Δυο μικρά σχόλια για δυο μεγάλα ζητήματα

Α) επίδομα ενοικίου

Είναι γνωστή η ιστορία του επιδόματος ενοικίου των βουλευτών και των υπουργών που οδήγησε στις παραιτήσεις που όλοι γνωρίζουμε. Το ζήτημα τίθεται ηθικά και όχι νομικά, δηλαδή δεν μιλάμε για παράνομη πράξη, όπως ο χρηματισμός από την Novartis, αλλά για μια πολιτικά ανήθικη πράξη.

Και σε αυτό το επίπεδο ναι είναι μια ανήθικα πολιτική στάση στο βαθμό που μιλάμε για ανθρώπους που έχουν τεράστια περιουσία ή που παίρνουν πολύ τεράστιους μισθούς σε σχέση με τους άλλους εργαζομένους.

 Είναι ανήθικο για βουλευτές ενός αριστερού κόμματος, όπως θέλει να λέγεται ή όπως φαντάζονται τον εαυτό τους, βουλευτές ενός κόμματος που καθήκον τους είναι ή θα έπρεπε να είναι ικανοποίηση του κοινωνικού συνόλου, τρίχες αριστερά, τρίχες αριστεροί.

Φυσικά υπάρχει και ο αντίλογος που θέλει να υπερασπιστεί την αυτονομία του πολιτικού και της πολιτικής από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και εδώ μάλλον γελάμε καθώς η πραγματικότητα συνεχώς αποδεικνύει την πλήρη απουσία κάθε αυτονομίας  της πολιτικής  και του πολιτικού από τα οικονομικά συμφέροντα.

ποια λοιπόν η λύση ; η λύση βρίσκεται σε ένα άλλο τύπο οργάνωσης της κοινωνίας, σε ένα άλλο τύπου διαχείρισης των πραγμάτων: σε ένα μοντέλο όπου οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν θα είναι επαγγελματίες,  θα βγαίνουν από τους χώρους εργασίας,  θα είναι ανακλητοί ανά πάσα στιγμή, θα πληρώνονται με το μέσο εργατικό μισθό και  όλα , μα όλα θα ελέγχονται από τα λαϊκά και εργατικά συμβούλια.

Β) απαγόρευση τσιγάρου

Και πάλι – τυχαία δεν νομίζω- επανήρθε η εφαρμογή της απαγόρευσης του τσιγάρου, ένας ισοπεδωτικός νόμος  που δεν αναγνωρίζει διαφορές και τείνει ή και καταπιέζει ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού.

Αντίστοιχη ισοπεδωτική  λογική επικρατεί και στο ζήτημα των ναρκωτικών ουσιών και στο δικαίωμα ή μη της χρήσης τους. Η κατασταλτική οπτική ήρθε και πάλι στην επιφάνεια με το νομοσχέδιο για τη φαρμακευτική κάνναβη

Όσο καταπιέζονται οι μη- καπνιστές  και θα πρέπει σαφέστατα να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα τους, πόσο μάλλον όταν υφίσταται ζήτημα υγείας, άλλο τόσο πρέπει να γίνεται σεβαστά τα δικαιώματα των καπνιστών και να μην αντιμετωπίζονται ως δυνάμει εγκληματίες ή ως περιθωριακοί που θα πρέπει να κάθονται στην γωνιά τιμωρία με το ένα πόδι σηκωτό ή να τους μεταβιβάζουν τις χίλιες, μύριες ενοχές για αυτούς που βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο, αυτοί που το πράττουν ή κοιτούν το δάκτυλο και χάνουν τον ήλιο ή μας πουλούν σε ακριβή τιμή κανονικότητα.

Το πλέον αστείο της υπόθεσης είναι πως οι Έλληνες  νεοφιλελεύθεροι, δηλαδή αυτοί οι υποστηριχτές των ατομικών δικαιωμάτων, εμφανίζονται ως οι πλέον λάβροι υπέρ της καταστολής και της τσιγαροαπαγόρευσης.

Κάτι που δείχνει το βαθύ συντηρητικό- αμερικανοθρεμμένο- υπόβαθρο των νεοφιλελευθέρων ή φιλελέδων παρόμοιας χροιάς με τον συντηρητισμό και το πουριτανισμό τμημάτων ή της πλειοψηφίας της  παραδοσιακής αριστεράς.

Λύση;  έμμονη στο ζήτημα των ελευθερίων, μια ελευθεριακή αριστερή οπτική, που θα σέβεται κάθε θέση και κυρίως στάση και σίγουρα μια οπτική Αριστοτελικής μεσότητας .

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση