ως κομμουνιστές, ως εκφραστές της προσδιορισμένης άρνησης και των καθόλου

 Καταρχήν καλές γιορτές σε όλους μας

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η τάση χειραγώγησης αποκτήσει χαρακτηριστικά που θα καθορίσουν την επόμενη μακρά περίοδο ή αν η τάση χειραφέτησης ,αν δεν πάρει κεφάλι, τουλάχιστον κρατηθεί ως πόλος αντίστασης , ως πόλος μιας ριζικής άρνησης
Σε κάθε επίπεδο αυτό είναι το διακύβευμα που θα πρέπει να μας απασχολεί ή να απασχολεί αυτούς που θέτουν το είναι και το εγώ τους στο παίγνιο της ριζικής αλλαγής
Η κατάσταση είναι τέτοια που και από εμάς θα εξαρτηθούν προς τα πουν θα πάνε τα πράγματα, φυσικά κατανοώντας πως δεν εξαρτάται μόνο από εμάς, πως οι αντικειμενικοί όροι παίζουν μεγάλο καθοριστικό ρόλο και σε αυτό πρέπει να μην έχουμε απόγνωση αλλά επίγνωση.
Κατανοώντας λοιπόν τους αντικειμενικούς όρους , αλλά και τις δυναμικές πού γεννιούνται , θα πρέπει με νέα γλώσσα ή και φορώντας νέα ρούχα να εκφράσουμε την τάση χειραφέτησης.
Το πρόβλημα είναι πως κουβαλούσε ή είμαστε προϊόντα μιας άλλης εποχής και σε μεγάλο βαθμό αδυνατούμε να φορέσουμε αλλά ρούχα και να μιλήσουμε άλλη γλώσσα και εκεί μάλλον θα πρέπει να πειραματιστούμε και ας αποτύχουμε. Σε κάθε άλλη περίπτωση είμαστε ήδη χαμένοι
Πως όμως μπορεί να εκφραστεί αυτό πχ στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές;
Δίχως να θεωρώ πως έχω δίκαιο ας θέσουμε ως επιστημολογικό δεδομένο μια ενότητα που την παίρνω από το χώρο της αναπηρίας: το πρώτο δίπολο είναι η αναίρεση του ιατρικού μοντέλου από το κοινωνικό και η ενότητα της πρόσβασης/ προσβασιμότητας
Το ιατρικό μεταβιβάζονται στο κοινωνικό δίχως να καταργείται αποκτά κοινωνικό καθολικό χαρακτήρα. Ενοποιείται το κοινωνικό και το ιατρικό με ηγεμονία του κοινωνικού.
Σε αντιστοιχία και μεταφορά ανάμεσα στα επίπεδα το επιστημονικό μεταβιβάζεται στο κοινωνικό , αλλά δεν καταργείται
και αυτό δίνει πιο καθολικό και ανοικτό χαρακτήρα στην έννοια πρόσβαση/ προσβασιμότητα.
Σε κάθε μορφή, σε κάθε επίπεδο με κάθε τρόπο και επίπεδο επενδύουμε τις μορφές ζωής της πρόσβασης προσβασιμότητας , επενδύοντας στο κοινωνικό πάνω στα αλλά επίπεδα, δίχως όμως να καταργούμε τις μορφές ζωής του επιστημονικού

Το παραπάνω σιβυλλικό κείμενο το ανάρτησα στο facebook και νομίζω πως αυτοί που το κατανόησαν, το κατανόησαν.

Στο παρακάτω κείμενο θα  εμβαθύνω στην παραπάνω οπτική.

1 Είμαι περισσότερο υποστηριχτής της εγελιανής διαλεκτικής της αρνητικότητας παρά της σπινοζικής καταφατικότητας, και σίγουρα όχι υποστηριχτής των σκιαγραφικών ουτοπιών. Βέβαια κατανοώ πως στο επίπεδο της τάσης υποταγής/ χειραγώγησης και της τάσης χειραφέτησης δεν δύναται να υφίστατο μια διαλεκτική σχέση εγελιανού τύπου. Στην παραπάνω σχέση τα δυο δεν γίνονται ένα, αλλά το ένα γίνεται δυο και μόνο έτσι δύναται η τάση χειραφέτησης μπορεί να αποκτήσει ανεξαρτησία και να κυριαρχήσει.

2 Ταυτόχρονα θεωρώ πως η εποχή του αντί σε μεγάλο βαθμό έχει περάσει, το αντί δεν συνιστά αναγκαία και δυνατή άρνηση και αυτό ισχύει και για τον αντικαπιταλισμό. Θα προτιμούσα να τεθεί σε προβολή το θετικό όραμα , το τι θα κάνουμε και όχι το τι θα ανατρέψουμε.

Από την παραπάνω τοποθέτηση, εκλογικά θα προτιμούσα   ίσως ακόμη και για το δήμο ή την περιφέρεια  να μιλάγαμε για την κομμουνιστική οπτική, δηλαδή τι θα κάναμε ως κομμουνιστές στο δήμο και στην περιφέρεια, ως μια προσδιορισμένη άρνηση, ως προσδιορισμένη ουτοπία, σε αυτές τις συνθήκες, παρά ως αντικαπιταλιστές.

3 Όχι δεν έχω εμπιστοσύνη στο επιστημονικό ως επιστημονικό, παρά μόνο ως επιστημονική ουτοπία ή ίσως η ουτοπία ως επιστήμη. Όχι η πολιτική δεν είναι επιστήμη τουλάχιστον φυσική επιστήμη με νόμους, ούτε η κοινωνία είναι, είναι δραστηριότητα με κατεύθυνση ή την χειραφέτηση, ή την υποταγή και την χειραγώγηση.

4 Μα θα γίνουμε διαχειριστές, μα τότε ας μετατρέψουμε και την διαχείριση σε τέχνη, σε δημιουργία, σε δραστηριότητα της ανατροπής, της δικής χειραφετικής ανατρεπτικής πρότασης, αν έχουμε, και πιστεύω πως έχουμε.

5 Ανάμεσα στο ιατρικό και στο κοινωνικό, σε συνδυασμό με την ενότητα και την διαφορά, πρόσβασης/ προσβασιμότητας στις επιστήμες της αναπηρίας, αυτό που δεικνύεται είναι η διάφορα ατομικής ευθύνης, βούλησης, προβλήματος  και η κοινωνική παραγωγική διαδικασία.

Είναι η διαφορά ατομικού/ κοινωνικού με τις δυο εναλλακτικές από την μια το ατομικό/ κρατικό και από την άλλη το κοινωνικό/ κοινό ή κοινοκτημοσύνη.

6 Είμαστε άραγε ικανοί και σε πιο βαθμό, να εκπροσωπήσουμε και να το γειώσουμε με μαζικούς όρους το δεύτερο και όχι να ακολουθούμε με την μια ή την άλλη μορφή το πρώτο;

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση