ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ


Σε μια πρώτη ανάγνωση στις εκλογές ο ελληνικός λαός σοφά αποφάσισε. Αποδυνάμωσε την ΝΔ, τιμώρησε το ΠΑΣΟΚ για την μη-αντιπολίτευση του, ενίσχυσε τα πιο μικρά κόμματα της αριστεράς(ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) αλλά και της δεξιάς (ΛΑΟΣ), ως ψήφο ανοικτής και αντιφατικής διαμαρτυρίας. Τέλος αγνόησε επιδεκτικά, τις δυνάμεις της «άλλης» αριστεράς που πρωταγωνιστούν στους κοινωνικούς αγώνες αλλά αδυνατούν «γειώσουν» τον στρατηγικό και τακτικό λόγο τους.
Σε μια δεύτερη όμως ανάγνωση τα αποτελέσματα των εκλογών αναδεικνύουν και αποδεικνύουν την αδυναμία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων να ενσωματώσουν τις ευρύτερες λαϊκές μάζες στα διακυβεύματα τους. Αλλά και την αδυναμία της αριστεράς να «πείσει» στρατηγικά , παρόλο που ως ένα σημείο βραβεύτηκε για την αγωνιστική της στάση ή εικόνα. Ενώ η ψήφος προς το ακροδεξιό ΛΑΟΣ αντανακλά την κοινωνική ανασφάλεια και τον φόβο που κυριαρχεί σε μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού.
Και εδώ ας μείνουμε λίγο. Όπως έδειξε μια έρευνα το 50% του ελληνικού λαού είναι απαισιόδοξο για το μέλλον του, ένα γεγονός που αποτελεί το υπόβαθρο για την άνοδο της ακροδεξιάς, όσο και για την ψήφο της αριστερής διαμαρτυρίας προς το ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο προς την άκρα αριστερά.
Ταυτόχρονα όμως αποτελεί το υπόβαθρο της αποτυχίας των δυνάμεων της «άλλης» αριστεράς και ιδιαίτερα του ΜΕΤΩΠΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ(ΜΕ.Ρ.Α). Αποτυχία των πολιτικών δυνάμεων που μιλάνε στο όνομα της αισιόδοξης προοπτικής της υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και της οικοδόμησης μιας κομμουνιστικής κοινωνίας και όχι απλώς μιας «λαϊκής εξουσίας», της μισής αντίστασης ή ενός κινηματισμού που ξέρει να κρύβει καλά τον κυβερνητισμό.
Μια αισιόδοξη προοπτική που φαντάζει ουτοπική ενισχυμένη και από το υπεραριστερό και γενικόλογο λόγο του ΜΕ.Ρ.Α που έχει αποτύχει να συγκεκριμενοποιήσει και να «γειώσει» τον πραγματικά προχωρημένο λόγο του. Παρόλο που οι αγωνιστές του στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων έχουν καταφέρει να στρατεύσουν και να εμπνεύσουν μάζες αγωνιστών, π.χ το κίνημα των δασκάλων πέρυσι με την προχωρημένη διεκδίκηση «1400 € βασικό μισθό, 1400€ για όλο το λαό».
Στην εκλογική μάχη όμως πως μπορεί να εμπνεύσει ένα γενικόλογο σύνθημα για αντικαπιταλιστική επανάσταση και κομμουνιστική επαναθεμελίωση σε στιγμές άμυνας και υποχώρησης των λαϊκών μαζών και σε τι διαφέρει αυτό από αυτά που λέει το ΚΚΕ ή από αυτά που λέει ο μ-λ χώρος; Για τον πολύ κόσμο οι διαφορές των αριστερών δυνάμεων φαντάζουν βυζαντινολογίες και δυστυχώς για την αριστερά και τους αριστερούς ως ένα σημείο έχουν και δίκαιο.
Όσο για τον κόσμο του αγώνα , των κινημάτων, των καταλήψεων και των συγκρούσεων με το κράτος και τον Καραμανλή τους έφτανε η αποτυχία της δημιουργίας ενός ενωτικού ψηφοδελτίου της αντικαπιταλιστικής- αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς για να μην πάνε να ψηφίσουν ή για να το ρίξουν λευκό και άκυρο ή για ψηφίσουν δίχως αυταπάτες ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Δικαιώνοντας αυτούς που μέχρι την τελευταία στιγμή επέμεναν στην γραμμή της ενότητας της αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς.
Στο χώρο της «άλλης» αριστεράς και ιδιαίτερα στο ΜΕ.Ρ.Α και του ΝΑΡ πρέπει να ανοίξει ένας σοβαρός διάλογος για το παρόν και το μέλλον του χώρου μόνο που τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα και δεν μας περιμένουν να αποφασίσουμε το τι φταίει και πως το αντιμετωπίζουμε.
Τα πράγματα είναι συγκεκριμένα: Έχουμε κυβέρνηση την λαβωμένη ΝΔ, που ως λαβωμένο ζώο μπορεί να επιτεθεί με μεγαλύτερη ένταση ενάντια στα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα. Έχουμε το διαλυμένο ΠΑΣΟΚ να χάνει και από τα δεξιά του, γιατί αδυνατεί να βρει ένα Μπλερ αλλά και από τα αριστερά του καθώς η εποχή της ριζοσπαστικής μεταπολιτευτικής αθωότητας έχει οριστικά παρέλθει και ο Α. Παπανδρέου έχει μετατραπεί σε κέρινο ομοίωμα στο μουσείο της μαντάμ Τισώ.
Έχουμε μια αριστερά που αμφιβάλω εάν μπορεί να μετατρέψει το 13% των ψήφων που πήρε σε μέτωπο αγώνα, μέτωπο αντίστασης, μέτωπο νίκης και προοπτικής, με φανερό τον κίνδυνο να ξαναγίνουν κυβερνητικά καύσιμα στο αστικό μπλοκ εξουσίας ή ψήφοι στην ακροδεξιά.
Τα αδιέξοδα για τις λαϊκές μάζες είναι εμφανή, μα από αυτούς που δεν έχουν καμία ελπίδα γεννιέται η ελπίδα για ένα διαφορετικό αύριο και όχι από τις πολιτικές δυνάμεις που έχουν εδώ και πολύ καιρό μετατραπεί σε ανάχωμα των κοινωνικών δυναμικών, σε ανάχωμα των επαναστατικών τάσεων.
Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται αυτόματα και το τυχαίο θέλει και την αναγκαιότητα του. Οι φοβισμένες λαϊκές μάζες δεν πρόκειται από μόνες τους να τα ανατρέψουν όλα και αν το κάνουν θα΄ναι για να ανεβάσουν κάποιο λαϊκιστή «Βοναπάρτη» δεξιού ή αριστερού τύπου και όχι για να αυτοαπελευθερωθούν. Η δράση των συνειδητών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων είναι αναγκαία και επιβεβλημένη όσο ποτέ άλλοτε. Συνειδητές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θα εκφέρουν το ριζικά νέο για να πείσουν, και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα. Αυτά προς το παρόν και θα επανέρθουμε με συγκεκριμένες προτάσεις

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ