στις εκλογές με το πνεύμα της σύγκρουσης

Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω πως θα ξεκινήσω αλλά θα προσπαθήσω να μια όσο γίνεται πιο απλός, όσο απλός μπορεί να είμαι. Ας ξεκινήσω λοιπόν κλασικά αριστερίστικα….!!!!

Η εποχή

Ζούμε την εποχή ενός παρατεταμένου «χειμώνα», κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού «χειμώνα».

Δεν είναι λαϊκισμός ή δεν θα έπρεπε να ήταν λαϊκισμός να πούμε πως ζούμε σε μια εποχή που διαρκώς ο πλούτος αυξάνεται, συχνά, συχνότατα σε βάρος της φύσης.

Πλούτος που μοιράζεται τόσο άνισα που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, ακόμη και διατηρείς την οικονομική και κοινωνική θέση που είχες είσαι φτωχότερος καθώς αδυνατείς – όλο και πιο πολύ-  να ελέγξεις τους όρους ζωής σου.

Πόσο μάλλον αν είσαι άνεργος, φτωχός , μετανάστης , απόκληρος, ΑμεΑ, και λοατκι, τότε δεν  χωράς πουθενά ή καλύτερα χωράς στο περιθώριο μιας κοινωνίας που οδεύει στην παρακμή.

Και όμως δυνητικά υπάρχουν οι συνθήκες να πάνε τα πράγματα καλύτερα, υπάρχει ο πλούτος, υπάρχει η τεχνολογία, υπάρχει η επιστήμη για  μια κοινωνία, για ένα κόσμο που ο καθένας μόνος και όλοι μαζί ίσοι και διαφορετικοί θα πραγματώνουν αυτό που θέλουν , θα κάνουν πράξη αυτό που επιθυμούν.

Αυτή η κοινωνία είναι αδιάφορο πως θα λέγεται, πιο θα είναι το ιδεολογικό όνομα της. Ας ξεμπλοκαριστούμε από τους γλωσσικούς ιδεολογικούς κόμπους που μας έχουν θέσει , που έχουμε τοποθετηθεί. Ας  νιώσουμε λεύτεροι , ποιητές και ερωτευμένοι.

Η συγκυρία

Να όμως που η πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που αδυνατούμε να ελέγξουμε είναι πολύ μακριά από το παραπάνω τρίπτυχο, λευτεριά, ποίηση, έρωτας.

Νιώθουμε και είμαστε μόνοι, φοβούμαστε και ίσως κινδυνεύουμε. Φοβούμαστε πως θα μείνουμε άνεργοι ή αν είμαστε άνεργοι πως θα πεινάσουμε.

Φοβούμαστε πως το ξένο και το διαφορετικό θα μας αλλοτριώσει , πως θα μας ληστέψει θα μας σκοτώσει. Και οι συνθήκες καμιά φορά επιβεβαιώνουν τους φόβους μας , φυσικά τα ΜΜΕ ασκώντας ιδεολογική τρομοκρατία παραφουσκώνουν τα γεγονότα για αλλότριους σκοπούς.

Μας έχουν συνηθίσει στην αποξένωση, στην πνευματική και υλική φτώχεια, στο να μην επιθυμούμε πέρα από τι μας προσφέρουν, και αν το επιθυμούμε να είναι σε βάρος των άλλων και όχι μαζί με τους άλλους.

Μια κοινωνία μειωμένων προσδοκιών, συνηθισμένη μόνο να καταναλώσει υλικά, συναισθηματικά και ηθικά, μια κοινωνία απελπισίας και φόβου είναι εύκολο να ρέπει στο φασισμό και στο ρατσισμό.

Θα μου πείτε υπάρχει αντίδοτο; Ναι φυσικά υπάρχει και δεν προέρχεται από κανένα φωστήρα και σωτήρα, προέρχεται από μέσα μας.

 Από την δύναμη  και  την φαντασία να πιστέψουμε ή να γνωρίσουμε πως δεν μπορούμε να είμαστε αιώνια θύματα των πάσης φύσεως και θέσεως εξουσιαστών.

Αν θέλουμε να είμαστε ο εαυτός μας ας πατήσουμε πόδι , τότε θα μας πάρουν σοβαρά και θα μας φοβηθούν. Φυσικά μιλάω για την μεγάλη πλειοψηφία  του κόσμου, και όχι για τις πάσης φύσεως και θέσεως ελίτ.

 Αν και στις λεγόμενες ελίτ, υπάρχει ένα μικρό κομμάτι κόσμου που επιθυμεί να ζήσει διαφορετικά, αυτό που σε μια πιο στρατευμένη γλώσσα είναι οι «αποστάτες» της κοινωνικής τους τάξης.

Δημοκρατία

Το επόμενο διάστημα περνάμε σε μια φάση παρατεταμένων εκλογικών διαδικασιών. Οι εκλογές απέδειξαν περίτρανα πως από μια δημοκρατική κατάκτηση μπορούν να εξυπηρετήσουν τους εχθρούς της δημοκρατίας ή αυτούς που την εκφυλίζουν όπως πχ το ΣΥΡΙΖΑ που δικαιώνει  την φράση του Γκαλεάνο: « Η Εξουσία είναι σαν το βιολί , το πιάνεις με το αριστερό και  το παίζεις με το δεξί».

Παρόλα αυτά οι εκλογές αποτελούν δημοκρατική κατάκτηση και θα ήταν εγκληματικό να καταργηθούν αν και δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματική δημοκρατία που είναι η άμεση και  δίχως αντιπροσώπους, συμμετοχή των πολιτών.

Δημοκρατία ισούται  με το κράτος,  δηλαδή την εξουσία των δημοτών, δηλαδή των αυτών που ανήκουν σε ένα δήμο. Δημοκρατία ισούται δηλαδή με την εξουσία που μοιράζεται σε ίσα και ιδιαίτερα μέρη από την πιο μικρή βαθμίδα κρατικής κυριαρχίας, την κοινότητα έως και την ολότητα της κρατικής κυριαρχίας, ή  στις μέρες την ολότητα της κρατικής και διακρατικής κυριαρχίας.

Με πιο απλά λόγια δημοκρατία σημαίνει την διαρκή παρουσία , συμμετοχή  και  απόφαση όλων μας, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο, καθώς και  την  συμμετοχή στα όργανα διακυβέρνησης, άμεσα, ανακλητά, με εκλογές ή με κλήρωση.

Αυτό με την σειρά τους προϋποθέτει να έχεις την επιθυμία αλλά και τον χρόνο να ασχοληθείς  και να συμμετέχεις, κατά συνέπεια προϋποθέτει να υπάρχουν συνθήκες μιας οικονομικής και εργατικής δημοκρατίας. Να εργάζονται όλοι από λίγο και να μοιράζονται το πλούτο που συλλογικά και ατομικά παράγουν.

Δημοτικές και περιφερειακές εκλογές

Όπως είπα το  επόμενο διάστημα περνάμε σε μια φάση παρατεταμένων εκλογικών διαδικασιών.  Σε αυτό το σημείωμα θα σχολιάσω τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές , που όμως λόγω συνθηκών είναι άμεσα  συνδεδεμένες με τις εθνικές και τις εκλογές στην ευρωβουλή.

Σύμφωνα με ότι υποστήριξα και παραπάνω  για να αλλάξουν οι συνθήκες απαιτείται  μια ριζική, επαναστατική,  αλλαγή και αυτό μάλλον δεν το επιθυμούν παρά ελάχιστοι σε αυτή την συγκυρία.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν υπάρχει η αναγκαιότητα, πως δεν υπάρχει χώρος για μια τέτοια οπτική και θέση.

Οπότε τι πράττουμε; Γιατί συμμετέχουμε και σε τι ευελπιστούμε;

Α) το να πιστέψουμε πως θα ξεκινήσουμε την επανάσταση από το δήμο ή την περιφέρεια και  να υπήρχαν οι συνθήκες είναι άτοπο.  Όπως αδύνατος είναι ο σοσιαλισμός σε μόνο μία χώρα, αδύνατος είναι ο σοσιαλισμός σε ένα μόνο δήμο ή περιφέρεια.

Β) Εξίσου είναι αδύνατη η διαχείριση του με γνώμονα τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα.  Ο Δήμος και η Περιφέρεια είναι τόσο στενά συνδεδεμένος με το κεντρικό κράτος και την ΕΕ  όπου δεν θα σου επέτρεπαν να ασκήσεις τη πολιτική σου. Κλασικοί διαχειριστές αν θέλουμε γινόμαστε, αλλά έχει γεμίσει η πιάτσα από πολιτικούς απατεώνες.

Γ) Παρόλο που ο λαός σοφός και αλλοτριωμένος ταυτόχρονα δεν θα μας δώσει την εξουσία, αφού γνωρίζει καλύτερα από εμάς το τι επιθυμούμε. Παρόλο που δεν υφίσταντο αυτές οι συνθήκες, εμείς πρέπει να τοποθετηθούμε σαν να είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε το Δήμο και την περιφέρεια.

Να κυβερνήσουμε με γνώμονα το συμφέρον της πλειοψηφίας των πολιτών και των ευάλωτων ομάδων. Δίχως όμως να λέμε ψέματα πως θα τα καταφέρουμε εάν δεν κατακτήσουμε το σύνολο της εξουσίας και της κρατικής κυριαρχίας.

 Να κυβερνήσουμε δίχως να είμαστε κυβερνήτες, αλλά πρωτοπόροι και καθοδηγητές ενός διαρκή αγώνα που θα δοθεί από το σύνολο της εργαζόμενης πλειοψηφίας,  από το σύνολο των πολιτών, των μεταναστών, των λοατκι, των ΑμεΑ.

Δ) Η   ποιοτική διαφορά που θα πρέπει να έχουμε σε σχέση με τις κυρίαρχες δυνάμεις και τις δυνάμεις της διαχείρισης είναι το άρωμα, η πολιτική της σύγκρουσης.

Η σύγκρουση με όλα τα μέσα και σε σχέση με την συγκυρία προς όφελος μιας πόλης που τείνει να εμπορευματοποιηθεί 100% Σύγκρουση για την αποεμπορευματοποίηση της, για την  αποεμπορευματοποίηση των δημόσιων χώρων ,της φύσης, της λίμνης, του  περιβάλλοντος.

Πραγματική σύγκρουση για μια πραγματική ποιότητα ζωής για τον καθένα και την καθεμία μας. Για την καθολική προσβασιμότητα σε όλους μας  παντού. Για την προσβασιμότητα στην πόλη, στην υγεία, παιδεία, πολιτισμό, εργασία, τέχνη και  τεχνολογία.

Πραγματική σύγκρουση για την προσβασιμότητα στο πλούτο που παράγεται, σε μια ανάπτυξη με γνώμονα το  συμφέρον όλων και όχι των λίγων. Για έχουμε εργασία όλοι μας με αξιοπρεπείς εργασιακές σχέσεις, και ελεύθερο χρόνο που δεν μας μετατρέπει σε καταναλωτικά υβρίδια εικόνων και εμπορευμάτων.

Δηλαδή μια σύγκρουση με γνώμονα την ολότητα των πραγμάτων και των καταστάσεων που θα την δώσουμε στο επίπεδο της πόλης και της περιφέρειας.

Μια σύγκρουση που δεν θα την δώσουμε ως σωτήρες,  αλλά όλοι μαζί ως ελεύθεροι ενεργοί πολίτες και άνθρωποι, ως πολίτες που αγωνιζόμαστε και συγκρουόμαστε  για μια πραγματική δημοκρατία, που δεν μπορεί να υπάρξει εντός του καπιταλισμού. Δημοκρατία και καπιταλισμός πάντα ήταν μια σχέση σύγκρουσης σε αυτές τις συνθήκες ή το ένα ή το άλλο θα υπάρξει.

Ε) Υπάρχουν όμως αυτές οι πολιτικές  δυνάμεις να υποστηρίξουν τα παραπάνω; Φυσικά και υπάρχουν και τις έχουμε δει σε κάθε μικρή ή μεγάλη κοινωνική και πολιτική μάχη.

Όπως οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της Αριστερής Παρέμβασης στην Ήπειρο και στα Γιάννενα, η ΔΡΑΣΥ, ο εργατικός αγώνας , η ΛΑΕ , το ΚΚΕ ακόμη, ακόμη, οι υπόλοιπες συλλογικότητες της άκρας αριστεράς, ακόμη, ακόμη και της αναρχίας ή της αντιεξουσίας, πχ η Α.Κ.

Όχι όλοι μαζί δεν δύναται να πάμε, επιθυμητό μεν , αδύνατο δε. Είναι όμως ρεαλιστικά δυνατό να φτιαχτεί ένα τέτοιο συγκρουσιακό ψηφοδέλτιο, μια τέτοια συμμαχία των δυνάμεων της αντίστασης,  της σύγκρουσης και της ανατροπής.

Όσο μεγαλύτερη η συμμαχία, τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα. Ας το τολμήσουμε και θα δικαιωθούμε

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση