Τρ. Ιαν 25th, 2022


Εντός μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, της πρώτης εξέγερσης της νέας εργατικής βάρδιας του 21ου αιώνα – όπως ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη- και της εξέγερσης των αγροτών, 10 οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, δίνουν ραντεβού στο Σπόρτινγκ, στις 31 Ιανουαρίου.
Στόχος είναι η πολιτική/ κοινωνική συσπείρωση και ενότητα, αυτών των πολιτικών δυνάμεων που θεωρούν αδύνατη την μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος , αντιπροτείνοντας την αναγκαία και δυνατή επαναστατική ανατροπή και υπέρβαση του. Με βάση την κριτική ανασύνθεση και επαναθεμελίωση των επαναστατικών προταγμάτων του 20ού αιώνα και όχι μιας απλής συνέχειας που υπερασπίζεται και δικαιολογεί τον εκφυλισμό του επαναστατικού οράματος κατά τον 20ό αιώνα. Ή από την άλλη, μιας μεταμοντέρνας διαγραφής των επαναστατικών προσπαθειών και πειραμάτων του 20ό αιώνα και ενός εκλεκτικού «γραψίματος» σε «λευκό χαρτί».

Πρόκειται για οργανώσεις που κινούνται εντός των μετωπικών οργανώσεων του ΜΕΡΑ και το ΕΝΑΝΤΙΑ , αλλά και πολιτικών συλλογικοτήτων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που κινούνται αυτόνομα ή αγωνιστών που δεν καλύπτονται από την σεχταριστική – ρεφορμιστική γραμμή του ΚΚΕ, που κάνει πολιτική με βάση το κομματικό συμφέρον και του ΣΥΡΙΖΑ που δεν σπάει αποτέλεσμα από τον κυβερνητισμό, τον κοινοβουλευτισμό και τον ρεφορμισμό.

Απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων ΝΔ- ΠΑΣΟΚ και οποιοδήποτε άλλων συμμαχικών λύσεων του συστήματος που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της ΕΕ. Απέναντι στην ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και της ΕΕ και οποιαδήποτε άλλων καπιταλιστικών διεθνικών ενώσεων που διαρκώς αποσπούν υπεραξία και πλούτο από τους εργαζόμενους, τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, την κοινωνία και τους λαούς του κόσμου.

Μια πολιτική και συσπείρωση με βάση τα διδάγματα της εξέγερσης του Δεκέμβρη, των ανεξάρτητων εργατικών κινήσεων και αγώνων, όπως αυτός που ξεδιπλώθηκε για το ζήτημα της δολοφονικής απόπειρας στην μετανάστρια- συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα, με βάση το μέτωπο παιδείας- εργασίας που αναπτύχθηκε το προηγούμενο διάστημα με αφορμή το νέο αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο της κυβέρνησης .

Προσπαθώντας να ενώσει τα κατακερματισμένα κομμάτια της εργατικής τάξης , δημιουργώντας ένα άλλο, διαφορετικό -σε δομές και αντίληψη- εργατικό κίνημα που κουμάντο θα κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι εργάτες μέσω των γενικών συνελεύσεων. Με συνδικάτα που θα γράφουν όλες τις συμβάσεις που βρίσκονται ανά κλάδο. Ενάντια στο εργοδοτικό και ξεπουλημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που βαδίζει με σημαία την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και όχι την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου και την μείωση της εκμετάλλευσης του εμπορεύματος εργατική δύναμη.

Απέναντι σε πολιτικές που βλέπουν το συνδικάτο και το εργατικό κίνημα ως ιμάντα μεταβίβασης κομματικών εντολών, όπως το ΠΑΜΕ. Απέναντι σε πολιτικές – με συχνά αναρχικό και αντιεξουσιαστικό πρόσημο- που στο όνομα του κινήματος δρουν υποκαταστασιακά, καπελώνοντας τις αποφάσεις της άμεσης δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων των εργαζομένων, των φοιτητών και των μαθητών. Σε «επαναστατικές» πολιτικές που αναπαράγουν του σωτήρα, του Ζορό, παίζοντας το παιχνίδι της κοινωνίας του θεάματος, των ΜΜΕ και των παρακρατικών- κρατικών μηχανισμών.

Συνεισφέροντας μαχητικά στην οικοδόμηση ενός πολύμορφα ανατρεπτικού και επαναστατικού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που θα σπάσει την δικτατορία της μοναδικής σκέψης που προωθούν τα εμπορευματικά ΜΜΕ , της κοινωνίας του θεάματος, που θα σπάει- συνεχώς και αδιάκοπα- την πολύμορφη αλλοτρίωση της ύστερης καπιταλιστικής κοινωνίας. Ένα επαναστατικό πολιτισμό που θα αναδεικνύει και θα δυναμώνει την τάση χειραφέτησης πάνω στην τάση της υποταγής.. Τον ολοκληρωμένο και πληθυντικά δομημένο άτομο, πάνω στο κατακερματισμένο, διχασμένο και μονοδιάστατο άνθρωπο του καπιταλισμού.

Προτάσσοντας μια άλλη αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική εργατική διεθνική συσπείρωση των ευρωπαϊκών/ βαλκανικών και παγκόσμιων επαναστατικών δυνάμεων, στην κατεύθυνση μιας σοσιαλιστικής- αντικαπιταλιστικής ομοσπονδίας στα Βαλκάνια- Ευρώπη- Μέση Ανατολή και κόσμο. Στην προοπτική μιας παγκόσμιας κομμουνιστικής κοινότητας , μιας κοινωνίας των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών».

Χαιρετίζοντας τον ηρωικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού, που με το όπλο στο χέρι αγωνίζεται για μια λεύτερη πατρίδα, για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Χαιρετίζοντας την δημοκρατική–αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στο ΝΕΠΑΛ, που έδιωξε την μοναρχία. Χαιρετίζοντας τους πολύμορφους αντικαπιταλιστικούς λαϊκούς και εργατικούς πειραματισμούς, αγώνες και κινήματα στην Νότια Αμερική. Χαιρετίζοντας κάθε πολιτική αντικαπιταλιστικής– επαναστατικής – κομμουνιστικής ενότητας/ ανασύνθεσης και επαναθεμελίωσης, όπως είναι το νέο αντικαπιταλιστικό κόμμα στην Γαλλία ή η πολιτική της αντικαπιταλιστικής ενότητας- η πολιτική του από τα «κάτω και αριστερά»- των Ζαπατίστας.

Σε ένα γενικότερο επίπεδο πρόκειται για μια πραγματική κίνηση που δυνητικά μπορεί να αλλάξει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, εφόσον αποκτήσει πιο συνολικά , καθολικά χαρακτηριστικά, στην κατεύθυνση του ανεξάρτητου πόλου της ριζοσπαστικής- αντικαπιταλιστικής- επαναστατικής αριστεράς. Συνειδητό τμήμα του πολύμορφου επαναστατικού- κοινωνικού υποκειμένου που χρειάζεται η εποχή μας.. Ενός επαναστατικού- κοινωνικού υποκειμένου που διαλεκτικά συνδέει το μαχητικό και ανυπότακτο εργατικό κίνημα, τον πόλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και τα κομμουνιστικά επαναστατικά ρεύματα, οργανώσεις και κόμματα. .

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

2 thoughts on “ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ”
  1. Τα παρακάτω είχα στείλει σε μια αριστερή, από τις φανατικές του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, από αυτές που είχαν κάποτε ανεβάσει το ποσοστό του στο 17% σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, και αρνήθηκαν να αναρωτηθούν γιατί έπεσε ξαφνικά..

    ……
    Το γράφω επειδή, δεν έχω συναντήσει ούτε έναν αριστερό του Συνασπισμού ή της συγγενικής πανσπερμίας των συστατικών στοιχείων τους, που να σταματά ένα δευτερόλεπτο τον αυτοθαυμασμό του και την ειρωνεία που επιφυλάσσει σε όποιον διαφωνεί με τη γραμμή της ηγεσίας.
    ……………………
    Καταλαβαίνω ότι θεωρείτε κύριοι του Συνασπισμού ότι όποιος ασκεί την παραμικρή κριτική στον ΣΥΝ κλπ είναι ψυχασθενής… Σας δείχνω κατανόηση..

    Τώρα που οι δημοσκοπήσεις του ΣΥΝ τον δείχνουν να έχει κολλήσει στο 2,4% και σε λίγο θα γίνει ότι και το ΚΚΕ Εσωτερικού που ούτε σε μουσείο δεν το αναφέρουν, παραθέτω πάλι τα λόγια μου, μήπως κάποιοι, με την έπαρση που τους διακρίνει θελήσουν να συνεχίσουν την αλαζονική τους θεώρηση των πραγμάτων.

    ///…Μπορώ να ξεχάσω κάτι που μου έκαναν τότε που ήσαν οι ίδιοι άνθρωποι του Συνασπισμού στη Βουλή με αυτούς που σκέφτονται το νέο σχήμα «Δημοκρατική Αριστερά»; (Ο ΣΥΝ δεν ήταν το κόμμα με τα μικρά ποσοστά και τη μεγάλη έπαρση;)

    Αυτό το δίκιο που ζήτησα να μου κάνουν (διαβίβαση αναφοράς σύμφωνα με τον κανονισμό της Βουλής για παραβίαση από την κυβέρνηση της κοινοτικής οδηγίας 2000/78/ΕΚ) θα τους κόστιζε 30 φορές λιγότερο από το να αγοράσουν ένα τσαμπί σταφίλι από το μανάβη.

    Ήμουν βλάκας που δεν φαντάστηκα τότε το μέγεθος του μεγαλείου τους, και επέμεινα το κρίσιμο διάστημα να παρακαλώ αυτούς τους συγκεκριμένους. Εκείνοι ψήλωσαν κατά μερικούς πόντους από τα παρακάλια μου και αισθάνθηκαν ότι δεν είχαν υποχρέωση ούτε να μου απαντήσουν αρνητικά. Ούτε και στις περασμένες εκλογές που έθιξα το θέμα στο Ιντερνετ, δεν σκέφτηκαν ούτε να ζητήσουν συγγνώμη. Τι θα τους κόστιζε η συγγνώμη;

    Καταλαβαίνετε ότι δεν είναι ρουσφέτι. αυτό προκύπτει από α) το γεγονός ότι βγήκαν στη συνέχεια δικαστικές αποφάσεις υπερ εμού για το συγκεκριμένο θέμα (άσχετα που δεν εφαρμόζονται) και β) γιατί τους έχουμε στη Βουλή όταν σκοπός τους σύμφωνα με τον Κανονισμό τους είναι και να επισημαίνουν πράγματα ώστε ο πολίτης να μην προσφεύγει πάντα στα δικαστήρια; (αμαν είναι και για άλλες δουλειές τα δικαστήρια).

    Με έγραψαν κανονικά, και στη συνέχεια αρνήθηκαν έστω και να ζητήσουν συγγνώμη. Τώρα μου λέτε γιατί εγώ δεν μιμούμαι το Χριστό και να στρέψω την παρειά μου να μου δώσουν και άλλο χαστούκι; (αυτό με συμβουλεύουν οι φανατικοί οπαδοί του Τσίπρα και του Κουβέλη). Και αν το κάνω, θα βοηθήσει αυτό την Αριστερά; Ή μήπως κάποιος καινούργιος Τσίπρας με ωραίο μαλλί, ωραίο πρόσωπο, ωραία μοτοσικλέτα και αλλοδαπή διαθέσιμη για δεξιώσεις στο Προεδρικό Μέγαρο, πάρει τα πάνω του και μαζέψει πάλι ένα 17% όχι οποιωνδήποτε ανθρώπων αλλά ανθρώπων της αριστεράς και το πετάξει κάποτε σαν γόπα στο δρόμο για να το πατήσει και στριφτά με το παπούτσι του. Έτσι γίνονται αυτοί που δυναμώνουν μόνο με συνθήματα και δεν βοηθούν τον συνάνθρωπο όταν είναι η δουλειά τους η ίδια να βοηθήσουν (δεν ζήτησα ρουσφέτι ή διορισμό!).///
    ……..

    Το τέλος όλων αυτών των κομμάτων της κοροϊδίας έρχεται. Όσοι ζήσουμε μετά το τέλος αυτής της λαίλαπας που μας έπεσε – σαν συνέπεια είτε της κοροϊδίας είτε των ανεδαφικών κοροϊδευτικών συνθημάτων «να πληρώσει η πλουτοκρατία», «εμείς θα αγωνιστούμε στους δρόμους» κλπ, κάποτε θα αναγκαστούμε να συμπήξουμε συνεταιρισμούς, βασισμένους στην αδελφοσύνη και την πραγματική και όχι λεκτική αλληλεγγύη. Όσοι αποδεδειγμένα βοηθήσουν το συνάνθρωπό τους, ίσως να έχουν ελπίδες να αποτελέσουν στελέχη ή πυρήνες αυτών των σχημάτων που θα υπάρξουν μετά την καταστροφή της Ελλάδας.

  2. Σημειώσεις για την παρέμβαση του ΕΕΚ

    1. Τα ερωτήματα πρέπει να μπαίνουν στην ιστορική του προοπτική. Το ζήτημα δεν είναι απλώς « μετά το Σπόρτιγκ, τι;» αλλά μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, τι; Η εξέγερση τομή, ρήξη της συνέχειας, όχι απλώς κορύφωση των προηγουμένων κινητοποιήσεων. Δεν συνέπεσε «παράλληλα» με το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης, όπως λέει η εισήγηση, αλλά είναι η πρώτη πολιτική της έκρηξη και σαν τέτοια αναγνωρίστηκε από τους καπιταλιστές ηγέτες σε όλο τον κόσμο- αλλά όχι την Αριστερά, την καθεστωτική και εν μέρει την εκτός των τειχών.

    Η κρίση είναι η χειρότερη στην ιστορία του καπιταλισμού. 51 εκατομμύρια νέοι άνεργοι, 45% κάτω από 2 $ τη μέρα και πάνω από 7% άνεργοι, σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας. Η εξέγερση στην Ελλάδα έδειξε τις επαναστατικές της συνέπειες. Η λογική της κρίσης είναι η δυναμική της εξέγερσης – από τις φωτιές στις πόλεις στα μπλόκα στους κάμπους και στο τσουνάμι των απολύσεων. Η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος στην ΕΕ. Ανάγκη η ενότητα στη δράση του εργατικού-λαϊκού κινήματος και πρώτα –πρώτα των πιο πρωτοπόρων μαχητικών τμημάτων του και της επαναστατικής Αριστεράς.

    2. Υπάρχουν άλυτοι λογαριασμοί του Δεκέμβρη και νέοι έχουν ανοίξει: η πάλη για την απελευθέρωση των συλληφθέντων και ομήρων του κράτους, για την Κούνεβα ενάντια στη κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία, για την ισότητα ξένων και ντόπιων εργατών, για αλληλεγγύη στο Παλαιστινιακό λαό, για την απόκρουση της αντιλαϊκής επίθεσης του κεφαλαίου, για την Γενική Απεργία και προπαντός για την ανατροπή της κυβέρνησης των δολοφόνων και κάθε καπιταλιστή διαδόχου της, για να ανοίξει ο δρόμος στην εργατική εξουσία και την σοσιαλιστική-κομμουνιστική προοπτική.

    3. Ναι στην ενότητα της επαναστατικής αριστεράς αλλά σε ποια βάση;

    Οι διαφωνίες σε θέματα τακτικής, π.χ. κοινή κάθοδος στις εκλογές ή όχι, είναι ένα, οι διαφωνίες πάνω σε ζητήματα προγραμματικών αρχών είναι τελείως άλλο.

    Κύριο ζήτημα διαφωνίας, το ζήτημα της στάσης απέναντι στην ίδια την εξουσία. Κάτω η κυβέρνηση, σωστά, αλλά τι θα την διαδεχτεί; Μας κατηγορούν ότι συνδέουμε γραμμικά την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ με την εργατική εξουσία. Καρικατούρα. Εμείς λέμε: ποια κυβέρνηση μπορεί να λύσει τα προβλήματα, να πάρει τα αναγκαία μέτρα της απαλλοτρίωσης των τραπεζών των εργοστασίων που κλείνουν, του κεφαλαίου, της ρήξης με τον ιμπεριαλισμό των ΕΠΑ και της ΕΕ, να βγάλει την κοινωνία από την κρίση αναδιοργανώνοντάς την σε νέες βάσεις; Μια αστική κυβέρνηση σαν του ΠΑΣΟΚ, ή Κεντροαριστεράς ή ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ κλπ. ; Όχι. Κυβέρνηση εργαζομένων –εργατική εξουσία. Το ζήτημα δεν είναι πόσο γρήγορα θα φτάσουμε εκεί αλλά προς τα πού πρέπει να προχωρήσουμε (Λένιν).

    Τι έλεγε το πρόγραμμα του ΜΕΡΑ μέχρι και το 2007: «Πάλη για την ανατροπή κάθε αντιλαϊκής πολιτικής και κάθε αστικής κυβέρνησης από τα κάτω και αριστερά, για την εργατική εξουσία, την σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική». Τι άλλαξε; «Αναβάθμιση» του ΜΕΡΑ θεωρείται η κολόβωση αυτής της σωστής θέσης για χάρη της «ενότητας»;

    Σχετικά με την ΕΕ το πρόγραμμα του ΜΕΡΑ έλεγε μέχρι και το 2007: «Έξω από την ΕΕ του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου. Κοινοί διεθνιστικοί αγώνες των λαών για την σοσιαλιστική διεθνοποίηση-ενοποίηση στη περιοχή μας, στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο».

    Η εξέγερση και η κρίση έκαναν ακόμα πιο επίκαιρα τα παραπάνω. Γιατί τώρα αποδεσμεύεται η αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την κοινωνική επανάσταση και την διεθνιστική προοπτική της σοσιαλιστικής ενοποίησης της περιοχής, της Ευρώπης του κόσμου; Χάριν της ενότητας των «αντικαπιταλιστών»;

    4. Το ΕΕΚ θεωρεί απαράδεκτη την αντίληψη μιας αντικαπιταλιστικής αριστεράς που δεν παλεύει για την επαναστατική ανατροπή του συστήματος. Χρεοκοπία των παρόμοιων αντικαπιταλιστικών σχημάτων στην Ευρώπη. Όχι μίγματα με τον ρεφορμισμό, κανένας συμβιβασμός με τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ!

    5. ΟΙ διαδικασίες που γίνανε και που προτείνονται είναι εντελώς αντίθετες με το ελευθεριακό πνεύμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Ζητείται η συγκρότηση κίνησης πανελλαδικά, τοπικά και κατά κλάδους, χωρίς καν να αποφασίσει κάτι τέτοιο η διαρκώς αναβαλλόμενη πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΜΕΡΑ, την οποία και ζητούμε. Αυτή πρέπει να αποφασίσει και για την πρωτοβουλία και για την δυνατότητα κοινής εκλογικής καθόδου και με ποιες προγραμματικές βάσεις. Αλλιώς μια επικύρωση δια βοής στο Σπόρτιγκ ανήκει στη σφαίρα της αστικής κοινωνίας του θεάματος- της κοινωνίας που θέλουμε να ανατρέψουμε.

    Η επαναστατική αριστερά πρέπει να κάνει την δική της επανάσταση στο εσωτερικό της για να κερδίσει τις δυνάμεις της εξέγερσης στην προοπτική του κομμουνισμού και να νικήσει τις δυνάμεις του ρεφορμισμού.

    Σάββας Μιχαήλ

    http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=133576#133576

Αφήστε μια απάντηση