Πε. Ιαν 27th, 2022

Η πρόταση του ΣΕΒ για το ξεπέρασμα της κρίσης είναι αποκαλυπτική αν και άκρως αντιφατική , ακόμη και για τα συμφέροντα τους: Συγκεκριμένα προτείνουν α)4ωρη εργασία, β) αλλαγή καταναλωτικών προτύπων, γ) ένα νέο πολιτικό δυναμικό, καθώς το παλαιό απέτυχε να εξασφαλίσει συναίνεση που εξασφάλισαν αυτοί με την ΓΣΕΕ.

Ας τα δούμε ένα προς ένα: Προτείνουν 4ωρη εργασία με αντίστοιχη μείωση του μισθού, με στόχο να πέσει το εργασιακό κόστος – καταστρέφοντας με αυτό το light τρόπο- παραγωγικές δυνάμεις. Και αυτό το βλέπουν ως αναγκαιότητα, σε μια στιγμή, που το κεφάλαιο δεν χρειάζεται τόσο πολύ ζωντανή εργασία, καθώς έχει συγκεντρώσει αρκετή από δαύτη ως νεκρή εργασία , ως πάγιο κεφάλαιο.

Όμως από την άλλη, ως κοινωνική σχέση, το ίδιο το κεφάλαιο, δεν μπορεί να επιβιώσει, δίχως τον αντίπαλο πόλο του, δηλαδή την ζωντανή εργασία. Δεν μπορεί να παράγει κέρδος δίχως την εκμετάλλευση του μυαλού και σώματος των εργαζόμενων. Ιδιαίτερα σε μια ιστορική περίοδο όπου ο καπιταλισμός έχει αποικήσει ολόκληρο το βιόκοσμο και το «κοινωνικό είναι» και αυτό είναι η λύση και η κατάρα του, καθώς απαιτεί όσο ποτέ , την πολύμορφη εκμετάλλευση της εργασίας.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής επιβάλει την ύπαρξη ενός εφεδρικού στρατού ανεργίας, που θα ρίχνει την τιμή της εργατικής δύναμης. Μόνο που και αυτό από ένα σημείο και πέρα τείνει να διαβρώνει το βασικό συστατικό του καπιταλιστικού συστήματος, τείνει να διαβρώνει τις δομές της παραγωγής υπεραξίας.

Ακόμη πιο περίεργη μας φαίνεται η πρόταση για αλλαγή των καταναλωτικών προτύπων. Κατανοούμε πως τοποθετείτε το θέμα: Πρέπει να μην καταναλώνουμε, πρέπει να μάθουμε να ζούμε και με λιγότερα. Μόνο που και αυτό υποσκάπτει τα θεμέλια του καπιταλισμού.

Τα προϊόντα/ εμπορεύματα που παράγονται εμπεριέχουν μια άξια της εργασίας κατασκευής τους και μια υπεράξια , που είναι η διάφορα μεταξύ της άξιας της εργατικής δύναμης και της αξίας του εμπορεύματος. Η υπεραξία δεν μπορεί να πραγματωθεί εάν τα προϊόντα/ εμπορεύματα δεν μπούνε στο κύκλο της κατανάλωσης και δεν πουληθούν. Άρα εάν αγοράζουμε και καταναλώνουμε λιγότερα, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τα εμπορεύματα να μην πουλιούνται και να χάνεται η υπεράξια.

Η ενότητα και η αντίθεση των δύο αυτών προτάσεων του ΣΕΒ, αντανακλά ακριβώς την ενότητα και την αντίθεση που ταλανίζει το σύστημα. Ένα σύστημα που η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, φτάνει για μια αξιοπρεπή διαβίωση για όλο τον κόσμο και την ίδια στιγμή με παραγωγικές σχέσεις που επιβάλουν μια άνιση κατανομή του πλούτου, κοινωνικού και μη.

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ;;;

Έχω όμως μια υπόνοια πως οι προτάσεις του ΣΕΒ δεν ήταν τίποτε άλλο από μια προετοιμασία της κοινής γνώμης για αυτά που ίσως ετοιμάζονται μετα από τις ευρωεκλογές.

Η ελληνική οικονομία μπορεί ακόμη να στηρίζεται σχετικά καλά , εντός της κρίσης, εξαιτίας της παραοικονομίας που μοιράζει κέρδη και υπεράξια, μεταξύ της τάξης των μεγαλοκαπιταλίστων, των μεσαίων, των μικρότερων κεφαλαίων και μιας απόλυτα συρικνούμενης εργατικής αριστοκρατίας. Ένα γεγονός που επιτρέπει την διατήρηση μη ισχυρών κεφαλαίων και εντός της κρίσης.
Μόνο που αυτές οι δυσμορφίες της ελληνικής οικονομίας είναι που αυξάνουν τον κίνδυνο για φαινόμενα τύπου Αργεντινής και Ισλανδίας. Και αυτό είναι που φοβάται το ΣΕΒ και το κεφάλαιο.

Για αυτό το λόγο βάζουν ζήτημα αλλαγής του πολιτικού δυναμικού. Με στόχο την ισχυροποίηση του συστήματος από αντιφάσεις του και τις πολιτικές του αδυναμίες που δεν αντιστοιχούν με τις στιγμές που περνάμε.

Φυσικά είναι ένα άλλο μεγάλο ερώτημα, εάν υπάρχει αυτό το δυναμικό που θα στηρίξει ένα καπιταλισμό σε βαθιά κρίση , σήψη και παρακμή. Ή εάν κάθε εποχή έχει το πολιτικό δυναμικό που ιστορικά της αναλογεί. Και αυτό δυστυχώς δεν αφορά μόνο το δυναμικό που διαχειρίζεται το σύστημα, αλλά και το δυναμικό των πολιτικών οργανισμών και αντιλήψεων που αντιμάχονται το σύστημα της αγοράς.

Εν τέλει είναι μια συζήτηση, μια ερώτηση, που δεν αφορά αποκλειστικά το προσωπικό δυναμικό που θα διαχειριστεί την κρίση ή θα ανατρέψει την κατάσταση. Αφορά κατά βάθος και επί της ουσίας, το στρατηγικό μοντέλο που υπάρχει , που προτάσσεται και που φαντάζει ως εναλλακτικό.

Αφορά το παραγωγικό μοντέλο που ζούμε και που προτείνεται, εάν προτείνεται. Αφορά την δημοκρατία που έχουμε και την δημοκρατία που θέλουμε να έχουμε. Αφορά τέλος την ίδια την ζωή μας και τι ζωή θέλουμε να έχουμε.

Αφορά , εάν θέλουμε να συνεχίζουμε να παραχωρούμε το «κοινό»- δημόσιο και μοναδικό κτήμα των αναγκών, των γλωσσών, των επιθυμιών μας , στο ιδιωτικό και αλλότριο κόσμο του κεφαλαίου. Ή απεναντίας συγκροτήσουμε νέους «κοινούς» τόπους, παραγωγής και κατανάλωσης, κοινότητες αντίστασης, ρήξης και ανατροπής. ΝΑ σηκώσουμε τοίχο ανυπότακτο που θα στρατεύει κάθε καταπιεσμένο.

Ένα εργατικό κίνημα που δεν θα παρακαλάει την εκμετάλλευση της εργασίας. Αλλά θα διεκδικεί αυτό που η εποχή αναδεικνύει και οι ίδιοι οι καπιταλίστες προτείνουν με άλλο πρόσημο: Την χειραφέτηση μας από την εργασία. Να μην ζούμε από μια δουλειά , αλλά από ένα κοινωνικό μισθό πρόσβασης στον πλούτο που παράγεται.

Και αυτό απαιτεί ένα νέο αντικαπιταλιστικό σχέδιο, μια νέα ανασύνθεση , τόσο της εργασίας, όσο και της πολιτικής είτε ως άμεσης παρουσίας, είτε ως διαμεσολάβησης. Μια νέα πραγματική κίνηση που θα αίρει την παρούσα κατάσταση πραγμάτων , ένας δηλαδή, κομμουνισμός!!!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση