ζητούμενο η ενότητα μάχης, η ενότητα σύγκρουσης

Με αφορμή μια συζήτηση στα αριστερά για την κοινή παρουσία στις τοπικές δημοτικές και περιφερειακές εκλογές κάποια φιλοσοφικού τύπου σχόλια.
1 Είναι μεγάλο ζήτημα το εύρος της αριστερής συμπαράταξης, ιδιαίτερα μετά την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που οδήγησε σε μια εκ νέου ανυποληψία των αριστερών δυνάμεων και στην διάλυση του αντιμνημονιακού στρατοπέδου. Κατά συνέπεια αν έχει κάτι να πει μια αριστερά δεν μπορεί να είναι ένα από τα ίδια με τη κατάσταση όπως ήταν προτού αναλάβει την διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

2   Επίσης αν κάτι ρέπει να υπερασπιστούν οι αριστεροί και οι αριστερές ιδιαίτερα οι κομμουνιστές είναι να μην κρύβουν το πρόγραμμα τους, ο κόσμος , ο λαός καταλαβαίνει περισσότερα πράγματα από την πρωτοπορία, άσε που τα χει δει όλα, κατά συνέπεια πολιτική που άλλα θα λέμε και άλλα θα πράττουμε έχει κοντά ποδάρια.
3 Η συγκυρία είναι τέτοια που επι του συγκεκριμένου ακόμη και το πιο μικρό πρόβλημα συνδέεται με το συνολικό πολιτικό ζήτημα, με το συνολικό κοινωνικό ζήτημα, με το συνολικό παγκόσμιο και περιφερειακό ζήτημα, πόσο μάλλον που οι εκλογές θα γίνουν μαζί με τις  ευρωεκλογές και ίσως και τις εθνικές εκλογές.
4 Τι είναι ο Δήμος και η περιφέρεια ; Μα τίποτε άλλο παρά ο σχετικά αυτονομημένος κόμβος του δικτύου εθνικό κράτος / τοπικό κράτος / ΕΕ / ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις . Και ως τέτοιο κουβαλά μέσα του όλο το πλαίσιο των αντιθέσεων και αντιφάσεων του συστήματος.
Κουβαλά  την πολιτική των μνημονίων που είναι το παρασύνταγμα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού στα πλαίσια της ΕΕ. Κατά συνέπεια η μοναδική συνεπής αντιμνημονιακή πολιτική είναι η διεθνιστική αντικαπιταλιστική πολιτική που επιθυμεί να τινάξει στο αέρα  τόσο τους κόμβους όσο και το  δίκτυο εθνικό κράτος / τοπικό κράτος / ΕΕ / ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις.
5 Σε αυτό το πλαίσιο που οικοδομεί το σύστημα εθνικό κράτος / τοπικό κράτος / ΕΕ / ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις ξεπροβάλλουν και πάλι δυο δρόμοι:  Ο πρώτος της διαχείρισης στην μια ή την άλλη εκδοχή . Ο δεύτερος της σύγκρουσης με τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα που χουν καταπιεί τα πάντα.
Ακόμη και αν υπήρχαν τα περιθώρια μια αριστερή , μια πραγματική αριστερή κυβέρνηση , να πάρει την εξουσία του δήμου ή της περιφέρειας ,η λογική δεν αλλάζει, κ ο λαός και η εργατική τάξη πρέπει να γνωρίζει τι παίζεται και τι δύναται να γίνει.
Να γνωρίζει πως αν επιθυμεί να κινηθεί έξω από αυτά τα πλαίσια που αυτοί καθορίζουν πάει για μάχη , για μια αντάρτικη μάχη μακριάς πνοής.
6 Σίγουρα είναι βέβαιο πως όσες δυνάμεις επιθυμούν να κινηθούν αντισυμβατικά, αντισυστημικά, αντάρτικα και μαχόμενα  πρέπει να θέσουν σε δεύτερη μοίρα τις διαφορές και να δουν τι τους ενοποιεί και αυτό θεωρώ πως δεν είναι τα προγραμματικά σημεία,  αλλά  η πρακτική, η πράξη.
Μόνο με την πράξη, μόνο με την πρακτική δράση το πρόγραμμα σε ένα βαθμό μπορεί να εφαρμοστεί , μόνο με την πράξη, μόνο με την πρακτική δράση δύναται να γίνουμε επικίνδυνοι για το σύστημα και χρήσιμοι για το λαό και την εργατική τάξη.
7 Είμαι με την πιο πλατιά ενότητα με γνώμονα το πλουραλισμό, σχεδόν στα όρια του αναρχικού δημοκρατικού σχετικισμού. Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν θα στηρίζεται σε κριτήρια , πλαίσια, αξίες και μεθόδους που σε μεγάλο βαθμό είναι από κοινού συμφωνημένα. Σε ένα βαθμό η κοινά συμφωνημένη μεθοδολογία είναι συσχέτιση του πλουραλισμού και της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, σε όλα τα επίπεδα της ζωής, σε όλα τα επίπεδα της παρέμβασης και της δράσης.  Σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης με κάθε μικρό και μεγάλο συμφέρον προς όφελος του γενικού καλού , προς όφελος του λαού και των εργαζομένων.\
8 Με βάση την εν λόγω μεθοδολογία το ενιαίο μέτωπο ως η ενότητα και η διάφορα του πολέμου θέσεων και του πολέμου κινήσεων δεν θα συνιστά μια εσωτερική εκδοχή του συγκεκριμένου συστήματος,  αλλά μια εξωτερική δύναμη που σπάει -με όλους τους τρόπους – την κυρίαρχη ταυτότητα,  μια δύναμη διαλεκτικής άρνησης , ακόμη και οι εκδοχές κατάφασης θα δονούνται από το πνεύμα της άρνησης με την ολότητα του υπάρχοντος κόσμου.. άρνηση που θα συνιστά πνεύμα κατάφασης της οικοδόμησης μιας σχέσης, μιας νέας ολότητας σχέσεων  μεταξύ των ανθρώπων και των πραγμάτων.
9  Και αν μας λάχει να μας τεθεί το ζήτημα της διακυβέρνησης;  Μα τότε 1) θα μιλάμε για μια νέα ποιότητα όπου η πλειοψηφία θα είναι σε θέση να σηκώσει το λάβαρο της σύγκρουσης, αφού και εμείς θα του πούμε την μόνη δύναμη αλήθεια 2) ε τότε ναι στα πλαίσια αυτά της σχέσης θα αναλάβουμε τις ιστορικές μας ευθύνες.  Μόνο που εκ των πραγμάτων αυτή η συνθήκη φαντάζει μακρινή αν και οι εξελίξεις μπορούν να την μετατρέψουν σε μια ρεαλιστική κατάσταση πραγμάτων, δεν  γνωρίζω πόσο επιθυμητή μας είναι.
10 Ναι υπάρχει χώρος μιας  κοινής δράσης και κοινής παρουσίας αυτών των μάχιμων συγκρουσιακών, αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντισυστημικών, αριστερών κομμουνιστικών ή άλλων δυνάμεων, και θα ναι πραγματικά  κρίμα αν δεν επετεύχθη.

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση