεια των προηγούμενων γεγονότων, με τις μηνύσεις και τις συλλήψεις συνδικαλιστών και απεργών. Προχθές, 14/12, ημέρα γενικής απεργίας, η διοίκηση του «ΜΑΡΚΕΤ ΙΝ» αποφάσισε να σηκώσει
τον πήχη της σύγκρουσης με τους εργαζόμενους και το σωματείο εμποροϋπαλλήλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων.  

Αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ανθρώπους της νύχτας, μπράβους, και Χρυσαυγίτες ενάντια στην απεργιακή περιφρούρηση. Η μίσθωση των μπράβων από την εργοδοσία του «ΜΑΡΚΕΤ ΙΝ» είναι μια εξέλιξη που θα έπρεπε μάλλον να την περιμέναμε, σύμφωνα με το πώς εξελίσσονται τα πράγματα στο πεδίο της ταξικής πάλης, σύμφωνα με το πώς εξελίσσονται τα πολιτικά γεγονότα.

Τα πράγματα αγριεύουν σε απίστευτο βαθμό, με την εργοδοσία να επιχειρεί να ελέγξει τους εργαζόμενους με οποιοδήποτε τρόπο βρει θεμιτό. Έλεγχος σε ατομικό, συνδικαλιστικό, συνειδησιακό, ακόμη και σωματικό επίπεδο. Έλεγχος των προλεταριακών ή των δυνάμει προλεταριακών ροών, είτε γιατί υπάρχουν πραγματικοί κίνδυνοι για την εργοδοσία, όπως στη περίπτωση του «ΜΑΡΚΕΤ ΙΝ», είτε από δυνητικό κίνδυνο, εν όψει νέων αντεργατικών αλλαγών. Όταν η εργοδοσία νιώθει να έχει το οκ, από την κυβέρνηση και τα «μεγάλα αφεντικά» -π.χ. στη σύγκρουση που έγινε μεταξύ απεργών και μπράβων έξω από το «ΜΑΡΚΕΤ ΙΝ» απουσίαζε η αστυνομία-, τότε είναι ή νιώθει «δυνατή» να χρησιμοποιήσει όλα τα θεμιτά ή αθέμιτα μέσα για να υπερασπίσει τα συμφέροντά της. Τότε, πέρα από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, την αστυνομία και τους δικαστές, χρησιμοποιεί και τους μπράβους και τους Χρυσαυγίτες. Το να απαιτούμε από την πολιτεία, το κράτος και την κυβέρνηση να κρατούν τα προσχήματα είναι το πρώτο επίπεδο, και είναι λάθος να το απωλέσουμε δίχως να έχουμε αυταπάτες, ιδιαίτερα στη συγκυρία που ζούμε.

Η πραγματική, η μόνη δυνατή απάντηση μπορεί να -και θα- δοθεί από τον οργανωμένο λαό, θα δοθεί από ένα ρωμαλέο ταξικό εργατικό κίνημα που θα αντιμετωπίσει, στα ίσια και με όλα τα μέσα, την εργοδοτική και την κρατική τρομοκρατία, το παρακράτος, τους μπράβους, τη μαφία και τους φασίστες. Με το επίπεδο της σύγκρουσης να μην καθορίζεται μόνο από τις διαθέσεις, τις επιθυμίες και τις πολιτικές των αντιπάλων, αλλά κυρίως από την οργάνωση των εργαζόμενων, του λαού και της εργατικής τάξης. Από το βαθμό πραγματικής συμμετοχής των εργαζόμενων, και την ταξική συνειδητοποίηση -το βαθμό της ταξικής συνειδητοποίησης. Και από αυτή την οπτική, τα πράγματα παραμένουν σε μια ανώριμη -ακόμη- φάση, με την κατάσταση πραγμάτων και τα γεγονότα να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να αλλάξουν τα πράγματα για λογαριασμό της εργατικής τάξης.

Κι αυτές οι συνθήκες μπορούν να αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή, αυτές οι προϋποθέσεις μπορούν να οικοδομηθούν με αλγεβρικό τρόπο σε σύντομο χρονικό διάστημα, και αυτό δεν είναι δική μου επιθυμία, αλλά ιστορικά γεγονότα, που τα ζήσαμε στο παρελθόν και με κάποιο τρόπο ίσως τα ξαναβιώσουμε και στο δικό μας παρόν και μέλλον. Σε μεγάλο βαθμό από εμάς εξαρτάται, και ίσως να πρέπει να δώσουμε υπόσχεση στον εαυτό μας και στην τάξη μας πως δεν θα αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους, στους σωτήρες μας και στα αφεντικά μας. Ναι, απέναντι σε μια ταξική μάχη αλίμονο αν τα βλέπουμε τα πράγματα κοντόθωρα και εξατομικευμένα, είναι αναγκαιότητα να τα βλέπουμε ταξικά, και ταξικά σημαίνει από την οπτική της «κοινωνικής τάξης» που ανήκεις, που ανήκουμε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *