κείμενα για την ταξικότητα της αναπηρίας

Ως ΑμεΑ,

ως  μέλος της αναπηρικής κοινότητας έχω βιώσει άπειρες μορφές και εκδοχές απόρριψης , αποκλεισμού και κοινωνικού ρατσισμού.

Η αγωνιστική μου διάθεση ήταν πάντα μια ασφαλή στάση που  με οδηγούσε σε κέρδη. Απόρροια αυτού του γεγονότος είναι πως  κατά βάση κέρδιζα αυτό που η θεσμοθετημένη αδικία και η θεσμοθετημένη ή υπόρρητη ρατσιστική διάθεση μου απαγόρευε.

Τις τελευταίες μέρες έγινα το θύμα ενός ακόμη αποκλεισμού ή να το θέσω καλύτερα απόπειρα αποκλεισμού από το μεταπτυχιακό της φιλοσοφίας στο ΦΠΨ, για τυπικούς λόγους, δίχως να έχουν την ευαισθησία να λάβουν υπόψιν τους πως είμαι ΑμεΑ και εργαζόμενος.

Έχοντας καταθέσει μια αίτηση αναίρεσης, θα περιμένω μέχρι τα μέσα του επόμενου μήνα την απόφαση τους,  και  στην συνέχεια θα του δώσω μεγαλύτερη δημοσιότητα, την αναγκαία δημοσιότητα.

Επίσης θα ερευνηθεί νομικά το κατά πόσο είναι νόμιμη η απόφαση.

Η παραπάνω κατάσταση πραγμάτων  έγινε η αφορμή και η αιτία για την συγγραφή των παρακάτω κειμένων.

Ατομικό ή κοινωνικό δικαίωμα; 

Το ζήτημα της πρόσβασης , όπως και το ζήτημα των ΑμεΑ δεν είναι ατομικό δικαίωμα ή ατομική υποχρέωση , δεν είναι απόρροια των ζητημάτων υγείας ή των ατομικών θέσεων, βουλήσεως και επιλογών.

Είναι ένα βαθιά και πολύπλευρα κοινωνικό και ταξικό ζήτημα ,που συσχετίζεται με τα κοινωνικά δικαιώματα και με την υποχρέωση μιας κοινωνίας να παρέχει σε όλα τα μέλη της ελεύθερη και ανεμπόδιστη πρόσβαση.

Ελεύθερη και ανεμπόδιστη πρόσβαση όχι μόνο στα αστικά δικαιώματα ή στα δικαιώματα στο χώρο και στο τόπο, αλλά πρόσβαση  εργασία , στο πολιτισμό , στην υγεία , στις διακοπές , στην εκπαίδευση , σε ένα εισόδημα που θα συνδέεται με το πλούτο που παράγεται και νέμεται άνισα.

Από αυτή την προσέγγιση όλοι οι άνθρωποι όχι μόνο δεν είναι ίδιοι ή ίσοι αλλά ούτε και τα ΑμεΑ και απαιτείται βαθύς κοινωνικός μετασχηματισμός για να επιτευχθεί

Η ταξική φύση και θέση της αναπηρίας

Αγαπώ και τιμώ όλους τους συνυποψήφιους μου, όπως επίσης και όσους θέτουν ή θα θέσουν υποψηφιότητα στις περιφερειακές , ευρωβουλευτικές και βουλευτικές εκλογές, εκτός αυτούς που ανήκουν στην άκρα δεξιά και στο φασιστικό χώρο.

Πόσο μάλλον αν ανήκουν στο χώρο των ΑμεΑ, είναι δηλαδή άτομα με αναπηρία ή μέλη των οικογενειών που ανήκουν στο χώρο των ΑμεΑ.

Αυτούς τους αγαπώ και τους τιμώ ιδιαιτέρως γιατί μας συνδέει ένας κοινός συναισθηματικός κόσμος που ταυτόχρονα είναι και ένας συναισθηματικός πλούτος. Και μαζί και χώρια μπορούμε να βοηθήσουμε το χώρο των ΑμεΑ και όχι με ένα συντεχνιακό στυλ.

Ενώ είναι πλέον κοινός τόπος η αίσθηση πως τα προβλήματα της αναπηρίας τα δημιουργεί μια τοξικά ανίκανη πολιτεία που στηρίζεται σε μια θεσμοποιημένη καταπίεση και ένα ανοικτό ή κρυφό ρατσισμό που αναπαράγει αποκλεισμούς , γκετοποίηση και ίδρυματοποίηση.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να ειπωθούν κάποιες αλήθειες:
1. Πως είναι δυνατόν ΑμεΑ και οι οικογένειες τους να στηρίζουν και να συμμετέχουν στις κυρίαρχες συστημικές δυνάμεις, που με την πολιτική τους, έχουν οδηγήσει σε αυτό το σημείο τους ΑμεΑ και τις οικογένειες τους.

  1. Άραγε τι μπορούν να περιμένουν από αυτές τις δυνάμεις, έχουν αυταπάτες για αυτούς τους καταστροφείς ή απλώς- λογικό ‘ίσως και αναγκαίο σε ένα βαθμό- επιλέγουν ατομικές – καιροσκοπικές- λύσεις, στη προοπτική του «σώζων εαυτόν σωθήτω»;

  2. Το ζήτημα των ΑμεΑ εφάπτεται ενός ανθρωπισμού που καλύπτει όλες τις πολιτικές δυνάμεις, τέμνεται όμως από ένα βαθύ ταξικό διαχωρισμό που απέκλειε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, αναπαράγοντας- έμμεσα και άμεσα- ρατσιστικά στερεότυπα, και σε αυτό το σημείο αυτή η διάσταση διαχωρίζει τις δεξιές και τις αριστερές οπτικές.

  3. Αν έχουμε ένα πληθυσμό 11 εκατομμύρια μαζί με μετανάστες και πρόσφυγες ΑμεΑ είναι το 10%, δηλαδή περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι, που μαζί με τους δικούς τους μιλάμε για πάνω από 2 εκατομμύρια ψυχές και αν προσμετρήσουμε και τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ΑμεΑ ή τα άτομα που έχουν πρόβλημα πρόσβασης για άλλους λόγους, τότε φτάνουμε στο 30% ή και παραπάνω. Στην πλειοψηφία τους αυτός ο κόσμος ανήκει είτε στις χαμηλότερες ή και μικροαστικές κοινωνικές τάξεις και εκεί εδράζεται η βαθιά ταξική φύση και θέση της αναπηρίας.

  4. Όποιος ανήκει στις ανώτερες ή ανώτατες κοινωνικές και οικονομικές τάξεις είναι εύκολο είτε με το χρήμα είτε με το status, είτε με το συμβολικό κεφάλαιο να αντιμετωπίσει το ζήτημα της αναπηρίας και των προβλημάτων που γεννιούνταν από την ανάπηρη πολιτεία , το αντίθετο δεν συμβαίνει όσο βυθιζόμαστε στο ταξικό πυθμένα.

  5. Ταξική φύση και ταξική θέση που σε εποχές κοινωνικής και οικονομικής ανόδου αντιμετωπίζεται από το κράτος πρόνοιας ή τον ανθρωπισμό κάτι που δεν συμβαίνει σε εποχές κοινωνικής και οικονομικής κρίσης ή και φρίκης.

  6. Εκεί σε ένα βαθμό απαντάει ο ανθρωπισμός , αυτός που ονομάζεται αστικός ανθρωπισμός, η αποτελεσματική λύση , μια αποτελεσματική λύση βρίσκεται στο αγώνα τον ίδιων των ΑμεΑ, των οικογενειών τους σε συνεργασία με το λαϊκό και εργατικό κίνημα.

Αγώνας σε σχετική ή και απόλυτη ανεξαρτησία από τις δυνάμεις που ευθύνονται για την κατάσταση πραγμάτων. Αυτή την προοπτική επιθυμεί να εκφράσει και η Αριστερή Παρέμβαση στα Γιάννενα και στην Ήπειρο.

  1. Βαθύ ταξικό ζήτημα είναι η αναπηρία και στο βαθμό που η πολιτεία αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να διαμορφώσει τις συνθήκες έτσι ώστε η αναπηρία να είναι ζήτημα, να είναι πρόβλημα και όχι μια εκδήλωση της ανθρώπινης διαφορετικότητας.

Αυτή η στάση, αυτή η θέση είναι που με διαχωρίζει από τους άλλους συνυποψήφιους και υποψηφίους ΑμεΑ στις 3πλές και 4πλές εκλογές που έρχονται.

Στάση και θέση μιας μαχητικής αγωνιστικής αντιπολίτευσης, αυτής που σε καίριες στιγμές φέρνει μεγαλύτερα και καλύτερα αποτελέσματα, από την διαχείριση ή την συνδιαχείριση.

Προσοχή όταν μιλάω για αποτελέσματα εννοώ για την πλειοψηφία των ΑμεΑ και όχι για αυτούς που βρίσκονται στα πόστα των αποφάσεων ή για αυτούς που είναι δίπλα σε αυτούς που αποφασίζουν.

Ο ταξικός αποκλεισμός των ΑμεΑ στην εκπαίδευση

Είναι γνωστό το μότο των περασμένων ετών της δια βίου μάθησης και εκπαίδευσης που εξυπηρετούσε δυο ανάγκες του συστήματος: της εμπορευματοποίησης της εκπαίδευσης και της  εισαγωγής της ευέλικτης οπτικής στην εκπαίδευση, στην παιδεία, στην ζωή.

Εγώ θα μείνω στην ουσία του πράγματος, αυτή την οντολογική ουσία που θέτει το ζήτημα  της διαρκούς μόρφωσης, στο βαθμό που αυξάνονται οι ανάγκες και οι επιθυμίες, κατά  συνέπεια απαιτείται, είναι αναγκαία η ελεύθερη – και δωρεάν- ανεμπόδιστη πρόσβαση στην εκπαίδευση, και στην παιδεία όλων.

Και σε αυτό το σημείο θα μείνω ξανά στο ζήτημα των  ΑμεΑ  και της ελεύθερης και ανεμπόδιστης πρόσβασης στην εκπαίδευση και στην παιδεία.

Στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι αναγκαίο και νομίζω και δυνατό να ενισχυθούν με μόνιμο και καλοπληρωμένο προσωπικό οι παράλληλες δομές στήριξης των ΑμεΑ και η ειδική  αγωγή.  Ταυτόχρονα είναι αναγκαίο και δυνατό η πλήρη πρόσβαση στους χώρους της  εκπαίδευσης και στο τρόπο που θα προσεγγίζεται αυτός ο χώρος και με τα ανάλογα οχήματα.

Ας αναφερθούμε και  στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Υφίσταται μια νομοθεσία που με ένα ποσοστό επιτρέπεται η είσοδος στα τριτοβάθμια ιδρύματα στα ΑμεΑ. Πρακτικά τα  ζητήματα που αναδεικνύονται είναι τα παρακάτω:

  • Τα πρακτικά εμπόδια που θέτουν οι ίδιες οι σχολές για αυτούς που έχουν κινητική αναπηρία για το εάν καταφέρνουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Αυτά επιλύονται σε μεγάλο βαθμό με την χρησιμοποίηση αντίστοιχης τεχνολογίας που θα πρέπει να είναι προσβάσιμη και ελεύθερη.

  • Τα πρακτικά ζήτημα της προσβασιμότητας του χώρου ή της πρόσβασης σε αυτόν. Ας αναφερθώ στην ανύπαρκτη προσβασιμότητα στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ας πούμε πως υφίστανται τα προσβάσιμα μέσα μαζικής μεταφοράς για να φτάσεις στην λέσχη.  Πως όμως θα φτάσεις στο ΦΠΨ, στο ΠΤΝ ή στο ΠΤΔΕ; Και δεν μια μιλάω θεωρητικά , έχω πάνω από μια περίπτωση ατόμων με κινητική αναπηρία που η πρόσβαση τους στις εν λόγω σχολές  είναι από πολύ δύσκολη έως και αδύνατη . Το ίδιο ισχύει και για τις σχολές Φιλολογικό ή και ιστορικό ή και για άλλες σχολές.

  • Τα πρακτικά προβλήματα της διαμονής των ΑμεΑ σε μια διαφορετική πόλη από την δική τους, στο βαθμό που είναι αδύνατη η μεταγραφή σε σχόλη της περιοχής του. Εκεί θα μπορούσε να αναπτυχτεί ένα πλαίσιο ανεξάρτητης διαβίωσης με την βοήθεια βοηθών.

  • Ανεβαίνουμε βαθμίδα και περνάμε στο επίπεδο των μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών. Εκεί τα πράγματα κλείνουν ερμητικά για τα ΑμεΑ, εκτός και αν αφορούν σπουδές που πληρώνεις και πληρώνεις και πληρώνεις, ακυρώνοντας-φύσει και θέση- τόσο την δια βίου μάθηση, όσο και την ελεύθερη και ανεμπόδιστη πρόσβαση στην εκπαίδευση.

  • Αν η εισαγωγή είναι δύσκολη η αποφοίτηση είναι ακόμη πιο δύσκολη ή και αδύνατη. Ειδικότερα αν έχουμε να κάνουμε με ΑμεΑ, εργαζόμενο ΑμεΑ και ένα τμήμα που αποφασίσει ξαφνικά να «σοβαρευτεί», και διαγράφει μεταπτυχιακούς φοιτητές, ακόμη και ΑμεΑ. Και ενώ μιλάω γενικά δυστυχώς η πραγματικότητα με ξεπερνάει.

Ποια η λύση ; Ανοικτός χρόνος σπουδών για τους ενεργούς μεταπτυχιακούς φοιτητές και πληρωμένες φοιτητικές άδειες τόσο στο δημόσιο τομέα, όσο και στο ιδιωτικό ή το κοινωνικό.

Δημήτρης Αργυρός

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση