Μακεδονικό: μια συμφωνία με πολλά ερωτηματικά

Τελικά στο ζήτημα του μακεδονικού  επετεύχθη  μια κοινή  συμφωνία που από την μια η Ελλάδα αλλάζει το όνομα στην γείτονα χώρα και από την άλλη η γείτονα χώρα διατηρεί την κεντρική εθνική  αφήγηση της «Μακεδονικότητας».

Μεθοδολογικό

Καταρχήν πρέπει να δούμε από πια οπτική προσεγγιζουμε τα ζητήματα. Είμαι από αυτούς που θέτουν σε προτεραιότητα το ταξικό σε σχέση με το εθνικό, και σε αυτό είμαι μειοψηφία.

Αντίθετα αυτό που ηγεμονεύει είναι το εθνικό σε σχέση με το ταξικό, και αυτό δεν αφορά μόνο τους δεξιούς, αλλά και τους αριστερούς, ακόμη- και σε μεγάλο βαθμό -κάποιους της άκρας αριστεράς.

Η οπτική του ταξικού σε σχέση με το εθνικό,  σαφώς υποβαθμίζει τους εθνικούς φόβους ή τις εθνικές ιδιαιτερότητες και αναδεικνύει τα κοινά χαρακτηριστικά των καταπιεσμένων στον κοινό τους αγώνα ενάντια στα αφεντικά.

Κατά συνέπεια ακούω βερεσέ τις αιτιάσεις το «όνομα μας είναι η ψυχή μας» κτλ. Πόσο μάλλον που και το δικό τους όνομα είναι η δική τους ψυχή και με αφορμή τέτοιες θέσεις μας βάζουν να τσακωνόμαστε, μας βάζουν να πολεμούμε και αυτοί κερδίζουν.

Συμφωνία του ΝΑΤΟ;   

 Έχουν δίκαιο αυτοί που λένε πως δεν πρόκειται για μια συμφωνία κομμένη ραμμένη στα μέτρα των κοινών συμφερόντων των καταπιεσμένων στις δυο χώρες   και πως πρόκειται για μια συμφωνία κομμένη ραμμένη στα μέτρα του  ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Μια συμφωνία που μεταθέτει το πρόβλημα και σαφώς αυτό μπορούμε να το δούμε, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με άλλες προκείμενες λίγο αργότερα.

Άλλωστε πρόκειται για μια συμφωνία, που από την μια καλύπτει  σε ένα βαθμό τις εθνικές και τις εθνικιστικές αιτιάσεις των δυο κρατών, από την άλλη πλευρά όμως,  εθνικιστικοί κύκλοι με πιο επικινδύνους αυτής της Ελλάδος, δεν είναι ικανοποιημένοι από την συμφωνία και ίσως δράσουν.

 Βέβαια οι εν λόγω εθνικιστικοί κύκλοι εδώ και εκεί είναι «μαντρωμένοι» γύρω από αστικά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και αυτό σημαίνει πως η δράση τους δεν θα είναι δράση αυτών των ίδιων, αλλά δράση των συμφερόντων, και αυτό συνεχίζει να κάνει τα πράγματα επικίνδυνα, παρά την συμφωνία.

 Από την άλλη πλευρά έχουν επίσης δίκαιο αυτοί που επισημαίνουν πως στις υπάρχουσες συνθήκες μόνο μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να υπάρξει. Και σε αυτό το σημείο δημιουργούνται δυο ερωτήματα:

1)Είναι καλύτερο να μην υπάρξει καμιά συμφωνία; 2) η συμφωνία που επετεύχθη έχει κάποια ελάχιστα θετικά χαρακτηριστικά;

Στην πρώτη ερώτηση η απάντηση που δίνω είναι η παρακάτω: Στις υπάρχουσες συνθήκες το να μην υπήρχε μια λύση, απλά δυνάμωνε τους εθνικιστικούς κύκλους των δυο κρατών που πήγαιναν γάντι με το εμπορευματικό και καταναλωτικό αλισβερίσι που γίνονταν και φυσικά θα συνεχίζει να γίνεται.

Οι επαγγελματίες «πατριώτες» θα συνέχιζαν να παίζουν τα παιχνίδια τους σε βάρος των δυο λαών. Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν θα πάψουν να παίζουν  τα παιχνίδια τους, απλά έχουν χάσει ή θα χάσουν έδαφος και αυτό είναι κάτι το δυνητικά θετικό.

Εκτός και αν αυτοί που το υποστηρίζουν, ετοιμάζονται με σοβαρότητα για την σοσιαλιστική επανάσταση, οπότε μια αστική λύση τους θέτει εμπόδια, μόνο που δεν πιστεύω να ισχύει, γιατί τότε θα κατανοούσαν πως ακόμη και μια αστική λύση, μπορεί δυνητικά να τους δώσει χώρο και προοπτικές. Όπως αυτή που θα ίσχυε αν τελειώναμε – σε ένα βαθμό πάντα- με το εθνικιστικό δηλητήριο, εκτός και αν και αυτοί μες στην σοσιαλσωβινιστική θολούρα τους παίζουν και με αυτή.

Ποια λοιπόν μπορεί να είναι η απάντηση στην δεύτερη ερώτηση: δυνητικά και αντιθετικά μπορεί να υπάρξουν ή υπάρχουν θετικά χαρακτηριστικά. Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες της συμφωνίας,  και όπως γνωρίζουμε πάντα , στις λεπτομέρειες κρύβεται ο διάολος.

Στο όνομα της ενότητας των καταπιεσμένων θα προτιμούσα μια συμφωνία που θα τους αναγνωρίζει με το υπάρχον συνταγματικό τους όνομα, που δεν θα μπλέκεται το ζήτημα του ΝΑΤΟ και των ιμπεριαλιστικών κύκλων, μια συμφωνία που δεν θα ταυτίζει την χώρα Μακεδονία με την ελληνική περιοχή Μακεδονία.

Όχι δεν έχουμε μια τέτοια συμφωνία, και δεν θα μπορούσαμε να έχουμε, όσο και αν το επιθυμούσαμε.  Τολμώ μια θέση που φυσικά δεν είναι θέση του πολιτικού μου χώρου: Παρά το αρνητικό πλαίσιο που κινείται στα πλαίσια των συμφερόντων του ΝΑΤΟ και των στρατηγικών συμφερόντων του Ελληνικού και Μακεδονικού εθνικισμού, υπάρχουν στοιχεία που με ένα αντιφατικό τρόπο δύναται να λειτουργήσουν υπέρ της ενότητας των προλεταρίων. Δύναται να μειωθεί η ούλτρα εθνικιστική αλυτρωτική  πίεση και στην Ελλάδα και την δημοκρατία της βόρειας Μακεδονίας, όπως θα λέγεται ύστερα από την υπογραφή της συμφωνίας. Και αυτή η μείωση θα δώσει χώρο στη πραγματική ταξική ενότητα των καταπιεσμένων σε Ελλάδα και Μακεδονία

Πατρίδα ή θάνατος;

Διάφοροι γνωστοί και άγνωστοι- αριστεροί και όχι μόνο- εθνικιστές, αφού δημοσιεύσουν μια φωτογραφία με το   Τσε ανάμεσα σε ένα χρυσαυγίτικο σύμβολο, που γράφει πατρίδα ή θάνατος, μας βρίζουν γιατί δεν ακολουθούμε τον Τσε, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί τον βρίζουν, πόσο μάλλον όταν χρησιμοποιούν αυτή την φωτογραφία.

Ο Τσε δεν υπερασπίστηκε την Κούβα του Μπατίστα, δεν υπερασπίστηκε την Κούβα που ήταν το πορνείο των Ιμπεριαλιστών βορειοΑμερικάνων. Η πατρίδα που υπερασπίστηκε ο Τσε και ο Κάστρο είναι η λεύτερη, ανεξάρτητη, σοσιαλιστική Κούβα. Την Κούβα που την κυβερνούσαν και την κυβερνούν οι καταπιεσμένοι που χουν γίνει αφέντες στο τόπο τους.

Θα συμφωνήσω λοιπόν με το σύνθημα πατρίδα ή θάνατος του Τσε γιατί εντάσσει το εθνικό στο ταξικό και ανοίγει το δρόμο για την πραγματική λευτεριά της πατρίδας μου.  Έξω από τα μνημόνια, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τους ιμπεριαλιστές και το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο.

Σε αυτό του τον αγώνα είναι αναγκαίο να συναντήσει κάθε καταπιεσμένο στην περιοχή των Βαλκανίων, άρα και του Μακεδόνες καταπιεσμένους. Στο κοινό τους αγώνα για ενωμένα σοσιαλιστικά Βαλκάνια , για την σοσιαλιστική βαλκανική ομοσπονδία.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση