Με αφορμή το κουμπουροφόρο του ΠΑΟΚ

Όχι δεν με εκπλήσσει, η εικόνα του ένοπλου τσαμπουκά  του εκ Ρωσίας πρόεδρου του ΠΑΟΚ, ούτε του εφοπλιστή των ναρκοεμπορευμάτων, ούτε αυτού του λαθρέμπορα καυσίμων ή παλαιότερα του κουμπουροφόρου της γνωστής οικογενείας των πρασίνων.

Τι να με εκπλήσσει,  ο λούμπεν χαρακτήρας της Ελληνικής αστικής τάξης, ο λούμπεν χαρακτήρας των ελλήνων αστών ή ο λούμπεν χαρακτήρας της παγκόσμιας αστικής τάξης, και  γενικά και ειδικά, των πασών των ηπείρων,  αστών/ καπιταλιστών.
Καλώς ή κακώς, καντιανά κακώς, αλλά δεν έχει κανένα νόημα, αυτά τα κουμπούρια μας κυβερνούν, όχι τώρα,  αλλά από πολύ παλαιά. Γιατί τι ήταν η αστική τάξη, τι ήταν οι αστοί; Μήπως ήταν οι φωτισμένοι «φιλόσοφοι βασιλιάδες» που με σύνθημα «ελευθέρια- ισότητα- αδελφότητα» τα έβαλαν με τους βασιλιάδες και το μεσαίωνα;
Τρίχες, οι αστοί και η αστική τάξη, ήταν οι απατεώνες, οι τυχοδιώκτες, οι έμποροι, οι τοκογλύφοι και οι εγκληματίες που με την βία, την πάσης φύσεως βία, έκαναν το συμφέρον τους γενικευμένο δίκαιο.
Με την βία, την πάσης φύσεως βία,  έκαναν το συμφέρον τους κράτος και ήρθαν και έρχονται  σε σύγκρουση με αλλά κράτη για το πια θα έχει το πάνω χέρι οδηγώντας την ανθρωπότητα στο χείλος της καταστροφής.
Με την βία, την πάσης φύσεως βία, έκαναν το συμφέρον τους καθολικότητα και στράτευσαν ή και συνεχίζουν να  στρατεύουν την κοινωνία με το μέρος τους. Η κοινωνία της εποχής μας, η μοντέρνα κοινωνία κτίστηκε και κτίζεται με βάση τα καλούπια αυτών των ενόπλων απατεώνων,  αυτών των ένοπλων τυχοδιωκτών, αυτών των ένοπλων τοκογλύφων.
Φυσικά μέσα στο διάβα του χρόνου όλα αλλάζουν, και αυτοί άλλαξαν. Ο άνθρωπος των σκούδων και ο τοκογλύφος του μεσαίωνα δεν έχει και μεγάλη σχέση με το πειρατή, τον λαθρέμπορο , τον δουλέμπορο, και τον τυχοδιώκτη της αναγέννησης, ούτε οι δεύτεροι με τον σκληρό βιομήχανο της Αγγλίας που κατατρόπωσε την ελευθερία των αγροτών,  μετατρέποντας τους σε μισθωτούς σκλάβους ή  τους αδίστακτους τραπεζίτες που στο όνομα του χριστιανισμού ευλόγησαν την συσσώρευση κεφαλαίου και χρήματος  ή τους πάσης φύσεως αποικιοκράτες,  που μετέτρεψαν το αστισμό σε παγκόσμια κοινωνία.
 Και σίγουρα ο φωτισμένος αστός της Γαλλικής,  της Αμερικανικής ή της Ευρωπαϊκή αστικής και σε ένα βαθμό της σοσιαλιστικής  Επανάστασης, στο βαθμό που κάποια στιγμή υπήρξε, δεν έχει καμία, μα καμιά  σχέση  με το φασίστα καπιταλιστή, τον αστό γραφειοκράτη του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ή τον σημερινό λούμπεν κεφαλαιοκράτη του φασιστονεοφιλελευθερισμού ή του Ρώσικου μαφιόζικου καπιταλιστή.
Για πολλούς αιώνες η κοινωνία μας , εμείς οι ίδιοι κτιστήκαμε και συνεχίζουμε να κτιζόμαστε με βάση τις ανάγκες και τα συμφέροντα αυτών των κουμπουροφόρων  και στην πλειοψηφία ονειρευόμαστε να είμαστε στην θέση τους.
Ακόμη και όταν η δυναμική της πάλης των τάξεων μεταμορφώνει τις υποκειμενικότητες του κοινωνικού  και ταξικού πεδίου και πάλι η ηγεμονεύουσα ηθική και πρακτική του κουμπουροφόρου με ένα  αρνητικό και θετικό τρόπο επιβάλει την διαλεκτική της.
Ερώτημα: μέχρι πότε θα συμβαίνει αυτό; Μέχρι την στιγμή που η ανάπτυξη της κοινωνίας, η ανάπτυξη της παραγωγής , η ανάπτυξη της τεχνολογίας, η πολιτιστική ωριμότητα,  δεν θα χρειάζεται την εγελιανή διαλεκτική του κύριου και του σκλάβου, σε οποιοδήποτε ιστορική και πολιτική μορφή.
Μα θα υπάρξει αυτή η στιγμή; Τελεσίδικα ίσως και όχι και ταυτόχρονα αναγκαία ίσως και ναι, για το καλό της ανθρωπότητας, για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας ίσως και ναι.
Και μέχρι τότε τι; Μα ως ηθική σκέψη, ως πολιτική στάση, ως ιστορική οντότητα, ως πανανθρώπινο πράττειν, ως ταξικό καθήκον, ως επιθυμία ελευθερίας και άρσης της αναγκαιότητας,  κάποιοι – πότε ελάχιστοι και πότε η  πλειοψηφία- θα συνεχίζουν να αγωνίζονται.
 Να αγωνίζονται και να  υπερασπίζονται μια κοινωνική και πολιτική συνθήκη που η εξουσία δεν θα την έχουν οι κουμπουροφόροι αστοί, καπιταλιστές και νεοαποιοκράτες. Μια κοινωνική συνθήκη που όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του θα αυτοεξουσιάζεται.
Συνήθως θα χάνουν , μα δίχως αυτούς , τα κουμπούρια θα πυροβολούν ανεξέλικτα και η ανθρωπότητα ως οργανωμένη σκεπτόμενη  κοινότητα θα πάψει να υπάρχει, και θα καταστραφεί.
Και στην συνέχεια ίσως κάποια στιγμή, ύστερα από χιλιάδες χρόνια μακρινοί επισκέπτες, ίσως μακρινοί κοσμικοί τυχοδιώκτες ή και εξερευνητές, ερχόμενοι σε επαφή με ότι σκεπτόμενο θα χει μείνει ζωντανό ή ιστορικά αναγνώσιμο, θα ξαναφέρουν στην επιφάνεια της κοσμικής ιστορίας, την τραγωδία  της ανθρωπότητας που παραδόθηκε στα ταξικά καπιταλιστικά ένστικτα και αυτοκαταστράφηκε.
 Φυσικά είναι και στο δικό μας το χέρι αυτοί οι μακρινοί επισκέπτες, αυτοί οι  μακρινοί κοσμικοί τυχοδιώκτες ή και εξερευνητές όταν και αν έρθουν να συναντήσουν μια κοινωνία πραγματικών ελευθέρων ανθρώπων που είτε ως ατομικότατες , είτε ως συλλογικότητες θα αυτοπραγματώνουν το βασίλειο των επιθυμιών σε σχετική ισορροπία με την έσω και έξω φύση.
avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση