«ημερολόγιο ενός απατεώνα»

Στο «ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντρ Οστρόφσκι που ανεβάζουν οι «Αθεράπευτοι» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παππά παρουσιάζεται μια κοινωνία σε καθολική παρακμή. Παρουσιάζει την Ρώσικη άρχουσα τάξη, λίγες δεκαετίες πριν την Σοβιετική Επανάσταση, άρχουσα τάξη βυθισμένη στην ψευτιά, στην βλακεία, στην υποκρισία και στην δεισιδαιμονία.

Μια άρχουσα τάξη εντελώς μα εντελώς ανίκανη να κατανοήσει τις κοινωνικές δυναμικές που διαμορφώνονταν, ανίκανη να σκεφτεί και να δράσει στρατηγικά, να σκεφτεί και να δράσει ως «τάξη για τον εαυτό» της.
Άρχουσα τάξη που είχε μετατρέψει τον ηλίθιο και κουτοπόνηρο υποκειμενισμό της σε κυρίαρχη ιδεολογία, παρασύροντας στην ηθική των ηλίθιων ολόκληρο τον Ρώσικο λαό, ειδικότερα την Ρώσικη αστική τάξη που δεν κατάφερε να οργανώσει και να φέρει σε πέρας την δική της επανάσταση.
Λίγες δεκαετίες αργότερα η Σοβιετική Επανάσταση θα ανασύρει τις κοινωνικές δυναμικές από τα βάθη της κοινωνικών ωδίνων και θα τις δώσει υλική σωματική  φόρμα, οδηγώντας την Ρώσικη Σοβιετική κοινωνία στην μοντέρνα αστική κοινωνία.
Κέντρο της πικρής θεατρικής σάτιρας του έργου «ημερολόγιο ενός απατεώνα» είναι η αχόρταγη επιθυμία για κοινωνική ανέλιξη με κάθε μέσο και δίχως ηθικούς φραγμούς.
Μια εικόνα που με άλλες προκείμενες εμφανίζεται και σήμερα σε ακόμη μεγαλύτερο και δραματικό τρόπο, ειδικότερα στο Ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, ένα κοινωνικό σχηματισμό που βρίσκεται σε βαθιά αδυσώπητη και αδιέξοδη κρίση.
Η κοινωνική βλακεία, η κοινωνική υποκρισία, η κοινωνική δεισιδαιμονία – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- είναι ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά ενός διπλού παράλληλου αδιεξόδου.
Η σημερινή άρχουσα τάξη βυθισμένη μες στην ιστορική της σήψη και παρακμή στην διαλεκτική της ενότητα με την εργατική τάξη, δεν επιτρέπει στην εργατική τάξη να μετατραπεί σε «τάξη για τον εαυτό» της.
Για την ακρίβεια συμπαρασύρει την εργατική τάξη και ολόκληρη την κοινωνία στο βούρκο της καπιταλιστικής σήψης και παρακμής. Η κοινωνική βλακεία, η κοινωνική υποκρισία, η κοινωνική δεισιδαιμονία – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- είναι ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά αυτού του νέου φασισμού που ιστορικά κυριαρχεί.  Άλλωστε και στο 20ο αιώνα με άλλη μορφή και άλλη έκφραση η κοινωνική βλακεία, η κοινωνική υποκρισία, η κοινωνική δεισιδαιμονία πάντα ήταν τα χαρακτηριστικά του φασισμού.
Το έργο «ημερολόγιο ενός απατεώνα» θα παίζεται μέχρι τέλους του μήνα Παρασκευή και Σαββάτου.

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση