«Δεκέμβρης 2008» : 10 χρόνια από την εξέγερση που μας συγκίνησε, μια εξέγερση που μας καθόρισε

 Πω , πω , πω πότε πέρασαν  10 χρόνια από την στιγμή που αμφισβητήσαμε στην εξουσία, και την κυριαρχία με όλα τα μέσα. Πότε πέρασαν 10 χρόνια από την εξέγερση του «Δεκέμβρη του 2008»;
Μια εξέγερση που φαντάζει τόσο μακρινή και είναι τόσο κοντινή ταυτόχρονα, σαν να ήταν χθες που πυρπολήσαμε τις τράπεζες και τα υπουργεία τους.
Σαν να ήταν χθες που ξεσηκώσαμε το σύμπαν και είπαμε είμαστε εδώ και πρέπει να μας φοβάστε

Είναι άλλο πράγμα να μιλάς και να γράφεις για μια εξέγερση, είναι άλλο ζήτημα να μετέχεις σε μια εξέγερση και άλλο ζήτημα να γράφεις και να μιλάς, για μια εξέγερση που συμμετείχες, και που είσαι  περήφανος / η,  που συμμετείχες στην εξέγερση         
Οι εξεγέρσεις είναι η χαρά, η διονυσιακή χαρά των καταπιεσμένων και εμείς ως καταπιεσμένοι είμαστε χαρούμενοι που ως Διόνυσοι μετείχαμε σε αυτή την συλλογική γιορτή.
Η εξέγερση είναι η αυθόρμητη συλλογική και ατομική κοινωνική έκρηξη. Είναι αυτή η κοινωνική έκρηξη που συναντώντας τον ουτοπικό πλεόνασμα δημιουργεί τις προϋποθέσεις οικοδόμησης των δυνατοτήτων συλλογικής και ατομικής χειραφέτησης.
Πρόκειται για την διαδικασία που δυνητικά οικοδομεί τις προϋποθέσεις της μετατροπής του αυθόρμητου σε συνειδητού, οικοδομεί τους όρους της μετατροπής της εξέγερσης σε επανάσταση.
Συμμετέχοντας στον ανοικτό διάλογο για τον «Δεκέμβρη του 2008»  θα παρουσιάσω κάποιες θέσεις με γνώμονα την υπεράσπιση της εξέγερσης, με γνώμονα την υπεράσπιση των εξεγέρσεων.
1 Ο «Δεκέμβρης» ερώτηση ή απάντηση;
Στερεοτύπη και μη διαλεκτική αντίθεση, στο βαθμό που η ερώτηση και η απάντηση είναι ή τείνουν να είναι ένα διαλεκτικό δίπολο.
Ποιος καθορίζει την ερώτηση και ποιος την απάντηση; Αν το υποκείμενο βρίσκεται στα όρια του κόσμου, τότε αυτό που δείχνει ή αναδεικνύει την ερώτηση και την απάντηση είναι ο διχασμός του υποκειμένου/ αντικειμένου.
Ο «Δεκέμβρης» είναι και η ερώτηση και η απάντηση σε μια λογική ενότητας υποκειμένου/ αντικειμένου, είναι η ερώτηση μπορούμε να ζήσουμε ελεύθερα και η απάντηση της εξέγερσης.
2  Εργατικός «Δεκέμβρης»;
Αν με το ερώτημα αναδεικνύονταν η δυνατότητα του παραδοσιακού εργατικού κινήματος να παίξει ρόλο τότε η απάντηση ήταν όχι.
Παρόλα αυτά στην περίπτωση της «Κούνεβα» συνδικαλιστικές δυνάμεις της «άλλης» αριστεράς έπαιξαν πρωτοπόρο ρόλο αυτό όμως δεν συνιστά εργατικό «Δεκέμβρη».
Η εξέγερση του «Δεκέμβρη» όμως είχε βαθιά προλεταριακό χαρακτήρα. Είναι η εξέγερση της σύγχρονης προλεταριακής τάξης αυτής που α) όλο και πιο πολύ δεν έχει να χάσει παρά μόνο τις αλυσίδες της β) αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να συγκροτηθεί σε «τάξη για τον εαυτό», απεναντίας επιθυμεί «εδώ και τώρα» με κάθε τίμημα να ζήσει την απελευθέρωση της. Επιθυμεί «εδώ και τώρα» να βιώσει τον κομμουνισμό ως τάση καταστροφής του παλαιού κόσμου, ως καταφατικό πρόταγμα πρωτίστως ατομικής και δευτερευόντως  συλλογικής απελευθέρωσης.
3  «Δεκέμβρης» και βία  
Καταρχήν πίσω από το ζήτημα της βίας, της βίας ή της αντιβίας ως στόχος και ως σκοπός, βρίσκεται  ο φόβος της αριστεράς και δη της κυρίαρχης αριστεράς μπροστά στο αυθόρμητο ξέσπασμα.
 Από εκεί το δεν θα σπάσουμε τζάμι. Και τζάμια θα σπάσουμε και τράπεζες θα κάψουμε και κτήρια θα ανατινάξουμε.
Το βασικό είναι η βία η λελογισμένη βία, που στοχεύει στα σύμβολα του κράτους, του καπιταλισμού και του εμπορεύματος, και λιγότερο στους ανθρώπους που το απαρτίζουν, να εντάσσεται ως μέσο και όχι ως σκοπός.
Αυτό που θα πρέπει να αποφύγουμε είναι να μετατρέπει σε αυτοσκοπό ή σε ένα παιχνίδι που εντάσσεται στο πολιτισμό και την κοινωνία του θεάματος, μια εκδήλωση ενός μεταμοντέρνου μηδενισμού.
  1. «Δεκέμβρης»: ενότητα αναρχίας και αριστεράς
Ο  «Δεκέμβρης» έδειξε πως αναρχία και αριστερά μπορούν να συναντηθούν, να κινηθούν μαζί και να δημιουργηθούν μια νέα κατάσταση πραγμάτων.
Ότι καλύτερο και ελπιδοφόρο έμεινε από τον  «Δεκέμβρη» ήταν δημιούργημα αυτής συνάντησης, στέκια, καταλήψεις, μια αριστερά πιο ελευθεριακή, μια αναρχία περισσότερο προλεταριακή και μαρξιστική.
Μια ελπιδοφόρα ανατρεπτική ενότητα μες στην διαφορετικότητα που παραμένει ζωντανή, παρά την τραγωδία του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την ήττα του αντιμνημονιακού κινήματος.
Το συγκεκριμένο ανατρεπτικό υπόβαθρο, παρά την σχετική υποχώρηση σε μια συγκυρία εξόχως αντιεξεγερσιακή, και σε ένα βαθμό παρακμιακή, παραμένει το φόβητρο των ηγεμονικών τάξεων.
Μπορεί ο «δεκέμβρης» να σιώπησε , οι αιτίες που τον γέννησαν όχι μόνο παραμένουν, αλλά έχουν οξυνθεί, κατά συνέπεια ο φόβος μιας νέας εξέγερσης παραμένει ζωντανός.
Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι κυρίαρχοι να ενισχύουν τα αντεξεγερσιακά κοινωνικά και πολιτικά δυναμικά, όπως πχ οι φασίστες.
avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση