προσλήψεις στην εκπαίδευση: πέρα από την ευελιξία και τον συντεχνιασμό

Μέχρι την τελευταία στιγμή δίσταζα να πάρω θέση για το  θέμα του νομοσχεδίου για την πρόσληψη των εκπαιδευτικών ΕΕΠ και ΕΒΠ.

Αίτια αυτής της διστακτικότητας οι  παράλληλοι μονόλογοι μεταξύ αυτών των πλευρών που θα έπρεπε ίσως να δουν τα πράγματα καθολικότερα και να υπερβούν τις συντεχνιακές οπτικές.

Επίσης ήθελα να δω τα πράγματα πέρα από την θέση μου ως ΑμεΑ, υπάλληλος γραφείου , της δυνατότητας μου να σπουδάζω από επιθυμία και όχι από ανάγκη να συλλέξω μόρια και προσόντα και του γεγονότος πως η  γυναίκα μου ΑμεΑ  και αυτή , εργάζεται  ως ΕΕΠ στην ειδική εκπαίδευση .

Κατανοώ βεβαία σε μεγάλο βαθμό το δικαίωμα η κάθε οπτική να υπερασπιστεί τις δικές της αναγκαιότητες, τα δικά της υλικά συμφέροντα,  με κίνδυνο, με μεγάλο κίνδυνο να εκδηλωθούν, να εκφραστούν  τα συγκεκριμένα υλικά συμφέρουσα ως συντεχνισμός.  Το πλέον εύκολο πράγμα είναι να εκφραστούν ως μια μορφή συντεχνιακού, απολύτως  κατανοητό, το δύσκολο είναι να συνδεθούν σε μια συνολικότερη εικόνα.

Καταρχήν θεωρώ το νομοσχέδιο Γαβρόγλου απαράδεκτο, ηθικά και πολιτικά απαράδεχτο,  καθώς θεσμοθετεί σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό την λογική της ευελιξίας και του κυνηγιού προσόντων στις προσλήψεις. Εισάγει ένα διαρκή αγώνα κατάκτησης χαρτιών και προσόντων , ενσωματώνοντας σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό τον εσωτερικό ανταγωνισμό.

Ο στόχος πασιφανής: ο διαρκής ανταγωνισμός και το βιογραφικό από χαρτιά και προσόντα διαμορφώνει συνθήκες μιας εξωτερικής πειθάρχησης και ενός εσωτερικού βιοπολιτικού ελέγχου στα δρώντα υποκείμενα.

Και αν πάρουμε υπόψη μας τους παράλληλους μονολόγους το υπουργείο , η κυβέρνηση, ο Γαβρόγλου, εκφράζοντας στρατηγικά συμφέροντα του κεφαλαίου, έχει καταφέρει το δικό τους πρόβλημα να το κάνει δικό μας πρόβλημα.

Το ζήτημα είναι ανάμεσα στο δίπολο  προϋπηρεσίας/ σπουδών και κοινωνικά κριτήρια, εκεί που εκδηλώνεται αντίθεση να υπάρχει ενότητα παρ’ όλη την διαφορά επιπέδων.

Α. Η προϋπηρεσία και η εμπειρία  παίζουν το ρόλο τους στην εύρυθμη λειτουργία του σχολείου , πόσο μάλλον στα ειδικά σχολεία. Θα πω κάτι και ας πείτε ιδεαλιστή αν και τα απτά παραδείγματα από την εκπαίδευση και την ειδική αγωγή δείχνουν το αντίθετο.  Το ζητούμενο με την  προϋπηρεσία και την εμπειρία είναι να  υπάρχει αγάπη για την εργασία τους και για τα παιδιά. Αν υπάρχει η αγάπη, αυτή η υλική αγάπη,  τότε η εμπειρία μπορεί να κάνει θαύματα

Β. Μα και οι σπουδές και η μετεκπαίδευση παίζουν το ρόλο τους. Η επιστήμη διαρκώς εξελίσσεται και οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν άμεση ,  διαρκή και ελεύθερη/ δωρεάν πρόσβαση. Βέβαια αυτό που σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει είναι πως δεν έχουμε πρόσβαση στην γνώση και στην επιστήμη, αλλά ένα εμπόριο, μια βιομηχανία χαρτιών, πτυχίων, προσόντων.

Γ. Αλίμονο αν τα κοινωνικά κριτήρια δεν παίζουν το ρόλο τους. Θα επικεντρωθώ στο ζήτημα των αναπήρων, των παιδιών  και των οικογενειών τους. Ο στόχος πασιφανής: Να εξασφαλίσουν  την αξιοπρεπή ζωή στους ανάπηρους,  τις οικογένειες και στα παιδιά. Και αυτό σε μεγάλο βαθμό αναγκαίο , δραματικά αναγκαίο μέχρι την στιγμή που η εργασία των ανάπηρων θα αποκτήσει μια αυταξία και δεν θα λειτουργεί ως πρόσβαση σε ένα αξιοπρεπές εισόδημα.

Προϋπηρεσία, σπουδές και κοινωνικά κριτήρια θα πρέπει να μπαίνουν σε μια ισορροπία για το καλό των εκπαιδευτικών,  των ΕΒΠ , των ΕΕΠ , των παιδιών και της εκπαίδευσης. Να μπαίνουν σε μια ισορροπία για την βέλτιστη διαδικασία παραγωγής και αναπαραγωγής, δίχως τις αυταπάτες πως αυτό θα λειτουργήσει απελευθερωτικά στα πλαίσια του Κ.Τ.Π.

Το βασικό και το αναγκαίο είναι σταθερές θέσεις εργασίας,  διαρκή και δωρεάν μετεκπαίδευση, συνεχείς  και μόνιμες προσλήψεις προσωπικού,  εξειδικευμένου,  προσωπικού. Η εκπαίδευση, τα σχολεία θέλουν ένα πλατύ και πολύμορφο επιστημονικό και βοηθητικό προσωπικό, θέλουν χρήματα.

Ένα κράτος πρόνοιας που θα εξασφαλίζει στους ανάπηρους, τις οικογένειες τους, στα παιδιά τους , θα εξασφαλίζει στις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, σε ένα αξιοπρεπές εισόδημα, σε μια αξιοπρεπή ζωή με βάση το παραγόμενο πλούτο, με βάση μια σχετικά ισομερής πρόσβαση σε αυτό το πλούτο.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση