Παλαιστίνη : Με το Δαυίδ ενάντια στο Γολιάθ

Με αφορμή την νέα σφαγή στην Γάζα από το φασιστικό/ σιωνιστικό/ ιμπεριαλιστικό κράτος του Ισραήλ κάποιες εν- θερμώ και λογική – σκέψεις.    Κάθε λαός δικαιούται μια ελεύθερη και ανεξάρτητη πατρίδας, κάθε λαός και κάθε έθνος, οι Εβραίοι όμως ήταν ή είναι λαός;
1)Οι Εβραίοι -ήταν και είναι- μια κλειστή θρησκευτική, πολιτιστική και σε ένα βαθμό και γλωσσική κοινότητα, που για ποικίλους ιστορικούς λόγους βρέθηκε εξαπλωμένη  σε όλο τον κόσμο.
Μια κοινότητα που «έφερε» μέσα την τα θετικά και τα αρνητικά γνωρίσματα ενός αυστηρού μονοθεϊσμού, ενός μονοθεϊσμού που επηρέασε τον χριστιανισμό και τον μουσουλμανισμό.  Επηρέασε με- θετικό αλλά και αρνητικό τρόπο- την μεσσιανική οπτική, οπτική που καθόρισε την παγκόσμια θρησκευτική, μεταφυσική, μυστικιστική, φιλοσοφική και ουτοπική θέαση.

Ταυτόχρονα ταυτίστηκαν με ενέργειες που συσχετίζονται με τον «μαμμωνά» και από αυτή την οπτική, μαζί με την ταύτιση τους με το λαό που δολοφόνησε το Ιησού, τους μετέτρεψε σε «αποδιοπομπαίους τράγους», για την πάσης μορφής καταπιεστική εξουσία.
Απέναντι στο αντισημιτικό ρεύμα που προκαλούσε τα αντισημιτικά πογκρόμ υπήρξαν δυο απαντήσεις: η πρώτη η πλήρη ενσωμάτωση τους στα πλαίσια ενός πραγματικού δημοκρατικού μετασχηματισμού, είναι αυτό που λέει ο Μαρξ: η χειραφέτηση του Εβραίου είναι η πολιτική και οικονομική χειραφέτηση του από την θρησκεία και το «μαμμωνά». Η δεύτερη που επικράτησε ήταν η πολιτική του διαχωρισμού, η πολιτική του σιωνισμού, η πολιτική να δημιουργηθεί ένα εβραϊκό έθνος- κράτος, να μετατραπούν οι Εβραίοι , σε ένα σύγχρονο έθνος.
Ύστερα από μια αναζήτηση, για θρησκευτικούς και πολιτικούς λόγους, επιλέχτηκε η περιοχή της Παλαιστίνης, η περιοχή του ιστορικού και σε ένα μεγάλο βαθμό μυθικού Ισραήλ, σε αυτή τους την θέση βρήκαν στήριγμα από  τους αποικιοκράτες Άγγλους.
 Έτσι σιγά, σιγά, ξεκίνησε ο αποικισμός των Εβραίων και με ανομολόγητο- αν και σε ένα βαθμό με διακηρυγμένο στόχο- να αδειάσει η περιοχή από τους Άραβες, είτε με το καλό , είτε με το κακό.  Με  το αριστερό σιωνισμό να οικοδομεί μια «ψευδής συνείδηση» της σοσιαλιστικής Σιών.
Αντίστοιχα ο θρησκευτικός σιωνισμός οικοδομούσε μια αντίστοιχη «ψευδής συνείδηση» που μετέτρεπε το Ισραήλ σε ένα φονταμενταλιστικό κράτος. Φυσικά υπήρχε και υπάρχει μια εβραϊκή θρησκευτική τάση- που για τους ίδιους φονταμενταλιστικούς λόγους -ήταν και είναι ενάντια στο Ισραήλ. Η οικοδόμηση ενός κοσμικού υλιστικού κράτους απέκοβε τους Εβραίους από την μυστηριακή και μυστικιστική δύναμη της πνευματικής Σιών.
Όπως- είχαν και έχουν- εξελιχτεί τα πράγματα οι Εβραίοι του Ισραήλ έχουν μετατραπεί σε Ισραηλινούς που οντολογικά και πολίτικα είναι κάτι το διαφορετικό σε σχέση με τους Εβραίους, είναι έθνος, και κάθε έθνος, θέλει το καθαρό κράτος του.
2) Είναι βέβαιο, πως τα πράγματα θα είχαν εξελιχτεί διαφορετικά, αν δεν υπήρχε το ολοκαύτωμα από τους Ναζί.
Η «τελική λύση» των Ναζί και το ολοκαύτωμα που ακολούθησε, είναι ένα γεγονός που δεν άλλαξε μόνο την ροή των πραγμάτων, αλλά καθόρισε την σύγχρονη πραγματικότητα σε ηθικό, ανθρωπιστικό, φιλοσοφικό και πολιτικό επίπεδο. Είναι γνωστό το ερώτημα πως μπορεί να είναι η ανθρωπότητα ύστερα από το ολοκαύτωμα, ποια φιλοσοφία και πολιτική μπορεί να υπάρξει ύστερα από το ολοκαύτωμα;
Ύστερα από το ολοκαύτωμα, οι Εβραίοι είχαν ένα λόγο παραπάνω να διεκδικούν μια δική τους πατρίδα στην Παλαιστίνη, και αυτό το δικαίωμα το αναγνώρισαν, όλες σχεδόν οι χώρες, και ιδιαίτερα και οι δυο μεγάλες υπερδυνάμεις. Το κράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε με δυσανάλογο βαθμό -δικαιωμάτων και χώρου των Ισραηλινών- σε σχέση με τους Άραβες.
Από αυτή την οπτική το σιωνιστικό κίνημα βγήκε πολλαπλά κερδισμένο από το ολοκαύτωμα των Ναζί. Και δεν μπαίνω σε αυτό το σημείο στις πληροφορίες για την σχέση και τα «κομπρεμί» σιωνιστών, Άγγλων ιμπεριαλιστών και ναζί.
Μένω στο γεγονός πως το ολοκαύτωμα λειτούργησε για τους σιωνιστές ως εγελιανή «πονηρία της ιστορίας», μια εγελιανή «πονηρία της ιστορίας» που έγινε για τους σιωνιστές βούτυρο στο ψωμί, μια βιομηχανία του ολοκαυτώματος. Μια ολοκληρωτική, αυταρχική συνθήκη που μετατρέπει σε αντισημίτη, κάθε σκεπτόμενο πνεύμα ή δύναμη  που διαφωνεί με την παραπάνω οπτική.
3) Η δημιουργία του Ισραήλ που από την πρώτη στιγμή λειτούργησε, ως χωροφύλακας των ιμπεριαλιστών, σε βάρος των Αράβων είχε ως πρώτιστο καθήκον, να αδειάσει την περιοχή από τους Άραβες.
Και αυτό επετεύχθη, από την πρώτη στιγμή, και με αφορμή το πόλεμο μεταξύ του Ισραήλ και τους Άραβες, τον νικηφόρο πόλεμο των Ισραηλινών, το ίδιο συνέβη και με το επίσης νικηφόρο πόλεμο του 1967, που προκάλεσε την περαιτέρω εκδίωξη των Αράβων.
Ο στόχος πλέον για τους Ισραηλινούς είτε ήταν ο εξανδραποδισμός των Αράβων/παλαιστίνιων, είτε η πλήρη σκλαβιά τους, και η μετατροπή τους σε ένα φοβισμένο προλεταριάτο, που θα ζει  σε γκέτο, αυτό δυνητικά μετέτρεπε το Ισραήλ, σε ένα ρατσιστικό κράτος όπως ήταν η Νότιος Αφρική.
4) Ο διωγμός των Αράβων της Παλαιστίνης και η απόφαση τους να αγωνιστούν για την λευτεριά και τη πατρίδα, τους μετέτρεψε στο έθνος των Παλαιστινίων. ‘Όπως γράφει και ένα βιβλίο τους μετέτρεψε από φιλήσυχους πολίτες, σε ανυπότακτο, εξεγερμένο έθνος.
Ένα εξεγερμένο έθνος που ζητούσε, αγωνίζονταν να απελευθερωθεί η πατρίδα τους, να απελευθερωθεί η Παλαιστίνη από τους κατακτητές ιμπεριαλιστές, τους σιωνιστές, και τις διεφθαρμένες Αραβικές ηγεσίες που τα είχαν βρει και με τους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές.
Αυτό μετέτρεπε τις οργανωμένες δυνάμεις των Παλαιστινίων, σε ένα εξαιρετικό μάχιμο τμήμα της επαναστατικής πάλης στη περιοχή, ενάντια στις κυρίαρχες δυνάμεις. Και από αυτή την οπτική οι παλαιστίνοι ήταν η εμπροσθοφυλακή της παγκόσμιας σοσιαλιστικής αντιιμπεριαλιστικής επανάστασης, μαζί με τις ένοπλες επαναστατικές δυνάμεις στην Δύση.
Και αυτό συνέβη με την- ανοχή και την βοήθεια- των Σοβιετικών και των Κινέζων κομμουνιστών καθώς διαμέσου μιας δύσκολης συνεργασίας με τα καθεστώτα του αραβικού εθνικισμού, με καθοριστική την βοήθεια του Καντάφι.
Διακηρυγμένος στόχο τους η καταστροφή του ιμπεριαλιστικού σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ και η δημιουργία ενός σοσιαλιστικού κράτους της Παλαιστίνης, όπου Άραβες και Εβραίοι θα έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Από την δεκαετία του 1980 -και με την συμβολή των σιωνιστών που ήθελαν να αδυνατήσουν τις αριστερές , αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις- δυνάμωσε το ρεύμα της Χαμάς. Η Χαμάς είναι μια οργάνωση ισλαμικής σουνίτικης προελευσης.
Τα ιστορικά γεγονότα που είναι παράξενα,  μετέτρεψαν την Χαμάς σε μια μάχιμη  δύναμη εθνικής- παρά ισλαμικής- αντίστασης. Αυτή την στιγμή την Γάζα την ελέγχει απόλυτα η Χαμάς, και είναι αυτή που δεν έχει συμβιβαστεί με την μίζερη αυτονομία που έχει κερδηθεί.
5) Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπήρξε η Ιντιφάντα, αυτή η παλλαϊκή, μαζική εξέγερση των Παλαιστινίων, που οδήγησε στα 1993 στην συμφωνία του Όσλο που δημιούργησε την Παλαιστινιακή αρχή, και οδήγησε στην αναγνώριση της plo, της Οργάνωσης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης από το Ισραήλ.  Μια συμφωνία που- παρά τα θετικά της χαρακτηριστικά- από πολλές οπτικές ήταν μια «Βάρκιζα», που αναγνώριζε το κράτος του Ισραήλ. Για αυτό το λόγο, διαφώνησαν τόσο οι δυνάμεις της παλαιστινιακής αριστεράς, όσο και οι Παλαιστίνιοι ισλαμιστές
Η συμφωνία του Όσλο- σε μια εποχή που είχε τελειώσει ο ψυχρός πόλεμος- και εξασφάλιζε μια μίζερη αυτονομία, έδινε όμως την δυνατότητα να αναγνωριστεί ο αγώνας των Παλαιστινίων, άνοιγε το δρόμο σε μια επίλυση, σε ένα κράτος των παλαιστινίων δίπλα στους Ισραηλινούς.
Το Όσλο οδήγησε στην δολοφονία του ηγέτη των Ισραηλινών Γ. Ράμπιν, από δυνάμεις που αρνιούνταν μια συμβιβαστική λύση, αποτρέποντας την συνέχιση των διαδικασιών μιας συμβιβαστικής λύσης, το ίδιο δολοφονικό τέλος, είχε και ο ιστορικός ηγέτης των Παλαιστινίων Αραφάτ.
20 χρόνια μετα και το Όσλο η συμφωνία όχι μόνο παραμένει νεκρό γράμμα, αλλά επί της ουσίας έχει αναιρεθεί πλήρως , και η πολιτική του εξανδραποδισμού των Παλαιστίνιων από ένα κράτος σιωνιστών, ιμπεριαλιστών δολοφόνων, συνεχίζεται.
6) Τα κράτος του Ισραήλ ως ένας αντεπαναστατικός ιμπεριαλιστικός βραχίονας πρέπει να καταστραφεί. Η επαναστατική καταστροφή του θα απελευθερώσει όλες τις καταπιεσμένες εθνότητες, καθώς και την εργαζόμενη πλειοψηφία των Ισραηλινών. Βέβαια κακά τα ψέματα ,δεν υπάρχουν οι δυνάμεις, ο επαναστατικές δυνάμεις, που θα οδηγούσαν στην επαναστατική καταστροφή του κράτους του Ισραήλ.
Αυτό δεν συνεπάγεται πως – κάτω από τις σημερινές συνθήκες- ένα κράτος των Παλαιστινίων θα παίξει ένα προοδευτικό ρόλο. Η δημιουργία όμως ενός Παλαιστινιακού κράτους θα είναι μια έκφραση, μια εκδοχή της εθνικής αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων, μια δυνατότητα, η εθνική αυτοδιάθεση να γίνει κοινωνική χειραφέτηση.
Όπως όμως εξελίσσονται τα πράγματα, ακόμη και αυτή η κουτσή αυτοδιάθεση είναι αδύνατο να εφαρμοστεί, η παλαιστινιακή διοίκηση, είναι περισσότερο μια αυτονομία κρατιδίων του παλαιού ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής, παρά μια πραγματικά αυτόνομη διοίκηση.
Ενώ την ίδια στιγμή το κράτος του Ισραήλ με την ανοχή του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού συνεχίζει τον εξανδραποδισμό αυτού του ηρωικού λαού. Και το χειρότερο όλων, δίπλα στους Παλαιστίνιους, στέκονται δυνάμεις που ανα πάσα στιγμή δύναται να τους προδώσουν και θα τους προδώσουν.
7) Σε αυτές τις συνθήκες, από τις προοδευτικές δυνάμεις όλου του κόσμου είναι αναγκαιότητα να στηριχτούν -μέσα στο Ισραήλ και στους Παλαιστίνιους- δυνάμεις που αγωνίζονται για την ειρηνική συνύπαρξη των δυο λαών.
Πχ τέτοιες δυνάμεις μέσα στο Ισραήλ είναι οι αρνητές στράτευσης.
Να στηριχτούν δυνάμεις που θα εμποδίζουν σφαγές όπως αυτές που έγιναν στην Γάζα και θα ανοίγουν δρόμους κοινής δράσης για την επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης
8) Αν με ρωτάτε ποια μπορεί να η λύση αδυνατώ να δώσω μια απάντηση και σίγουρα οι ίδιοι οι λαοί μπορούν να δώσουν τις απαντήσεις;
Πως και ποιοι;
Μα οι λαοί που θα έχουν πάρει τη τύχη στα χέρια τους και θα έχουν ιδρύσει μια πραγματική και πολυδιάστατη δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα.
avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση