επί της σχέσης δημοκρατίας/ ηθικής/ κόμματος/ συνδικάτων

επί της εισαγωγής

Αν οι αστοί είναι ή πρέπει να φαίνονται μια φορά δημοκράτες(όπου δημοκρατία είναι η εξουσία, η «μορφή ζωής» της εξουσίας  του Δήμου, δηλαδή της λαϊκής πλειοψηφίας), τότε οι κομμουνιστές πρέπει να είναι ή να φαίνονται εκατό.

Επί της θεωρίας1

Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης ή θα είναι έργο αυτής της εργατικής τάξης ή δεν θα υπάρξει. Της εργατικής τάξης ως τάξης για τον εαυτό της και όχι ως τάξη καθαυτής, της εργατικής τάξης ως τάξης «καθεαυτής και διεαυτής» που συνεπάγεται την διαλεκτική άρση της αντίθεσης με το κεφάλαιο, της μετατροπή της εργατικής τάξης σε «ελευθέρους συνεταιρισμένους παραγωγούς».

Κανένα κόμμα – ούτε το κομμουνιστικό- που στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι το πιο συνειδητοποιημένο τμήμα της συμμαχίας των καταπιεσμένων και όχι η ολότητα τους, δεν δύναται και δεν είναι αναγκαίο, να σώσει την ανθρωπότητα, κανένα μέρος δεν μπορεί να σώσει την ολότητα, απεναντίας  αυτη θα ειναι μια απελευθέρωση ναρκοθετημένη, ψεύτικη, αλλότρια.

Επί της θεωρίας2

Είναι θεμιτό κάποιοι να ονειρεύονται το κομμουνιστικό κόμμα της ολότητας της εργατικής τάξης, ως «τάξης για τον εαυτό της», μόνο που αυτή η εικόνα απέχει όσο τίποτε από την πραγματικότητα. Ειδικότερα στις μέρες με την πολυσυνθετικότητα και την πληθυντικότητα της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων τμημάτων της.  Η ενεργής ολότητα των καταπιεσμένων, μπορεί να δομηθεί μόνο ως κοινωνικο/ πολιτική συμμαχία των καταπιεσμένων, των κομμάτων και όχι του κόμματος, των κοινωνικών οργανώσεων και των κινήσεων.

Επί της θεωρίας3

Η θεωρία του σοσιαλισμού / κομμουνισμού δεν είναι η αναίρεση του διαφωτιστικού παραδείγματος, αλλά η καθολικοποιησή του σε όλο το κοινωνικό και κοσμικό γίγνεσθαι, είναι η ολοκλήρωση του διαφωτιστικού παραδείγματος, η ολοκλήρωση της ελευθερίας/ ισότητας/ αδελφότητας.

Επί του προσωπικού

Νιώθω και επιθυμώ να είμαι κομμουνιστής, δηλαδή να αγωνίζομαι και μετέχω στην «μορφή ζωής» κομμουνισμός, στην αγωνιστική διαδικασία της κατάργησης της ταξικής εκμεταλλευτικής διαδικασίας, αυτό δεν μηδενίζει την ατομικότητα μου, δεν μηδενίζει την ροκ, ελευθεριακή ιδιοσυγκρασία μου, δεν με κάνει «πρόβατο», και φυσικά δεν ανέχομαι να αμφισβητούν την μετοχή μου στην κομμουνιστική θέαση, ειδικά οι κομματικοί «τσοπάνηδες».

Επί του συνδικαλισμού

Το συνδικάτο είναι η οργανωμένη μορφή του οικονομικού αγώνα της εργατικής τάξης και δεν πρέπει να ταυτίζεται με το κόμμα, τα κόμματα, ακόμη και το κομμουνιστικό κόμμα. Δεν μπορεί και δεν πρέπει τα συνδικάτα ακόμη και σε αυτή την φάση της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής παρακμής να μετατρέπονται σε κομματικούς  ιμάντες. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι καλό να αποφεύγεται στα κόμματα , πόσο μάλλον στα σωματεία και στα συνδικάτα.

Ταυτόχρονα δεν μπορεί, δεν δύναται να ταυτιστεί το συνδικάτο με τις εκδοχές και τις μορφές της εργατικής και λαϊκής εξουσίας , το ίδιο ισχύει, το ίδιο συμβαίνει και με το κομμουνιστικό κόμμα και τις μορφές και τις εκδοχές της εργατικής και λαϊκής εξουσίας.

Επί της ηθικής

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ; όχι δεν τα αγιάζει μόνο που σε ένα ιστορικό επίπεδο δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Σε ένα άλλο επίπεδο βέβαια, ο σκοπός μπορεί να αγιάζει τα μέσα, όταν και αν ο σκοπός είναι άγιος, μόνο τι είναι αυτό που αγιάζει το σκοπό; Μήπως τα αγιάζουν και τα μέσα, δηλαδή μήπως σκοπός και μέσα βρίσκονται σε μια διαλεκτική σχέση που το ένα αγιάζει το άλλο; Πόσο Άγιοι είναι οι κομματάρχες – ακόμη και αυτοί έχουν καλή πρόθεση – όταν πάνε να σώσουν την εργατική τάξη μετατρέποντας την σε εκλογική πελατεία;

 Επί της επικαιρότητας και πάλι του εργατικού κέντρου Ιωαννίνων και των εκλογών του σωματείου εμποροϋπαλλήλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων στα Γιάννενα.    

Και γιατί όλα αυτά; Μα για την γελοιότητα, την γελοιογραφία των εκλογών του σωματείου των σωματείου εμποροϋπαλλήλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων, των εκλογών των 11 ημερών και των δυο ημερών του διαλείμματος, γιατι άραγε, των εκλογών που μπορεί να ψηφίσουν οι πάντες έχουν δεν έχουν ταυτότητες, έχουν δεν έχουν βιβλιάριο, εργάζονται ή δεν εργάζονται, ακόμη και φοιτητές. Όλοι μπορεί να ψηφίσουν αρκεί να είναι ΚΚΕ/ ΠΑΜΕ ή να είναι φιλικά προσκείμενοι στο ΚΚΕ/ ΠΑΜΕ, και στις συμμαχίες τους.

Και αν αυτό μεταφράζεται σε προλεταριακή πολιτική είναι απλά μια γραφειοκρατική, μικροαστική αντίληψη, ίδια και χειρότερη με αυτή που ασκεί η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ, πόσο μάλλον που έτσι τους κάνει πλάτες και τους δικαιώνει.

Και φυσικά για λόγους ηθικής δεοντολογίας δεν αναφέρομαι στο ρόλο που έπαιξε οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ σε συνέργια με την ΔΑΚΕ για μα με πετάξουν έξω από το ΕΚΙ χρησιμοποιώντας το 1648, αλλοιώνοντας τις δημοκρατικές διαδικασίες. Το ΠΑΜΕ όπου το συμφέρει εφαρμόζει την απλή αναλογική, όπου όχι εφαρμόζει την ενισχυμένη, τι άλλο όμως κάνει η ΔΑΚΕ και η ΠΑΣΚΕ;1

Επί της συνέπειας       

Και εσείς τις κάνετε, μήπως κάνετε ή πράττεται τα ίδια ; στο βαθμό που συμμετείχα τα προηγούμενα χρόνια ενεργά και από θέσεις καθοδήγησης, όχι  δεν έκανα ούτε κάναμε τα ίδια, δεν είμαστε μια από τα γ-ίδια.

Αυτό δεν απέκλειε την περίπτωση να έχει συμβεί ή να συμβεί στο μέλλον και στο βαθμό που εγώ θα παίζω ή δεν θα παίζω κάποιο ρόλο εγώ το καταδικάζω εκ προοιμίου και εξ αρχής, από θέση αρχής και συνέπειας.

 Και επί-τέλους                   

Αδυνατώ να παίζω ένα ρόλο μέσα σε ένα βασίλειο των νεκρών όπως είναι το εργατικό κίνημα στην σημερινή φάση του. Αδυνατώ να συνυπάρξω με νεκρούς και βρικόλακες , μου προκαλεί αηδία και αναγούλα να βλέπω τις φάτσες των νεκροζώντανων.

1 Προσωπικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου άγιο, και έχω περιπέσει σε σφάλματα ή και βλακείες, όπως σε αυτές τις έκλογες για το σωματείο εμποροϋπαλλήλων ψήφισα κατα λάθος και για το ΕΚΙ ενώ δεν είχα το δικαίωμα, και φυσικά το εκανα σπο αβλεψία μου και οχι σπο σκοπιμότητα , καθώς μονο βλάκας θα ήμουν να πίστευα πως αυτοί που ειναι μες στις λαθροχηρειες δεν θα ψάξουν την δική μου ψήφο 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση