ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΙΤΩΝ

Εικόνας καταστροφής που σοκάρει εχει η κεντρική πλατειά
Ιωαννίνων μετα την επιδρομή της ντόπιας οικονομικής και
πολιτικής μαφίας που δεν άφησε τιποτε όρθιο στην
πλατεία. Για την σωτηρία πλατείας και γενικότερα των
ελευθέρων χώρων είναι ηδη γνωστή η μάχη της επιτροπής
αγώνα

Εξαιτίας της υπόκουφης διαφωνίας των γιαννιωτών με το
«έγκλημα της πλατείας», η γιαννιώτικη άρχουσα τάξη μέσω
των εφημερίδων επιτέθηκε στην επιτροπή αγώνα πολιτών
Ξεκινώντας από την δαιμονοποίηση που πρόβαλαν οι δεξιές
εφημερίδες(εμφανίζοντας την επιτροπή αγώνα πολιτών σαν
την αιτία της απραγίας της δημοτικής αρχής και την
ανεργία)έως και την ειρωνεία περί ανοργανωσιάς, έλλειψη
στόχων και γραφικότητας που επιφύλαξαν στην επιτροπή
αγώνα πολιτών, οι κεντροαριστερές εφημερίδες.

Η επίθεση εχει ως στόχο την διάλυση της επιτροπής αγώνα
πολιτών. Βλέπεται όλο αυτό τον καιρό ήταν η μόνη
αντιπολίτευση που έσπαγε το συναινετικό κλίμα, σε δημο
και νομαρχία. Ένα συναινετικό κλίμα που έκφρασε τα
συμφέροντα των εχόντων και των αρχόντων που εχουν
εξαπολύσει μια γενική επίθεση στα δικαιώματα των πολιτών
και της φύσης.

Τις επόμενες μέρες ύστερα από την ολομέτωπη επίθεση
εναντίον της, οι αγωνιστές της επιτροπής αγώνα δεχτήκανε
μια επίθεση φίλιας από στελέχη«ανεξάρτητων»
ενσωματωμένων δημοτικών κινήσεων που αναγνώριζαν την
αγωνιστικότητα και την μαχητικότητα της αλλα που την
προέτρεπαν να ενσωματωθεί σε ένα πλατύτερο κινημα με
στόχο την δημοτική εξουσία για να εχει καλύτερα
αποτελέσματα ο αγώνας της.

Ταυτόχρονα αγωνιστές του ΚΚΕ μας «αποκάλυπταν» σαν αιτία
της αποχώρησης τους από την επιτροπή αγώνα πολιτών το
περασμένο Απρίλιο, το γεγονός ότι το ΝΑΡ κατάφερε να
καθοδηγήσει την επιτροπή αγώνα πολιτών σε μια
συγκρουσιακη κατεύθυνση.

Φυσικά στόχος τους δεν είναι το ΝΑΡ αλλα το γεγονός πως
από τον Απρίλιο και με την βοήθεια των δυνάμεων του ΝΑΡ,
της δημοτικής κίνησης «Ανυπότακτη Πόλη», αγωνιστών της
ΑΚΟΑ, ανένταχτων αγωνιστών, αλλά και νεολαίων από το
χώρο των αντιεξουσιαστων και των Εαακ, η επιτροπή αγώνα
πολιτών απέκτησε ένα χαρακτήρα πραγματικά ενωτικό –
αμεσοδημοκρατικό αλλα και συγκρουσιακό. Τα αποτελέσματα
φάνηκαν στην μάχη του Ξενία.

Αυτός ο συγκρουσιακός χαρακτήρας της επιτροπής αγώνα
πολιτών είναι που ενοχλεί εχθρούς και φίλους. Καθώς η
άμεση δράση των πολιτών γίνεται ένα επικίνδυνο
παράδειγμα προς μίμηση. Π.χ πριν από μια βδομάδα 100
πολίτες από τα Καρδαμίτσια(περιοχή των
Ιωαννίνων)κατέλαβαν το δημοτικό συμβούλιο αποσπώντας την
δέσμευση του δημάρχου Ιωαννίνων για την αναβάθμιση της
περιοχής τους.

Το μήνυμα της επιτροπής αγώνα πολιτών έστω και με
αντιφάσεις εξαπλώνεται και διαχέεται στην ολότητα του
σώματος των καταπιεσμένων και καταφρονεμένων. Το
στοίχημα είναι πλέον να επηρεάσει άμεσα και την
κεντρικότητα της αντίθεσης κεφάλαιο-εργασία. Να
καταφέρει να δυναμώσει την εργατική αντίσταση και δράση
του πλήθους των εργαζόμενων, στην κατεύθυνση του
εκβιασμού των αφεντικών μας . Γιατί μόνο εκβιάζοντας τα
αφεντικά μας θα σπάσουμε την κεφαλαιοκρατική τρομοκρατία
, εξασφαλίζοντας μικρές και μεγάλες υλικές νίκες σε όλο
το πεδίο της αντιπαράθεσης και του ανταγωνισμού με το
κεφάλαιο.

Για αυτό το λόγο είναι σημαντική η δημιουργία
πρωτοβουλίας Σωματείων και συνδικαλιστών ιδιωτικού και
δημοσίου τομέα και ανέργων που κάλεσε στην απεργιακή
κινητοποίηση στις 14 Δεκεμβρίου στο εργατικό κέντρο.
Απέναντι στην κυβέρνηση που καταργεί κάθε κατάκτηση μας.
Στο πασοκ που σιγοντάρει τα αντεργατικά μέτρα της
κυβέρνησης. Στην ηγεσία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που έχουν
διαλέξει το στρατόπεδο του κεφαλαίου. Απέναντι στην
διοίκηση του εργατικού κέντρου Ιωαννίνων, που διαφώνησε
στην οργάνωση της απεργιακής κινητοποίησης και
συγκέντρωσης στα Ιωάννινα. Καλώντας τους εργαζόμενους να
πάνε απεργιακή βόλτα στην Αθήνα. Αλλα και απέναντι στο
ΠΑΜΕ που βάζει μπροστά από τις ανάγκες των εργαζόμενων
τις δικές του παραταξιακές ανάγκες.

Διεκδικώντας να πάρουν τις τύχες του αγώνα τους οι ίδιοι
οι εργάτες και οι εργαζόμενοι. Μια πρωτοβουλία που
πρέπει να’ χει και συνέχεια. Το απόδειξε άλλωστε η
μαζικότητα της ανεξάρτητης εργατικής απεργιακής
διαδήλωσης στις 14 Δεκεμβρίου που έσπασε την τρομοκρατία
του κράτους και του κεφαλαίου.

15/ 12/2005

Δημήτριος Αργυρός-

ΛΑΪΚΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ


Ο ελληνικός αστισμός δημιουργώντας το κράτος του, ύστερα
από την εθνοκοινωνική επανάσταση του 1821 έχοντας
εξαρχής ένα εξωτερικό προσδιορισμό-παροικιακό εμπορικό
κεφάλαιο, εφοπλιστές- δεν τόλμησε να ολοκληρώσει με
απόλυτη επιτυχία την βιομηχανική συγκρότηση της Ελλάδας
στα πρότυπα της δυτικής Ευρώπης.

Δεν απέκτησε την αυτοπεποίθηση να έρθει σε ολοκληρωτική
ρήξη με τα φτωχά αγροτικά στρώματα, που με το όπλο στο
χέρι είχαν αποκτήσει την ελευθέρια και την αυτοδιάθεση
τους και να τους μετατρέψει σε απόκληρους προλεταρίους
που δεν θα είχαν τίποτε άλλο να κάνουν παρά να πουλήσουν
την εργατική τους δύναμη.

Αυτό το γεγονός είχε σαν αποτέλεσμα την διευρυμένη
μικροεμπορευματική παραγωγή και ιδιοκτησία της πόλης και
του χωριού. Και μια βιομηχανική παραγωγή που έκανε
συνεχώς κύκλους ανάπτυξης και παρακμής κάτω από την
επιρροή του εξαγωγικού της κατά βάση προσανατολισμού.
Όποτε επηρεαζόταν έντονα από τους διεθνείς παράγοντες
της παγκόσμιας συσσώρευσης κεφαλαίου. (Aυτό ισχύει ως
ένα βαθμό και μεταπολεμικά όπου το μεταπολεμικό
βιομηχανικό μπουμ το διαδέχτηκε η περίοδος των
προβληματικών. Γεγονός που αποδεικνύει τον αναπτυγμένο
τυχοδιωκτισμό του ελληνικού κεφαλαίου που όχι μόνο δεν
τον κάνει καθυστερημένο αλλα πρωτοπόρο σε μια εποχή
χρηματιστηριακής παγκοσμιοποίησης).

Η ιδιομορφία της διευρυμένης μικροεμπορευματικης
παραγωγής δεν επιλύθηκε επαρκώς ούτε με την έλευση των
ελλήνων μεταναστών ύστερα από την ανταλλαγή των
πληθυσμών το 1922. Οι εθνικοί λόγοι της ομογενοποίησης
των πληθυσμών της Μακεδονίας τους οδήγησε να μετοικίσουν
σε αυτές τις περιοχές όπου δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις
δημιουργίας μιας βιομηχανικής παραγωγής.

Πρόκειται για γεγονότα που είχαν τέσσερα σημαντικά
αποτελέσματα α) τον μόνιμα εξωστρεφή- επεκτατικό και
τυχοδιωκτικό, προσανατολισμό του ελληνικού αστισμού.
Β)την οικοδόμηση ενός καπιταλιστικού κοινωνικού
σχηματισμού που παρόλο που δεν ανάπτυξε μια δυνατή και
ισχυρή 2βαθμια παραγωγική διαδικασία, σε συγκεκριμένες
ιστορικές στιγμές κάθε άλλο παρά αδύνατος ήταν,
παίζοντας έντεχνα το παιχνίδι του μαστίγιου και του
καρότου. γ)τον έκδηλο, μαχητικό και αντικειμενικά
αντικαπιταλιστικό αλλα όχι πάντα πολιτικά ξεκάθαρο
ριζοσπαστισμό των λαϊκών μαζών. δ) παρόλο που μιλάμε για
ένα ολοκληρωμένο κεφαλαιοκρατικό σχηματισμό και όχι για
ένα σχηματισμό που είχε φεουδαρχικά κατάλοιπα(κάτι
τέτοια δεν ισχύει ποτε, εξαιτίας και του ανατολικου
τρόπου παραγωγής), αυτός ο σχηματισμός έμπαινε πολύ
συχνά σε κρίση, όταν οι αντιθέσεις δεν έβρισκαν τρόπους
επίλυσης , κρίσεις που οδηγούσαν σε προεπαναστατικές
καταστάσεις. Καταστάσεις που οι αριστερές δυνάμεις κάθε
παρά κατάφεραν να εκμεταλλευτούν.

Αυτή η ενότητα των αντίθετων αποτυπώθηκε πολύ καθαρά
στην εποποιία αλλα και στην σφαγή της εαμικης
αντίστασης. Τότε που η άρχουσα τάξη της Ελλάδας και οι
εγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές, εκμεταλλευόμενοι την
πολιτική ανεπάρκεια και τον ρεφορμισμό(σε βαθμό
προδοσίας)των ηγεσιών των λαϊκών δυνάμεων, επέλεξαν να
λύσουν αυτό το γόρδιο δεσμό με το αίμα των αγωνιστών .

Μια κοινωνική αντιφατικότητα που η άρχουσα τάξη δεν
κατάφερε να επιλύσει παρόλη την σφαγή των λαϊκών και
εργατικών δυνάμεων στην περίοδο 46-49. Ας μην ξεχνάμε
την δεύτερη θέση της ΕΔΑ στις εκλογές, 9 χρόνια ύστερα
από την ήττα του δημοκρατικού στρατού. Γεγονός που
θορύβησε τόσο πολύ τον ελληνικό αστισμό που άμεσα
χρησιμοποίησε το«μαστίγιο»της καταστολής αλλα και
το«καρότο»της μετανάστευσης, εξωτερικής και εσωτερικής.
Κοινωνική αντιφατικότητα που κάτω από διαφορετικά
καλούπια και συνθήκες ισχύει έως τα σήμερα. Σήμερα που ο
ελληνικός αστισμός, συνεχίζοντας την πάγια επεκτατική
του πολιτική εχει μετατρέψει την Αθήνα σε βαλκανική
μητρόπολη μεταφέροντας ταυτόχρονα τις βιομηχανίες
εντάσεως εργασίας στο βαλκανική περίγυρο.

Φρονώ, φυσικά εκ των υστερών, πως αυτή η κοινωνική
αντιφατικότητα και ο λαϊκός ριζοσπαστισμός θα
λειτουργούσε θετικά εάν οι λαϊκές τάξεις είχαν μια άλλη
ηγεσία που θα είχε καταφέρει να πάρει την εξουσία το
1944. Φυσικά και δεν μιλάω για μια μορφή «σοσιαλισμού σε
μόνο μια χώρα», εξάλλου αυτό ήταν το προκάλυμμα ενός
κοινωνικού συμβιβασμού ανάμεσα στην κυρίαρχη
γραφειοκρατία και στην εργατική τάξη στις χώρες του
«σοσιαλιστικού» μπλοκ. Ο ριζοσπαστισμός των λαϊκών
μαζών, απόρροια της διευρυμένης, όπως είπαμε,
μικροιδιοκτησιας κάτω από μια πραγματικά επαναστατική
ηγεσία θα μετατρεπόταν σε επαναστατικός φάρος για όλους
τους λαούς της περιοχής και ιδιαίτερα για τα Βαλκάνια.
Στην προοπτική της σοσιαλιστικής βαλκανικής ομοσπονδίας,
ο πολυμορφικός λαϊκός ριζοσπαστικός θα ανατρέπετε την
γραφειοκρατική παραμόρφωση ανοίγοντας τον δρόμο της
επανάστασης προς την δύση. Όπου η αναπτυγμένη ταξική
συνείδηση των ευρωπαίων προλεταρίων και αναπτυγμένες
παραγωγικές θα συνδυαζόταν διαλεκτικά με το λαϊκό πάθος
των «καθυστερημένων» βαλκανικών μαζών.

Χρειάσθηκαν οι σφαγές του λαού του ΕΑΜ , που
εκπροσωπούσε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού,
χρειάστηκε η 30χρονη «παρανομία» του 50% και βαλε του
ελληνικού λαού, χρειάστηκε η ανεπάρκεια, η ηττοπάθεια
και ο ρεφορμισμός της ελληνικής αριστεράς για να
καλινιζαριστει αυτός ο αυθεντικός λαϊκός ριζοσπαστισμός.
Ας δούμε π.χ πως λειτούργησε σε ένα άλλο επίπεδο ο
ριζοσπαστισμός των νέων εργατικών στρωμάτων, στα
Ιουλιανά και στην μεταπολίτευση(εργοστασιακός
συνδικαλισμός), ένας ριζοσπαστισμός που τον κατάπιε και
αυτόν το ΠΑΣΟΚ. Όπως άλλωστε και την εαμική παράδοση.

Ο παραπάνω συλλογισμός δεν είναι τίποτε άλλο από μια
υπόθεση εργασίας, καθώς η ιστορία αποφάσισε διαφορετικά.
Ένας συλλογισμός που απορρίπτεται εύκολα εάν ο
συνομιλητής εχει ένα άλλο σύστημα άξιων και αντιλήψεων.
Ένα σύστημα αντιλήψεων που δεν οδηγεί στην καθολική
ανάλυση των καπιταλιστικών αντιθέσεων και στον στοχασμό
εξόδου από την καπιταλιστική βαρβαρότητα αλλα σοφιστικά
γίνεται απολογητικός της νέα τάξης πραγμάτων.

Απεναντίας ένας στοχασμός που επιχειρεί να μιλήσει με
την λογική της ιστορίας, με την καθολική επαναστατική
διαδικασία πρέπει να αναμετρηθεί με τις ιστορικές
στιγμές που οι αντιθέσεις κεφαλαίου- εργασίας οδηγήθηκαν
σε έκρηξη γεννώντας επαναστατικές κρίσεις, πρέπει να
αναμετρηθεί με τις ζωντανές αλλα και υπόγειες
επαναστατικές παραδόσεις, με τις ανατρεπτικές παραδόσεις
των καταπιεσμένων.

Δημήτρης Αργυρός

Tuesday, September 06 2005

ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΙ


Η ιστορία δεν κάνει κύκλους, ούτε όμως βαδίζει γραμμικά
προς την αυτοπραγμάτωση της. Δεν ήταν και δεν είναι η
απόλυτη ιδέα. Η ιστορία αποκτάει νόημα μέσα από την
δράση των ανθρώπων.

Προχωρώντας μέσα από καταστροφές ,
άλματα και υποχωρήσεις . Μέσα από εξεγέρσεις,
επαναστάσεις αλλά και αντεπαναστάσεις. Κάθε φορά, κάθε
μέρα, κάθε στιγμή, παίζεται το μέλλον του ιστορικού
γίγνεσθαι. Η τάση της χειραφέτησης και η τάση της
χειραγώγησης που διαπερνάει οριζόντια το σώμα του κόσμου
δεν χωρίζονται μόνιμα από αδιαπέραστα τείχη. Συνήθως
συνυπάρχουν κάτι που πρακτικά σημαίνει την ηγεμονία της
τάσης χειραγώγησης πάνω στην τάση χειραφέτησης. Για αυτό
και οι εξεγέρσεις αποτελούν το βαρόμετρο της αυτονόμησης
της τάσης χειραφέτησης. Μια αυτονόμηση που μπορεί να
οδηγήσει ακόμη και σε επαναστατική κατάσταση (κάτι που
θα σήμαινε την ηγεμονία της τάσης χειραφέτησης πάνω στην
τάση χειραγώγησης), μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση
όμως αποτελεί σημείο τομής για τις υλικές σχέσεις των
«πάνω» και των «κάτω». Τίποτε δεν είναι το ίδιο μετά από
μια εξέγερση. Πόσο μάλλον μετά από επανάσταση.

Υπάρχουν εν τέλει κάποιες ημερομηνίες που οι κοινωνικές
αντιθέσεις εκρύγνονται, σπάζοντας το κυριαρχικό, ταξικό
και εξουσιαστικό χρονοσυνεχές. Ημερομηνίες που οι
κοινωνικές τάσεις διαχωρίζονται απόλυτα σε αυτές που
πάνε την ιστορία μπροστά και σε αυτές που θέλουν να
καθυποτάξουν την δυναμική της ιστορίας στα σχήματα του
παρελθόντος . Ημερομηνίες που η ιστορία βάζει τα πάθη
των ανθρώπων να μιλήσουν για λογαριασμό της. Ημερομηνίες
που καθορίζουν αλλά και στοιχειώνουν το ιστορικό
γίγνεσθαι, τρομάζοντας τους κυρίαρχους και τις
κοινωνικές και οικονομικές ελίτ.

Στον ηρωικό Νοέμβρη του 73 στην λαϊκή εξέγερση του
πολυτεχνείου μπλοκαρίστηκε η μετάβαση σε μια ελεγχόμενη,
αυταρχική κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Αυτό δηλαδή που
συνέβηκε στην Τουρκία ύστερα από την χούντα του Εβρέν,
αυτό που έγινε στην Χιλή της χούντας του Πινοσέτ δεν
κατάφερε να γίνει στην Ελλάδα. Το πείραμα «Μαρκεζίνη»
ηττήθηκε στους δρόμους. Εξαιτίας της δράσης των
εξεγερμένων φοιτητών και εργαζόμενων που έβαλαν
αντικειμενικά το ζήτημα της επαναστατικής
λαϊκής-εργατικής εξουσίας και όχι απλώς μιας επιστροφής
σε μια αστική ομαλότητα. Αυτός ο επαναστατικός εκβιασμός
ήταν που ανάγκασε την χουντική πολιτική τάξη να
εγκαταλείψει το πείραμα μιας μετάβασης σε μια
«μαϊμού»-αστική δημοκρατία. Ένα πείραμα που είχε
τσιμπήσει ένα σημαντικό μέρος της αριστεράς για αυτό το
λόγο την πρώτη μέρα μιλούσαν για 300 προβοκάτορες.
Φυσικά όταν είδαν πως αυτό το πράγμα είναι μια μαζική
εξεγερσιακή διαδικασία μπήκαν μέσα για να το ελέγξουν
και να το κουμαντάρουν. Μόνο που όταν ο λαός βγαίνει στο
δρόμο, καμία κομματική «πρωτοπορία» δεν μπορεί να την
«κάνει καλά». Κανένας ιδεολογικός κομματικός
ινστρούχτορας δεν μπορεί να την σύρει στα πολιτικάντικα
παιχνίδια του. Τότε η μάζα παύει να είναι η «μαζική
κοινωνία» που καταναλώνει εμπορεύματα, ένας όχλος που
σύρεται από λαϊκιστές και γίνεται η επαναστατική μάζα
που φτιάχνει την ιστορία της. Οικοδομώντας από τα «κάτω»
την δική της εξουσία.

Η εξέγερση του Νοέμβρη ήταν αυτή που ορίστηκα και
αμετάκλητα έκλεισε τους λογαριασμούς που άνοιξε η
εποποιία και της εθνικής αντίστασης, η ήττα του
δημοκρατικού στρατού, η «τελευταία άνοιξη» των
Ιουλιανών. Ένα κλείσιμο λογαριασμών που έγινε προς
όφελος των λαϊκών μαζών και της αριστεράς. Η εξέγερση
του πολυτεχνείου ήταν αυτή που άνοιξε την περίοδο της
μεταπολίτευσης, μια χρονική περίοδο που η ελληνική
άρχουσα τάξη αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις κάτω από
τον μαζικό εκβιασμό του κόσμου της ζωντανής
εργασίας.(Καταλήψεις εργοστασίων, εργοστασιακός
συνδικαλισμός, πολιτική ριζοσπαστικοποίηση).

Πολλά λέγονται για την γενιά του πολυτεχνείου: Ό,τι
συμβιβάστηκε, πουλήθηκε, αντάλλαξε με δόξα και πλούτη το
ξύλο που έφαγε στην ΕΑΤ- ΕΣΑ. Πρόκειται για την μισή
αλήθεια: Η ιστορία αυτής της γενιάς δεν έχει γραφτεί
ακόμη γιατί δεν έχει κλείσει ο βιο-ιστορικός κύκλος της.
Παρόλα αυτά μπορούμε να πούμε πως τα πιο «έξυπνα» από τα
παιδία αυτής της γενιάς εξαργύρωσαν την «στράτευση»τους
με θέσεις στο δημόσιο και την πολιτική. Με πλούτη ,
εξουσία, δημοσιότητα και ματαιοδοξία. Τα πιο ευαίσθητα
«αναχώρησαν» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για αλλού. Για
πολιτείες μακρινές, απόκοσμες θεϊκές και αναρχικές.
Τέλος τα καλύτερα και ομορφότερα παιδία ζουν σε ένα
καθεστώς ιδιότυπης και ουσιαστικής παρανομίας. Οι μύθοι
για αυτή την γενιά δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι της
κοινωνίας του θεάματος, εξυπηρετεί συγκεκριμένα πολιτικά
παιχνίδια και σχέδια απαξίωσης του.

Το πολυτεχνείο παραμένει ολοζώντανο. Τα αιτήματα του με
άλλο χαρακτήρα παραμένουν ζωντανά για αυτό εξάλλου το
πολυτεχνείο κατά περιόδους συνεχίζει να φοβίζει του
πάσης φύσεως εξουσιαστές και κρατιστές. Που θέλουν να το
βάλλουν στα μέτρα τους. Που θέλουν να το μετατρέψουν σε
μια εθνική επέτειο. Που με την πρώτη ευκαιρία το
ποινικοποιούν (διώξεις, κρατική τρομοκρατία,
αντιτρομοκρατικός αγώνας αλλά ελληνικά – δίκες 17Ν και
ΕΛΑ). Μιλώντας για την εξέγερση του Νοέμβρη του 73 δεν
μπορούμε να μιλάμε με όρους παρελθόντος. Αλλά με όρους
παρόντος και μέλλοντος. Οι αντιθέσεις που προσπάθησε να
επιλύσει η εξέγερση παραμένουν άλυτες. Έχουν φυσικά
αλλάξει τα «καλούπια» , αλλά πίσω από τα φαινόμενα
νομίζω ότι οι αντιθέσεις Έχουν οξυνθεί πολυεπίπεδα
(ανεργία- φτώχεια- ιδιωτικοποίηση – επιχειρηματικοποίηση
της παιδείας- αντιτρομοκρατικοί νόμοι ). Το στοίχημα της
εξέγερσης δεν ήταν η αλλαγή αστικής ηγεσίας. Αλλά ο
κόσμος της εργασίας να γίνει αφέντης στο βιός του. Και
για αυτό το λογο πρέπει να βγάλουμε τα συμπεράσματα που
θα μας βοηθήσουν στην οικοδόμηση της επαναστατικής
αριστεράς του 21ο αιώνα.

Το πολυτεχνείο, όπως κάθε γνήσια λαϊκή εξέγερση δεν
μπορεί να μπει σε μουσεία ούτε να γίνει κομμάτι της
ιστορίας των νικητών. Εκτός και οι νικητές είναι οι
ίδιοι οι καταπιεσμένοι. Παραμένει μια ζωντανή
επαναστατική παράδοση των καταπιεσμένων και συναντιέται
με ανάλογες επαναστατικές παραδόσεις σε εθνικό και
παγκόσμιο επίπεδο. Συναντιέται με τους απόκληρους της
Γαλλίας που εξεγείρονται ενάντια στην ευρωχούντα του
Σαρκοζί. Συναντιέται με τους απόκληρους της Βενεζουέλας
όπου κτίζουν με αμεσοδημοκρατικό τρόπο το δικό τους
μέλλον. Συναντιέται με τους μαχόμενους ιρακινούς και
παλαιστίνιους που πολεμάνε για την λευτεριά τους με το
όπλο στο χέρι.

Διδάσκοντας πως πρέπει να μπαίνει μπροστά η δράση των
απόκληρων και των καταπιεσμένων και οχι των κομματικών
επιτελειων. Τα κομματα ακομη και τα πιο επαναστατικά
στην φαση της επαναστατικής συγκρουσης ειναι πιο πισω
απο τις επιθυμίες των μαζων.
Η δράση των εξεγερμενων λαϊκών μαζών έστω και εάν δεν
μιλαει με ωραία λόγια κεντάει με τα σώματα και τον
ιδρώτα τις νέες φορεσιές της διαρκους επανάστασης που
ερχεται!!!!!
Ας την ακολουθήσουμε στο τρελό χορό τους. Ας
καταστρέψουμε ότι μας καταστρέφει την ζωή!!!

Ιωαννινα 20/11/05

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ