Για τη ίδρυση της 4ης Διεθνούς

Η ομιλία μου στην εκδήλωση της ΟΚΔΕ για την ίδρυση της 4ης Διεθνούς που έγινε στα Γιάννενα 6/10/18

Φίλες και φίλοι, αγαπητοί σύντροφοι και συναγωνιστές ευχαριστώ για την πρόσκληση να μιλήσω στην εκδήλωση για την ίδρυση της 4ης διεθνούς  80 χρόνια από την ίδρυση της.

Σας ευχαριστώ και για ένα λόγο προσωπικό καθώς μου δίνεται η δυνατότητα να μιλήσω και για την σχέση μου με το τροτσκιστικό κίνημα.

Η ομιλία μου  θα έχει τρία μέρη: το πρώτο  μέρος θα είναι για την σχέση μου με το τροτσκιστικό κίνημα.

Το  δεύτερο μέρος  θα κινηθεί σε ένα ιστορικό και πολιτικό επίπεδο.

Και στο τρίτο μέρος θα παρουσιάσω κάποια ερωτήματα δίχως να έχω την φιλοδοξία να τα απαντήσω, παρά μόνο να εκφράσω μια άποψη.

1.

Σύντροφοι και συντρόφισσες , φίλες και φίλοι είμαι 49 χρονών και έχω 29 χρόνια στρατευμένος στο χώρο και στο κίνημα της επαναστατικής αριστεράς.

Από αυτά τα 29 χρόνια στράτευσης υπήρξα για πάνω από 10 χρόνια οργανωμένος στο τροτσκισμό, στην αρχή στο κλιφισμό, και στην συνέχεια  στο Μορενισμό.

Πρόκειται για μια επιλογή στράτευσης που δεν τοχω μετανιώσει, όπως δεν έχω μετανιώσει για την συμμετοχή μου στην επαναστατική αριστερά.

Ο Τρότσκι με δίδαξε μαρξισμό, ένα μαρξισμό προλεταριακά και επαναστατικά συνεπή, ένα μαρξισμό ανοικτό, έναν μαρξισμό αδογμάτιστο.

Ένα μαρξισμό, μια φιλοσοφική σκέψη, μια επαναστατική πρακτική που  ενοποιούσε την σκέψη της αρχαίας Ελλάδας, τον επαναστατικό μεσσιανισμό  των Εβραίων, τον Χέγκελ, την διαλεκτική, τον Φρόυντ και τις φυσικές επιστήμες  και ανακαλύψεις της εποχής του.

Ένα μαρξισμό που λειτουργεί ως μια θεραπευτική πρακτική, ως μια θεραπευτική κοινωνικά και ταξικά πρακτική.

Παρά το γεγονός, πως στις παραπάνω οργανώσεις βρήκα μια μάχιμη κοινότητα, βρήκα αγαπημένους συντρόφους και συντρόφισσες, βρήκα συντρόφους που πίστευαν αυτό που έλεγαν και έπρατταν, βρήκα συντρόφους που έμοιαζαν λίγο με πλατωνικούς στρατευμένους φιλοσόφους.

Παρά το γεγονός πως εκεί συνάντησα  αυτή την μάχιμη κοινότητα, που ίσως και να παραμένει αναγκαία για την εποχή μας, αυτό που δεν συνάντησα ή δεν κατανόησα είναι η σκέψη , η επαναστατική φιλοσοφία και πρακτική που έδειχνε το παράδειγμα του Τρότσκι.

Ίσως και να μην ήταν ή να μην είναι δυνατόν, άλλες εποχές, άλλα ήθη , άλλες «μορφές ζωής». Κάτι που ίσως να το κατανοώ πολύ περισσότερο σήμερα σε αυτή την ηλικία, σε αυτή την φάση της ωριμότητας μου.

Σε ένα μεγάλο βαθμό  λοιπόν οι τότε συλλογικότητες που συμμετείχα έμοιαζαν με θρησκευτικές δογματικές σέχτες και όχι συλλογικότητες που είχαν ως στόχο την οικοδόμηση μιας νέας υποκειμενικότητας, ενός νέου σχεδίου, ενός νέου παραδείγματος.  Και φυσικά μιλάω για αυτές τις συλλογικότητες που είχα άμεση ή έμμεση εμπειρία δεν θέλω να γενικεύσω σε όλες τις συλλογικότητες του τροτσκιστικού χώρου.

Η αποχώρηση μου από τις εν λόγω συλλογικότητες δεν σημαίνει ρήξη με τον μαρξισμό του Τρότσκι.

Απεναντίας ο μαρξισμός του Τρότσκι παραμένει η κύρια ιδεολογική αποσκευή μου στην συμμετοχή μου στην επαναστατική/ αντικαπιταλιστική αριστερά.

2

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι μου, για να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα ή μη της ίδρυσης της 4ης διεθνούς πρέπει να αναλύσουμε το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, να εμβαθύνουμε στην συγκυρία, να μελετήσουμε την εποχή.

Ας σημειωθεί πως ανάμεσα στο πλαίσιο, την συγκυρία και την εποχή υπάρχει μια αυτονομία, ταυτόχρονα όμως υπάρχει μια ιεραρχία από το μερικό στο γενικό.

Υπάρχει μια διαλεκτική αλληλοσύνδεση, μια διαλεκτική αλληλεπίδραση με αντιθετικά και αντιφατικά χαρακτηριστικά, που θα πρέπει να τα λάβουμε υπόψη μας, έτσι ώστε να γνωρίσουμε και να αναγνωρίσουμε όλες τις πτυχές της ολότητας.

Σε πιο πλαίσιο, σε πια συγκυρία και σε πια εποχή στις 3  Σεπτέμβρη του 1938 σε άκρα παρανομία και μυστικότητα μαζεύτηκαν μια μικρή ομάδα ανθρώπων, 30  αντιπρόσωποι από 11 χώρες για να αποφασίσουν την ίδρυση της 4ης διεθνούς, του νέου παγκόσμιου κόμματος της σοσιαλιστικής επανάστασης;

 

Α) Καταρχήν μιλάμε για ένα ασφυκτικό, εφιαλτικό  πολιτικό πλαίσιο:

 Οι τροτσκιστές και όχι μόνο αυτοί αλλά κυρίως αυτοί,  βρίσκονται σε συνθήκες διωγμού, σε συνθήκες  μιας διπλής και τριπλής παρανομίας από τα αστικά κράτη, τους φασίστες και τους σταλινικούς.

Οι πράκτορες του Στάλιν δολοφονούν τροτσκιστές δεξιά και αριστερά. Τον Φλεβάρη του 1938 δολοφονείται σε μια κλινική στο Παρίσι ο γιός του Τρότσκι.

Στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ ο Στάλιν και η γραφειοκρατία στις δίκες της Μόσχας  εκτελεί την ηγεσία της Μπολσεβίκικης Επανάστασης, εκτελεί τους εκπρόσωπους της επαναστατικής τάσης στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ, με στόχο την παγίωση της αντεπαναστατικής τάσης.

Ο Λέων Τρότσκι στο Μεξικό δέχεται συνεχείς απόπειρες δολοφονίας μέχρι που τελικά καταφέρνουν να το δολοφονήσουν.

Είναι λογικό πως μπροστά στο παγκόσμιο χαλασμό που έρχονταν, όλες οι παγκόσμιες  αντιδραστικές δυνάμεις από τον φασισμό έως και το σταλινισμό  επιθυμούσαν να σωπάσει αυτό το παραγωγικό πνεύμα της παγκόσμιας επανάστασης.

Β) Στο πεδίο της συγκυρίας οι επαναστατικές ιδέες βρίσκονται σε υποχώρηση.

Δεν ήταν μόνο η ΕΣΣΔ και η γραφειοκρατία του Στάλιν, στην  Γερμανία ο ναζισμός και στην Ιταλία ο φασισμός και στην Ιαπωνία οι στρατοκράτες  εφάρμοζαν το βάρβαρο  πρόγραμμα τους.

Ενώ οι δυτικές αστικές δημοκρατίες έκαναν τα γλυκά μάτια και ανέχονταν το φασισμό και τον Ναζισμό,  ως αντιδραστική απάντηση στο εργατικό κίνημα και τον κομμουνισμό, σπρώχνοντας την  ναζιστική Γερμανία σε πόλεμο με την ΕΣΣΔ.

Στην Γαλλία οι κατακτήσεις του Λαϊκού μετώπου καταργούνταν από την αντιδραστική κυβέρνηση Νταλαντιέ και στην Ισπανία η επανάσταση οδηγούνταν στην σφαγή, προδομένη από την ηγεσία του λαϊκού μετώπου και το Στάλιν.

Όλα οι ενδείξεις, όλα τα γεγονότα  έδειχναν πως οδηγούμασταν σε μια νέα παγκόσμια ιμπεριαλιστική σφαγή, με εθνικισμό, και το μιλιταρισμό να έχουν γίνει το  κεντρικό οργανικό στοιχείο των αστικών κρατών και της γραφειοκρατίας της ΕΣΣΔ.

 

Γ) Τέλος μιλάμε για την ιμπεριαλιστική εποχή , για μια εποχή που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής μπήκε στην περίοδο της ιστορικής παρακμής του.

Για μια εποχή που οι τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις- οι τότε τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις-  έρχονταν σε αδυσώπητη σύγκρουση με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, την ατομική ιδιοκτησία, και το καπιταλιστικό έθνος κράτους.

Ο παρακμασμένος καπιταλισμός, αδυνατώντας να επιλύσει τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του οδηγείται σε μια καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Ο πόλεμος ήταν και παραμένει μια γρήγορη και αποτελεσματική μέθοδος της καταστροφής των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων.

Μόνο που για να έρθει ο πόλεμος απαιτείται και το ανάλογο κλίμα: Φασισμός, εθνικισμός, μιλιταρισμός, δικτατορίες και ολιγαρχίες, απαιτείται ένα συνολικό αντιδημοκρατικό και αντεργατικό κλίμα.   Ένα κλίμα που φρόντιζαν να το ενισχύσουν τόσο οι αστικές δημοκρατίες, οι φασίστες και οι γραφειοκράτες του Κρεμλίνου.

Η ανθρωπότητα σε εκείνη την ιστορική στιγμή βρίσκονταν στο χείλος της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής πολεμικής αναμέτρησης και απέναντι της έστεκε ως αντίπαλο δέος  η προοπτική της σοσιαλιστικής  της παγκόσμιας σοσιαλιστικής,  επανάστασης.

 Έστεκε η  προοπτική της κατάκτησης της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας από το προλεταριάτο και τις άλλες υποτελείς τάξεις, η κατάκτηση της εξουσίας από το ενιαίο μέτωπο των καταπιεσμένων.

Από αυτή την οπτική η εποχή της ίδρυσης της 4ης διεθνούς ήταν τόσο  η εποχή των ιμπεριαλιστικών, των εθνικιστικών και των αποικιοκρατικών πολέμων, όσο και των σοσιαλιστικών εργατικών επαναστάσεων.

Οι δυνάμεις του τροτσκισμού και όχι μόνο αυτές- μένοντας πιστές  στην προοπτική της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης και του παγκόσμιου σοσιαλισμού- έθεσαν ως στόχο:

1) να υπερασπίσουν τις κατακτήσεις της πρώτης σοσιαλιστικής επανάστασης, της επανάστασης στην Ρωσία.

2) παρά τις συνθήκες και τις δυσκολίες  να μετασχηματιστούν σε αυτή την αναγκαία επαναστατική ηγεσία του παγκόσμιου προλεταριάτου μπροστά στο εκφυλισμό του σταλινισμού, την χρεωκοπία των παραδοσιακών εργατικών και αριστερών ηγεσιών,  την προοπτική του παγκόσμιου πολέμου  και τον φασισμό.

Η χρεοκοπία, ο εκφυλισμός, ο φασισμός και ο κίνδυνος ενός παγκοσμίου πολέμου, γεννούσαν την αναγκαιότητα η επαναστατική πρωτοπορία να κρατήσει ζωντανή την επαναστατική ελπίδα, να κάνει μια νέα αρχή, και να τεθεί επικεφαλής των σοσιαλιστικών επαναστάσεων που θα γεννούσε η εποχή.

Το άλλο σημαντικό στοιχείο της 4ης διεθνούς είναι το μεταβατικό της πρόγραμμα που αποτέλεσε το κύριο ντοκουμέντο της ιδρυτικής συνδιάσκεψης.  : Ένα πρόγραμμα που διαλεκτικά ενοποιούσε  το μίνιμουμ και το μάξιμουμ πρόγραμμα με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο, με στόχο την εργατική εξουσία.

Μέχρι εκείνη την στιγμή τα σοσιαλδημοκρατικά, αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα διαχώριζαν το πρόγραμμα τους σε ένα μίνιμουμ, ένα πρόγραμμα υπεράσπισης των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων και το μάξιμουμ που είναι το πρόγραμμα του σοσιαλισμού. Το δεύτερο το ξεχνούσαν και έμεινε το πρώτο.

 Το μεταβατικό πρόγραμμα ενοποιούσε διαλεκτικά το μίνιμουμ και μάξιμουμ πρόγραμμα θέτοντας το μίνιμουμ πρόγραμμα στην υπηρεσία του σοσιαλιστικού προγράμματος.

Στην ίδια προοπτική κινούνταν και η λογική της επαναστατικής τακτικής του ενιαίου μετώπου, πιάνοντας το  κόκκινο νήμα των πρώτων συνεδρίων 3ης διεθνούς. Επαναστατική τακτική που φέρνει κοντά την επαναστατική πρωτοπορία με τις πλατιές λαϊκές και εργατικές μάζες. Φέρνει κοντά την επαναστατική πρωτοπορία με τα πρέπει, τα θέλω, τα όχι και τα γιατί των λαϊκών και εργατικών μαζών.

Φέρνει κοντά τις πολύμορφες συνειδήσεις , τις διαφορετικές ταχύτητες, φέρνει κοντά  τα διαφορά λαϊκά και εργατικά στρώματα. Με στόχο την οικοδόμηση ενός εργατικού και λαϊκού ενιαίου μετώπου, με πρωτοπόρες δυνάμεις τους κομμουνιστές επαναστάτες  και  τους συνειδητοποιημένους εργάτες. Με στόχο την κυβέρνηση και την εξουσία των εργατών μια πραγματική πολυκομματική  άμεση και έμμεση  δημοκρατία

3

Σε αυτό το σημείο, στο τρίτο μέρος της εργασίας μου  θα θέσω κάποια ερωτήματα- δίχως να φιλοδοξώ όπως είπα-  να δώσω ολοκληρωμένες απαντήσεις.

 

Η πρώτη ερώτηση είναι η εξής: μήπως δεν έπρεπε να είχε δημιουργηθεί η 4η διεθνής, με συμπληρωματικό αλλά και αντιθετικό ερώτημα, μήπως φτιάχτηκε αργά και αν φτιάχνονταν πιο νωρίς θα είχε άλλο αποτέλεσμα στην ταξική επαναστατική πάλη; 

Η απάντηση που δίνω είναι η εξής:

Η ιστορία δεν γράφεται με αν, η ιστορία έχει γραφτεί και αυτό δεν αλλάζει ότι και αν πούμε τώρα.  Επίσης η ιστορία γράφεται από τα υποκείμενα, από τα σώματα που παίρνουν μέρος στο παγκόσμιο σκηνικό και αυτά στο τέλος δίνουν λόγο στο «δικαστήριο» της.

Στο βαθμό όμως που όντως  είχαμε  ένα συνολικό εκφυλισμό της ΕΣΣΔ και του επαναστατικού κέντρου τότε ήταν αναγκαία η οικοδόμηση ενός νέου επαναστατικού κέντρου, μιας νέας επαναστατικής ηγεσίας .

Και από αυτή την οπτική, ίσως θα έπρεπε να είχε οικοδομηθεί νωρίτερα, έτσι ώστε να μπορούσε να παίξει ένα ανεξάρτητο επαναστατικό  ρόλο σε συνθήκες που δεν είχε επικρατήσει ολοκληρωτικά  η αντεπανάσταση και ο φασισμός.

Και όταν ή αν άμα, είχε συμβεί τότε ίσως να είχαμε άλλη εξέλιξη στο ιστορικό γίγνεσθαι, ίσως και μια θετικότερη εξέλιξη  στα ιστορικά γεγονότα.

Η δεύτερη ερώτηση είναι πέτυχε ή απέτυχε η 4η διεθνής; Επιβεβαιώθηκε η αισιόδοξη οπτική αυτών που την δημιούργησαν;

Η απάντηση που δίνω είναι η εξής:

Τα γεγονότα δείχνουν πως η επαναστατική αισιοδοξία και οι αισιόδοξες προβλέψεις της 4ης διεθνούς και του Τρότσκι δεν επιβεβαιώθηκαν.

Καταρχήν ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος δεν ήταν μια αναπαραγωγή του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, παρά τα σαφή  ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά του και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μεταπολεμικά να έχουμε ένα ολότελα νέο πολιτικό σκηνικό.

Ο σταλινισμός όχι μόνο δεν βγήκε ηττημένος από τον πόλεμο, αλλά απεναντίας βγήκε και ενισχυμένος ή έτσι τουλάχιστον έδειχνε, αντίθετα ο τροτσκισμός βγήκε από το πόλεμο σχετικά  αποδυναμωμένος, κυρίως ο ευρωπαϊκός τροτσκισμός.

Η τεράστια επαναστατική άνοδος δεν επιβεβαιώθηκε, μια άνοδος που ο Τρότσκι την θεωρούσε πως θα ήταν μεγαλύτερη και από το Α’ παγκόσμιο πόλεμο. Αντίθετα με αυτή την πρόβλεψη οι αστικές δημοκρατίες της Ευρώπης και των ΗΠΑ είχαν σταθεροποιηθεί, εξασφαλίζοντας την ηγεμονία και την κυριαρχία του κεφαλαίου, ενσωματώνοντας την αριστερά και το εργατικό κίνημα.

Και όμως , με ένα διαλεκτικό μη γραμμικό τρόπο, με ένα τρόπο που συνδυάζονταν με τις αντιλήψεις της ανισόμετρης και συνδυασμένης ανάπτυξης, δηλαδή με τις αντιλήψεις της διαρκής επανάστασης, οι προβλέψεις της 4ης διεθνούς – σε ένα βαθμό-  βγήκαν αληθινές.

Το σταλινικό καθεστώς της ΕΣΣΔ βγήκε μεν δυναμωμένο αλλά για να ανταπεξέλθει στις νέες συνθήκες  και τις νέες προκλήσεις οδηγήθηκε σε μια ακόμη πιο δεξιά μετατόπιση και εκφυλισμό.

Από τον σταλινισμό, περάσαμε στο Χρουτσοφισμό, στην στασιμότητα του Μπρέζνιεφ, στο Γκορμπατσόφ, στο σπάσιμο των συμμαχιών της γραφειοκρατίας με τα  μεσοστρώματα,  την εργατική αριστοκρατία, τη τεχνοκρατία και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του σοβιετικού μπλοκ.

Μπορεί στην καπιταλιστική δύση πρόσκαιρα το σύστημα να είχε σταθεροποιηθεί, αλλά στις αποικίες και στο τρίτο κόσμο είχαμε τεράστιες  επαναστατικές εκρήξεις.

Στην ηγεσία αυτών  των επαναστατικών δυνάμεων του τρίτου κόσμου βρέθηκαν κυρίως σταλινικές ή μισοσταλινικές ηγεσίες, που όμως για να νικήσουν, εφάρμοσαν σε ένα βαθμό  την θεωρία της διαρκούς επανάστασης.

Τα γεγονότα έδειξαν πως η αντιφασιστική και η εθνικοαπελευθερωτική πάλη ως ανισόμετρο αστικοδημοκρατικό στοιχείο είχε αποτέλεσμα στο βαθμό που συνδυάστηκε με την σοσιαλιστική πάλη και σε αυτές τις χώρες που συνδυάστηκε.

Ενώ δεν χρειάστηκαν παρά 10 χρόνια η ανισόμετρη επαναστατική έκρηξη να γίνει διαθλασμένη, να γίνει συνδυασμένη, για να οδηγηθούμε στο παγκόσμιο παρατεταμένο  68΄.

Σε αυτή την εξελικτική επαναστατική διαδικασία, οι τροτσκιστές σε ένα σημαντικό βαθμό δεν έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, με σημαντικές τιμητικές εξαιρέσεις.

 Όπως πχ ήταν η επανάσταση στην Αλγερία με το Πάμπλο με τα πειράματα της αυτοδιαχείρισης. Ή ο ρόλος των τροτσκιστών στο Μάη του 68 ή στην Λατινική Αμερική , πχ Βολιβία 1940 , Αργεντινή την δεκαετία του 1980  ή στην Άπω Ανατολή στην Κεϋλάνη και πάλι το 1940-50.

 Η τρίτη ερώτηση συσχετίζεται με το σήμερα: Είναι και σε πιο βαθμό αναγκαία η ύπαρξη της 4ης διεθνούς ή η ύπαρξη μιας νέας επαναστατικής διεθνούς; 

  Η απάντηση που δίνω  είναι η εξής:

  Σύντροφοι και συντρόφισσες,  να με συμπαθάτε,  αλλά σε ένα βαθμό ίσως και να  είχαν δίκαιο αυτοί που υποστήριξαν  πως για αντικειμενικούς λόγους, είχαμε την ανακήρυξη της 4ης διεθνούς και όχι την οικοδόμηση της.

Εννοώ την  οικοδόμηση της 4ης διεθνούς ως ενιαίας μαζικής οργάνωσης της παγκόσμιας πρωτοπορίας, ενός πραγματικά ενιαίου παγκόσμιου επαναστατικού κόμματος.

 Τόσο κατά την διάρκεια του Β’ πολέμου αλλά και ύστερα από αυτόν,   σε σύντομο χρονικό διάστημα εκφράστηκαν αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις και πρακτικές που οδήγησαν σε διάσπαση την ενιαία  4η διεθνή.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως  μια σειρά από οργανώσεις και αντιλήψεις δεν έχουν αναφορά στην 4η διεθνή, ούτε πως  μηδενίζει την συνεισφορά, τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση του Τρότσκι, των μελών και των οπαδών του.

Πόσο μάλλον που τμήματα του τροτσκιστικού χώρου- όπως είπα- τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο,  έπαιξαν πρωτοπόρο και σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια ταξική πάλη.

Ενώ το θεωρητικό και πρακτικό έργο του Τρότσκι και μιας πλειάδας τροτσκιστών, όπως του Μάντελ, του Πάμπλο αλλά και άλλων  διαπερνά τα πλαίσια του τροτσκιστικού χώρου.

Σύντροφοι και συντρόφισσες ύστερα από το 89’  και ειδικότερα στις σημερινές συνθήκες έχουμε στοιχεία που μιλούν για ένα νέο καπιταλισμό. Χαρακτηριστικό στοιχείο αυτού  του νέου καπιταλισμού είναι η  τεράστια διεθνοποίηση που οξύνει και βαθαίνει  τις παγκόσμιες αντιθέσεις.

Παράλληλα έχουμε μια απίστευτη έκρηξη της αντίθεσης των σημερινών νέων   παραγωγικών δυνάμεων, της τεχνολογίας, της επιστήμης με τις καπιταλιστικές σχέσεις, τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνικό επίπεδο.

Ζούμε μια απίστευτη αντίφαση: Όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουμε δυνάμεις και δυναμικές που κάνουν τον κομμουνιστικό μετασχηματισμό, παιχνιδάκι.

Ταυτόχρονα και σε αντίφαση με την πρώτη εικόνα όσο ποτέ άλλοτε είναι αδύνατος ο υποκειμενικός, ιδεολογικός και πολιτικός παράγοντας,  που αναστοχάζεται ένα δρόμο έξω από το καπιταλισμό.

 Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε ένα θεωρητικό και σε πρακτικό επίπεδο να  φαντάζει αδύνατος ο μετασχηματισμός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Αυτές οι συνθήκες και οι διαδικασίες έχουν ως αποτέλεσμα: Α) την πλήρη ενσωμάτωση της ρεφορμιστικής και κεντρίστικης αριστεράς και την περιθωριοποίηση της άκρας και επαναστατικής αριστεράς. Τουλάχιστον στην μεγάλη εικόνα, την παγκόσμια μεγάλη εικόνα, φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις.

 Β) Την ύπαρξη ενός προλεταριάτου που είναι η πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού που όμως  ως οντότητα, ως σωματικότητα εμφανίζεται ως ένα υποκείμενο δίχως ιδιότητες.

Παρόλη την παραπάνω σχετικά μαύρη εικόνα που περιέγραψα,  υπάρχουν μαζικές ή λιγότερο μαζικές- αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές- δυνάμεις, δυνάμεις που σε κάποιες περιπτώσεις  έχουν κατακτήσει και την εξουσία, όπως στην Λατινική Αμερική, δυνάμεις. Ή αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις που κρατούν την επαναστατική φλόγα ζωντανή όπως συμβαίνει στην χώρα μας.

Αν αυτό ισχύει, και στο βαθμό που αυτό ισχύει, είναι αναγκαίος ένας διεθνής επαναστατικός συντονισμός που η αποκρυστάλλωση του δύναται να οδηγήσει στην οικοδόμηση μιας νέας επαναστατικής διεθνούς.

Δίχως αυτό να συνεπάγεται πως παύουν οι διαφορές και οι διαφορετικές οπτικές σε όλα τα επίπεδα. Απεναντίας μπροστά στο σκηνικό της  κοινής δράσης, στο πεδίο της ταξικής πάλης και των κοινωνικών αγώνων-  με ένα τρόπο ασύμμετρο και διαλεκτικό- αυτές θα πρέπει να συζητηθούν και να δοκιμαστούν.

 Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι ευχαριστώ και πάλι για την πρόσκληση

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση