Πε. Ιαν 27th, 2022


Εισήγηση στο «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ» στις 14 Μάρτη 2009 στο «θυμωμένο πορτραίτο» στα Γιάννενα. Το «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ» θα βρίσκεται στο καφέ «θυμωμένο πορτραίτο» κάθε Σάββατο 1 το μεσημέρι και μέχρι το Πάσχα, όπου και θα ολοκληρωθεί ο πρώτος κύκλος των συναντήσεων και των ομιλιών του.

Φίλοι και φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες βρισκόμαστε στην αρχή μιας πολύμορφης , βαθιάς και δομικής κρίσης του καπιταλισμού.
Μια κρίση που εκκινώντας από μια κρίση υπερπαραγωγής που επιδρά στην πτώση του ποσοστού κέρδους ξεσπά στην τεράστια φούσκα της παρασιτικής χρηματιστηριακής οικονομίας που είναι 11 φορές αυξημένη απ’ τη το πραγματικό ΑΕΠ, για να επιστρέψει στην λεγόμενη πραγματική οικονομία και να παρασύρει τα πάντα στην δίνη της κρίσης. Έχουμε ήδη 80.000 απολύσεις τους τελευταίους μήνες και άλλους 80000 που δουλεύουν ήδη 3 ή 4 φορές την βδομάδα.

Παράλληλα η κρίση μεταμορφώνεται σε ένα όπλο στα χέρια του κεφαλαίου για να διαμορφώσει νέους όρους συσχετισμών δύναμης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Με στόχο να φοβίσει τους εργάτες να δεχτούν να εργάζονται με όρους που πριν θα λέγανε basta, και αυτό το κάνουν για να μην χάσουνε το πλέον βασικό, την εργασία τους. Φυσικά υπάρχουν και τα πεδία της νέας εργασίας που εντός των κόμβων της ευελιξίας τους, μάλλον δεν έχουν παρά να χάσουν τις άθλιες αλυσίδες τους.

Η κρίση επομένως μπορεί να αναχθεί και ως ένα πεδίο ιδεολογικής βίας για να σπείρει το φόβο και τρόμο που αποτελεί όπλο έλεγχου. Εξάλλου τι ποιο αποτελεσματικό για την εξουσία από ένα πλήθος που φοβάται και δεν ελπίζει ή δεν χαίρεται, όπως θα έλεγε και ο Σπινόζα.

Ταυτόχρονα εμφανίζονται και δυναμώνουν ποιο άμεσες μορφές υλικής , θεσμικής , πολιτικής, αστυνομικής και στρατιωτικής βίας σε όσους υψώνουν το κεφάλι της μαχόμενης αξιοπρέπειας.

Είτε είναι οι μαθητές του Δεκέμβρη που στην Λάρισα διώκονται ως τρομοκράτες, λες και πρόκειται για μέλη της 17Ν ή του ΕΛΑ, κάποιοι άλλοι παραμένουν προφυλακισμένοι, με τους συλληφθέντες μετανάστες να κινδυνεύουν με απέλαση .

Είτε πρόκειται για τους εργάτες και εργαζόμενους που αντιστέκονται στο απίστευτο δουλεμπόριο στους χώρους εργασίας, όπως είναι η περίπτωση της μετανάστριας – συνδικαλίστριας Κ. Κούνεβα.

Είτε είναι τα στέκια μεταναστών και αλλά κοινωνικά και πολιτικά στέκια και κέντρα που δέχονται επιθέσεις παρακρατικών ή μη συμμοριών. Όπως έγινε πρόσφατα με την δολοφονική επίθεση στο στέκι των μεταναστών στην Τσαμαδού.

Την ίδια στιγμή βέβαια ανοικτά φαίνεται να καλύπτονται οι δολοφονικές επιθέσεις του παρακράτους , όπως φάνηκε και από την μείωση της ποινής στο παραλίγο δολοφόνο του συντρόφου Δ. Κουσουρή , μέλος της Χ.Α , Περίανδρο.

Και να ξανασερβίρονται σκευωρίες και διώξεις σε αγωνιστές. Όπως ενάντια στο σύντροφο Παναγιώτη Βήχο, την ψυχή του «πολιτικού καφενείου». Με τον καθοριστικό ρόλο στην αντιπληροφόρηση των κινημάτων , των αγωνιστών και των αντισυστημικών κινημάτων.

Εξελίξεις που σαφώς συνδέονται με την αντεπίθεση του κράτους και των μηχανισμών απέναντι στο εξεγερμένο Δεκέμβρη. Με στόχο να ξεμπερδεύει το κράτος κι οι μηχανισμοί του με την απρόβλεπτη δυναμική του Δεκέμβρη.

Σημαντικό και συμβολικό γεγονός σε αυτή την κατεύθυνση ήταν η προσπάθεια όλου του αστικού μπλοκ εξουσίας να πέσει το ανυπότακτο κάστρο της ΠΟΣΔΕΠ. Που τόσο προωθητικό ρόλο έπαιξε το προηγούμενο διάστημα στο να στηριχτούν οι αγώνες των φοιτητών. Αγώνες που από μια άποψη προετοίμασαν τις δυνάμεις του Δεκέμβρη.
Μόνο που αυτά δεν είναι πράγματα πρωτόγνωρα που χαλάνε μια όμορφη και καλοστεκούμενη αστική δημοκρατία. Πολύ πρώτου ακόμη ξεσπάσει ο Δεκέμβρης ή και η κρίση, το κεφάλαιο και το κράτος είχαν αρχίζει να θωρακίζονται.

Αυταρχοποιώντας τις δομές και τις λειτουργίες του κράτους και της αστικής δημοκρατίας. Από πού να ξεκινήσουμε: Από την καταστολή των αγώνων για τους ελεύθερους χώρους στα Γιάννενα και αλλού, όπως πχ στο ΞΕΝΙΑ και στο Ελληνικό? Από την καταστολή των μαθητικών και φοιτητικών διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων? Από τις δολοφονίες των μεταναστών?

Ή από τον αντιτρομοκρατικό πόλεμο ενάντια τόσο στην ένοπλη απάντηση των καταπιεσμένων της Ανατολής ή αντίστοιχα στην Ελλάδα από την εξάρθρωση των υπολειμμάτων της ένοπλης αντίστασης που γεννήθηκε μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα- 17Ν, ΕΛΑ – και την απόπειρα να ποινικοποιήσει όλος ο χώρος της άκρας αριστεράς και της αναρχίας που έπαιξε και παίζει πρωτοπόρο ρόλο στα κινήματα.

Με στόχο να ενσωματωθεί μια αντίληψη πως οι κινητοποιήσεις και τα κινήματα πρέπει να μένουν στα όρια της αστικής νομιμότητας και να μην αμφισβητείτε το μονοπώλιο της βίας στο κράτος.
Γεγονότα που αν τα δεις από μια εποπτική και συνολική λογική δεν είναι μεταξύ τους άσχετα. Τείνοντας σε μια αυταρχικοποίηση της αστικής δημοκρατίας , οδηγώντας τα πράγματα σε ένα κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό που κάθε αντίθετη και μη αρεστή φωνή θα εξοστρακίζεται.
Και αυτή η στρατηγική σύλληψη συνδέεται άμεσα με την κρίση ηγεμόνευσης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου και την συνολικότερη κρίση ηγεμονίας του αστικού μπλοκ εξουσίας.
Για το σύστημα και το κράτος ανοίγονται δυο δρόμοι: ο πρώτος είναι να δομήσει σε παγκόσμια κλίμακα ένα ολοκληρωτικό βιοπολιτικό σύστημα έλεγχου των προλεταριακών ροών και μαζών. Ένα πολύμορφο στρατόπεδο έλεγχου των σωμάτων που εξεγείρονται. Ένα παγκόσμιο Γκουαντάναμο για όσους αντιστέκονται και ελπίζουν. Με στόχο να αλλάξουν ριζικά και απόλυτα οι συσχετισμοί δυνάμεις μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας και να βαθύνει η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.
Μόνο που αυτή η ολοκληρωτική προοπτική θέλει δυο προϋποθέσεις.1) την συμπόρευση του συνόλου των παγκόσμιων καπιταλιστικών ελίτ απέναντι στους κάτω, ένας μεταμοντέρνος υπεριμπεριαλισμός, κάτι που δεν είναι εύκολο σε αυτή την φάση που παράλληλα με την οικονομική κρίση οξύνονται οι ενδοιμπεριαλιστές και ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις.
2) την στρατηγική ήττα των κινημάτων των καταπιεσμένων και αυτό φαντάζει στην παρούσα φάση αδύνατο. Απεναντίας εξαπλώνονται και εμφανίζονται κινήματα που πλέον δεν κωλώνουν να αμφισβητήσουν ανοικτά και απροκάλυπτα το σύστημα και το δικαίωμα του στο μονοπώλιο της βίας. Αλλά και κινήματα που αποσπούν νίκες , όπως αυτό το κίνημα της Γαλλικής αποικίας της Γουαδελούπης. Ή ακόμη και στην χώρα που ο συντονισμός των 90 σωματείων που έγινε με αφορμή την Κούνεβα κατάφερε να εξασφαλίσει να καταγγελθεί η δουλεμπορική σύμβαση ΟΙΚΟΜΕΤ ΚΑΙ ΗΣΣΑΠ.
Διαφορετικής υφής αντιδραστική λύση είναι η απόπειρα του συστήματος να καταστρέψει παραγωγικές δυνάμεις, πχ με ένα πόλεμο ή με μια σειρά πόλεμων, ανασυντάσσοντας στο εσωτερικό του τις συμμαχίες Φυσικά αυτό προϋποθέτει να ενισχυθεί ο πολύμορφος διαχωρισμός και τον ανταγωνισμό των κάτω , σπέρνοντας μια βαρβαρότητα που όμως μπορεί να αγκαλιάσει και το ίδιο το κεφάλαιο. Μια δεύτερη απάντηση από την πλευρά του συστήματος είναι να οικοδομήσει τους όρους ενός νέου σοσιαλδημοκρατικού συμβολαίου. Αυτό προϋποθέτει νέου τύπου συμμαχίες εντός των ισχυρών, αλλά και ανάμεσα στους πάνω και σε τμήματα των κάτω. Σε κάθε περίπτωση σε αυτή την απάντηση κάποιος πρέπει να πληρώσει την νύφη. Πόσο είναι έτοιμο το παγκόσμιο κεφάλαιο να πληρώσει για να οικοδομηθούν νέες συμμαχίες, είναι ικανοί οι εθνικοί/ περιφερειακοί ή και παγκόσμιοι συλλογικοί καπιταλιστές για κάτι τέτοιο? Και πάλι δεν νομίζουμε , την τελευταία φορά που έγινε, έγινε ύστερα από ένα παγκόσμιο πόλεμο και με ανοικτές επαναστατικές διαδικασίες σε ανατολή και δύση.
Και στους δύο αυτούς δρόμους ανασύρεται με μεγαλύτερη οξύτητα εκ νέου και με καθολικότερο τρόπο από πριν το σύνθημα της Ρόζας Λούξεμπουργκ: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Καθώς δεν μπορούμε παρά να μην πάρουμε υπόψιν πως : α) σήμερα το 5% των κατοίκων του πλανήτη κατέχουν το 55% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 10% το 80% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ στην κρίση του 1929 το 5% κατείχαν το 30%. Και β) η τεράστια υπερανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων αναπτύσσει ένα πολύμορφο και παγκόσμιου δικτύου ηλεκτρονικού ελέγχου και ταυτόχρονα οξύνει τα οικολογικά προβλήματα στο όνομα της ανάπτυξης.
Φίλοι και φίλες , σύντροφοι και συντρόφισσες εάν αυτή είναι τα ερωτήματα και οι απαντήσεις των ισχυρών της γης, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς που παράγουμε πολύμορφα και συνεχώς τον πλούτο, που άλλοι καρπώνονται?
Ο Δεκέμβρης του 2008 έδειξε πως η συνθήκη της Βάρκιζας είναι ένα νεκρή εδώ και πολύ καιρό και πρέπει να την θάψουμε μαζί με τις δυνάμεις που όχι μόνο την υπόγραψαν αλλά ακόμη την στηρίζουν. Δυνάμεις που ξαναγίνονται αποκούμπι του συστήματος, υπερασπιζόμενοι μια ηττοπαθή και φοβική αριστερά.
Μια αμυντική και φοβική αριστερά που περιμένει την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών. Μόνο που η τελευταία δεν μας κτυπάει την πόρτα και μας λέει είμαι έτοιμη να με γονιποιήσεις, αλλάζοντας τεχνοκρατικά τις παραγωγικές σχέσεις? Λες και δεν είναι η βία που γίνεται μαμή της ιστορίας που γεννοβολά την νέα κοινωνία στην παλαιά.
Ο Δεκέμβρης ανέδειξε μια πολύμορφη λαϊκή, μαζική αντιβία. Μια αντιβία που προσιδιάζει με την «θεϊκή βία» του Μπένγιαμιν, δηλαδή με μια βία ή καλύτερα με μια αντιβία που δεν επιθυμεί να αλλάξει αφέντες, να οικοδομήσει ένα νέο θεσμικό δίκαιο αλλά να οικοδομήσει όρους χειραφέτησης και εξόδου. Αναλώνοντας πολύμορφα το καταραμένο απόθεμα του καπιταλισμού που καταστρέφει τις ζωές μας.
Αν όμως για το μέτωπο παιδείας – ευέλικτης εργασίας σήμανε η ώρα να δώσουν το δικό τους παρόν διαμορφώνοντας όρους ρήξης με το σύστημα, ένα άλλο ανατρεπτικό πολιτισμό , για την πλειοψηφία των κατοίκων που ξευτελίζονται καθημερινά στα εργοστάσια και στα γιαπιά αυτά φαντάζουν πολυτέλειες και θέλουν άμεσες απαντήσεις.

Το να εξασφαλίσεις την αξιοπρέπεια σου περνάει μέσα από τον εκβιασμό του αφεντικού ή των αφεντικών σου ,μόνο που στην παρούσα φάση αυτοί που τρομοκρατούνται είναι οι εργάτες.
Αυτό το κενό της μαζικής εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης αντιβίας και εκβιασμού των αφεντικών δεν το καλύπτουν οι νέες μορφές ένοπλης παρέμβασης, ειδικότερα όταν χτυπάνε σε συνθήκες που ποινικοποιείτε ένα κίνημα , όπως συνέβη στην απόπειρα ενάντια στο αστυνομικό στα Εξάρχεια , με το κίνημα του Δεκέμβρη να μην έχει κοπάσει ακόμη.

Άσε που τέτοιες ενέργειες μάλλον υποκαταστούν μαζικά κινήματα και ενέργειες μαζικής εργατικής, νεολαιίστικης αντιβίας και όχι ενισχύουν. Κατά μια έννοια μοιάζουν με ενέργειες μιας πρωτοπορίας που δεν λαμβάνει υπόψιν της την μάζα. Θαρρώ πως πρόκειται για μια βία και όχι για μια αντιβία που προσιδιάζει με αυτό που περιέγραψε πάλι ο Μπένγιαμιν ως μυθική βία. Μια βία δηλαδή που οικοδομεί- άθελα ή μη- μια άλλη εξουσία και δίκαιο. Το δίκαιο των λαϊκών τιμωρών που σε μια άλλη περίπτωση μπορεί να μεταμορφωθεί στο δίκαιο μιας νέας γραφειοκρατίας επάνω στην εξεγερμένη μάζα.

Το κενό της λαϊκής και εργατικής αντεπίθεσης μπορεί να καλυφτεί από ένα νέο εργατικό κίνημα που θα ενοποιεί σε ένα ανώτερο πολιτικό βαθμό τις πολύμορφες προλεταριακές φιγούρες και εργατικές τάξεις. Θα τις ενοποιεί σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης και ανατροπής και όχι σε μια κατεύθυνση διαχείρισης. Ένα εργατικό κίνημα με αμεσοδημοκρατικές δομές που πολιτική θα κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Πιο πάνω αναφέραμε το παράδειγμα του συντονισμού των 90 σωματείων με αφορμή την Κούνεβα.

Ένα νέο εργατικό κίνημα καθοριστικός κόμβος ενός πολύμορφου αντικαπιταλιστικού επαναστατικού κινήματος στην κατεύθυνση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Ένα κίνημα που θα μπολιάζει διαλεκτικά και παραγωγικά τον μαρξιστικό λόγο με τον ελευθεριακό
και αντιεξουσιαστικό λόγο.

Ενός κινήματος που το πρώτο και καθοριστικό ρόλο θα τον έχουν ο ίδιοι οι αγωνιστές των κινημάτων. Ένα επαναστατικό κίνημα που θα χρησιμοποιεί τόσο το όπλο της κριτικής όσο την κριτική των όπλων, εξασφαλίζοντας νίκες στο σήμερα , προετοιμάζοντας την συνολική επαναστατική ανατροπή.

Θεωρώντας σχεδόν ψευδοδίλημμα η κατάληψη της κρατικής ή μη εξουσίας ή και η οικοδόμηση μεταβατικών κρατικών μορφωμάτων. Είναι σαφές πως στόχος είναι η καταστροφή των μηχανισμών του κράτους και του κεφαλαίου και όχι η διαχείριση του ή το “άδειασμα” ή η αποδόμηση από τις αντιεξουσίες. Μόνο που η ιστορική διαλεκτική βάζει τα δικά της ερωτήματα. Ακόμη και το αντικράτος- κομμούνα θα πρέπει να ασκεί έμμεση ή άμεση βια απέναντι στους εχθρούς και ηγεμονία απέναντι στα μεσοστρώματα.

Στο σήμερα βέβαια η αντιμετώπιση της καταστολής του κράτους είναι ζήτημα συσχετισμού, αποφασιστικότητας και οργάνωσης του κινήματος και όχι ζήτημα καλής διαγωγής στο νόμο , στην τάξη και στην νομιμόφρονα αριστερά . Γι’ αυτό και τώρα απαιτείται η μέγιστη αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλα τα κομμάτια του κινήματος και όχι ο διαχωρισμός και η διάσπαση.

Με στόχο να μη μείνει κανένας όμηρος στα χέρια της κρατικής τρομοϋστερίας που προωθείται συστηματικά από το σύνολο των καθεστωτικών ΜΜΕ. Οι απειλές και τα ουρλιαχτά του κράτους και των αφεντικών δεν πρέπει να φοβίσουν κανέναν αγωνιστή και αγωνίστρια, απεναντίας θα πρέπει να τον ατσαλώνουν.

Η δύναμή μας είναι οι αγώνες και το μαζικό κίνημα. Εκεί θα γίνει σμπαράλια το βρωμερό σχέδιο του αστυνομικού παρακράτους και της κυβέρνησης.

Όλα δείχνουν πως μπαίνουμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα περίοδο με νέες ευκαιρίες και τεράστιους κίνδυνους. Η εργατική τάξη – ως η μόνη οικουμενική τάξη – βρίσκεται ακόμη σε άμυνα , μόνο που η αστική τάξη, η τάξη του διαχωρισμού δεν είναι σε καλύτερη μοίρα.

Τα πράγματα τείνουν να φτάσουν σε ένα σημείο που οι πάνω να μην μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και οι κάτω να μην θέλουν να κυβερνηθούν όπως τα πριν. Αυτό που μένει να μην μείνουμε σε ένα φτάνει πια αλλά να δούμε πως μπορούμε να πάμε αλλιώς.

Σίγουρα όσα θα δούμε δεν θα είναι γιορτή, αλλά και για τα αφεντικά δεν θα είναι περίπατος.

Δημήτριος Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση