ναι υπάρχει λύση

Η δεξιό/ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη και ρατσιστική κυβέρνηση της Αυστρίας προωθεί την ψήφιση εβδομαδιαίου εργατικού ωραρίου 60 ωρών ή 12 ώρες την ημέρα. Πρόκειται για μια ακραία αντεργατική ρύθμιση, συνέχεια αντιμεταναστευτικής ακροδεξιάς πολιτικής που μετατρέπει την Αυστρία και την ΕΕ σε κλειστό φρούριο απέναντι στους κολασμένους που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Μια αντεργατική ρύθμιση που στοχεύει να στηρίξει την κερδοφορία του Αυστριακού κεφαλαίου σε μια εποχή βαθιάς συστημικής κρίσης και ακραίου ενδοκαπιταλιστικού/ ενδοιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού τόσο στα πλαίσια της ΕΕ, όσο και σε παγκόσμια κλίμακα.

Σε ένα μαρξιστικό επίπεδο πρόκειται για την επιστροφή σε λογικές απόλυτης υπεραξίας, όχι εξαιτίας της ανεπαρκούς ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά ως απόρροια της υπερανάπτυξης τους, που δυναμιτίζει και καταβαραθρώνει το μέσο ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου.

Σε ένα πολιτικό επίπεδο η κυβέρνηση της Αυστρίας είναι δεξιά/ ακροδεξιά, αντίστοιχες παπαρίες έχει πει και στο παρελθόν και ο Κούλης της ΝΔ και άλλοι δεξιοί και ντούροι φιλελέδες. Και από μια οπτική η εν λόγω γραμμή είναι η πολιτική ατζέντα της καθαρής, τυπικής, δεξιάς / ακροδεξιάς.

Όμως αν δούμε την συνολική εικόνα δεξιοί/ ακροδεξιοί/ κεντροδεξιοί/ κεντροαριστεροί έως και αριστεροί τύπου ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, ίσως και πιο αριστεροί στα λόγια, έχουν βάλει το χεράκι τους στην κατάργηση του 8ωρου και την ευέλικτη αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων, που έχει ρίξει το μεροκάματο στα τάρταρα και έχει κρατήσει την υπεραξία ψηλά, παρά την πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους και τον αδυσώπητο καπιταλιστικό ανταγωνισμό.

Βοηθούμενη και από ένα ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα, που κινείται στις ράγες της εργοδοσίας και δεν βρίσκεται με όλα τα μέσα ταξικά απέναντι της. Βέβαια στο βαθμό που υπάρχει ή του επιτρέπεται να υπάρξει. Στην πραγματικότητα σε ένα μεγάλο βαθμό είτε υπάρχει αυτό το εργατικό κίνημα που επιθυμεί το κεφαλαίο είτε δεν υπάρχει καθόλου.

Το ίδιο ισχύει σε ένα επίσης μεγάλο βαθμό και για την ευρωπαϊκή αριστερά: Είτε μιλάμε για την αριστερά που επιθυμεί το κεφάλαιο, είτε δεν υπάρχει ή δεν υπάρχει στο βαθμό και στην ισχύ που δύναται να θέσει σε κίνδυνο την ηγεμονία/ κυριαρχία του κεφαλαίου.

Και αυτή η κατάσταση δεν είναι μόνο απόρροια της δύναμης και της ισχύς του κεφαλαίου, αλλά και της ανεπάρκειας της αριστεράς να αποτελέσει αντιπαράδειγμα και πρόταση διεξόδου από την καπιταλιστική κυριαρχία. Ανεπάρκεια που έχει την βάση της στην στρατηγική ήττα των εκδοχών του σοβιετικού κομμουνισμού του 20ού αιώνα, η τραγικότερη δε επιβεβαίωση της αποτυχίας του σοβιετικού κομμουνισμού, βρίσκεται στο γεγονός πως η καρδία του παγκόσμιου εργοστασίου, η καρδία της παγκόσμιας υπερπαραγωγής της υπεραξίας βρίσκεται στην Κίνα, που τυπικά παραμένει μια χώρα κομμουνιστική.

Βέβαια- είναι αλήθεια- εμφανίζεται και μια ποπουλαρίστικη αριστερή εκδοχή- στην Ευρώπη σε ένα ποσοστό, η ΛΑΕ στην Ελλάδα πχ σε ένα βαθμό – αλλά κυρίως στην λατινική Αμερική, που αρνείται την ελευθερία των αγορών, δίχως όμως να αρνείται στην ολότητα του τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Εδώ θα μου πείτε ποιος τον αρνείται, ούτε οι χώρες που συνεχίζουν να ακολουθούν το λεγόμενο σοσιαλιστικό σύστημα, ούτε καν η Κούβα. Και είναι αλήθεια πως σε αυτή την κατάσταση των πραγμάτων είναι σχεδόν αδύνατη η έξοδος από τους φράκτες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Σε ένα μεγάλο βαθμό – τουλάχιστον δυνητικά- μπορούμε να τον νοθεύουμε, μπορούμε να αποτρέπουμε στο να λειτουργήσει ως ένα καθαρό ολοκληρωτικό σύστημα, αλλά νομίζω πως αδυνατούμε να βγούμε , να σπάσουμε, τους φράκτες του. Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν δύναται να συμβεί στο μέλλον όπως συνέβη και στο παρελθόν, αν ο δρόμος έχει ανοιχτεί τότε οι κατολισθήσεις θα επιβραδύνουν τους ρυθμούς που ο δρόμος θα προχωράει, ίσως και να του αλλάξουν ρότα ή να το κάνουν πιο μακρύ.

Σε κάθε περίπτωση σε σχέση με την συγκυρία: Αν έτσι είναι η κατάσταση, και ελπίζω να λαθεύω και να μην είναι τόσο μαύρη, πως μπορούμε να πάμε αλλιώς, να πάμε αλλιώς για την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, και όχι για μια ισχνή μειοψηφία που κρατάει στα χέρια της το πλούτο και την ισχύ.

Πόσο μάλλον που σε μια αντικειμενική βάση υπάρχουν οι δυνατότητες, υπάρχει ο πλούτος για να ζήσει με αξιοπρέπεια το σύνολο της ανθρωπότητας, και όχι να κερδοσκοπεί μια παγκόσμια οικονομική/ πολιτική ελίτ, όπως συμβαίνει τώρα.

Τι πρέπει να συμβεί λοιπόν ;

Α) Να κατανοήσουμε και να εμπεδώσουμε πως η μετάβαση από το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής σε ένα ανώτερο τρόπο παραγωγής, που τον ονομάσαμε σοσιαλιστικό και ίσως- σε νέα πλαίσια- οι επόμενες γενιές το ονομάσουν αλλιώς είναι μια μακροχρόνια διαδικασία που υπερβαίνει το χρονικό πλαίσιο πολλών ζωών. Έχει ελπιδοφόρα άλματα προς τα εμπρός, δραματικά πισωγυρίσματα, καθώς και μακρές περιόδους στασιμότητας που ετοιμάζουν το βήμα προς τα εμπρός ή το πισωγύρισμα. Η εν λόγω κατανόηση θα μας αποφορτίσει από το βάρος, που θεωρητικά μπορούμε να κουβαλάμε, αν το κουβαλάμε και δεν κοροϊδεύουμε τους άλλους και κυρίως τον εαυτό μας.

Β) Οι δικές μας ζωές, οι δικοί μας βιορυθμοί κινούνται σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια και δεν μπορούν να περιμένουν τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Πόσο μάλλον που όταν αυτά ήρθαν, όταν χρειάστηκε- όπως την περίοδο 2010-15 και ειδικότερα στο μεγάλο ΌΧΙ που έγινε ΝΑΙ- βρεθήκαμε ανέτοιμοι και ίσως αναντίστοιχοι των στιγμών. Παρόλα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό στο χέρι μας- ως τμήματα μιας ενεργούς ολότητας- να πράξουμε τα δέοντα, αυτά που είναι δυνατά και αναγκαία να γίνουν. Το δυνατό και το αναγκαίο σε σχέση με την αντικειμενική πραγματικότητα, σε συνάρτηση με αλληλεπίδραση των υπαρχουσών δυνάμεων. Όχι έξω από το ιστορικό γίγνεσθαι, όχι έξω από τις εξισώσεις και τις συναρτήσεις αληθείας, αλλά μέσα στην ροή και την αλληλοσυσχέτιση τους. Από αυτή την οπτική παραμένουμε ελεύθεροι, και κατά συνέπεια οι μόνοι υπεύθυνοι για το μέλλον μας.

Γ) Όπως έγραψα και πιο παραπάνω- πάρα τις δυνατότητες που χουν δημιουργηθεί- το να σπάσουμε σήμερα τους φράκτες του ολοκληρωτικού καπιταλισμού φαντάζει και είναι αδύνατο. Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν μπορούμε να προκαλέσουμε ρωγμές , να δυναμώσουμε τα υπάρχοντα ρήγματα, να ανακαλύψουμε διάκενα ή να τα κατασκευάσουμε. Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν μπορούμε να το «μπασταρδέψουμε», να το «νοθέψουμε» ή να το μπλοκάρουμε σε ένα μεγάλο βαθμό. Ή να το θέσουμε σε ένα βαθμό στο να λειτουργήσει προς όφελος μας. Δίχως όμως να έχουμε ρεφορμιστικές και διαχειριστικές αυταπάτες πως μπορεί τα πράγματα να λειτουργήσουν ως συνέχεια, από το τώρα στο αύριο, από το καλό στο καλύτερο.

Δ) Τα παραπάνω δύναται να συμβούν: 1) είτε σε τοπικό ή περιφερειακό ή σε εθνικό ή και σε διεθνικό επίπεδο, είτε σε ένα συνδυασμό επιπέδων. 2) είτε από τα κάτω, είτε από τα πάνω, είτε από τα πάνω και τα κάτω. 3) είτε με μια μειοψηφία που βιώνει οντολογικά την «αποκάλυψη», είτε όταν η θιγόμενη πλειοψηφία έχει πάρει τις τύχες στα χέρια της, έχει πάρει την εξουσία από την εκμεταλλεύτριες τάξεις. Στην καλύτερη βέβαια των περιπτώσεων, οι ταξικά συνειδητοποιημένοι καταπιεσμένοι, έχουν την εξουσία, στην αρχή την πολιτική εξουσία και στην συνέχεια την εξουσία της ολότητας.

Ε) Μια τέτοια εξουσία, μια τέτοια κυβέρνηση – δίχως τις αυταπάτες «σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα» ή ακόμη χειρότερα σε ένα δήμο, περιφέρεια – αφού εκφράζουν με τιμιότητα, ταπεινότητα και αλτρουισμό, την πλειοψηφία της κοινωνίας, διαμορφώνει αυτό το εργατικό πρόγραμμα που σε ένα μεγάλο βαθμό ικανοποιεί τις ανάγκες της πλειοψηφίας, παίρνοντας υπόψη τις συνθήκες και τις συγκυρίες.

ΣΤ) Μια τέτοια εξουσία, μια τέτοια κυβέρνηση- που θαταν μια πολύ φτηνή κυβέρνηση και μια πολύ φτηνή εξουσία, τι θα έπραττε σε σχέση με το ζήτημα των ωρών εργασίας; Σε σχέση λοιπόν με την πολιτική της κυβέρνησης της Αυστρίας θα έπραττε ακριβώς το αντίθετο από αυτήν. Θα μείωσε τις ώρες εργασίας στο βαθμό που όλοι οι άνεργοι θα έβρισκαν εργασία και αν την έπαιρνε, θα έδινε και αυξήσεις στους μισθούς. Ενώ εκτός των άλλων θα θέσπιζε 1) ένα κατώτερο εγγυημένο εισόδημα 2) ένα ανώτερο όριο συγκέντρωσης πλούτου/ εισοδήματος/εξουσίας 3) εκδοχές και μορφές ενός κοινωνικού και εργατικού έλεγχου.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση