Η Aνάγκη της Tρίτης Συνιστώσας της Αριστεράς.

Η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένα θετικό πρώτο βήμα, αλλά πρέπει να γίνουν ακόμα πολλά για να δημιουργήσουμε τον τρίτο πόλο
Η συγκρότηση της ‘Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή’, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποτελεί σημαντικό και ελπίζω, ελπιδοφόρο βήμα για τη διαδικασία υπέρβασης του κατακερματισμού της εξωκοινοβουλευτικής – ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Για μια διαδικασία κοινής δράσης, θεωρητικού διαλόγου, συνεργασίας, αλληλογνωριμίας και άρσης προκαταλήψεως, συγκλίσεων που θα πρέπει να καταλήξουν στη συγκρότηση ενός πόλου και τελικά στην αυτοδιάλυση και στη δημιουργία ενός κόμματος που θα είναι και κομμουνιστικό και δημοκρατικό.
Γιατί χρειάζεται αυτός ο “πόλο”;
Μια τρίτη συνιστώσα της ελληνικής Αριστεράς;
Αρχίζουμε από μια διαπίστωση: η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου δεν ήταν μια “προσωρινή υποχώρηση”, μια προσωρινή ήττα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της Ιστορίας, στρατηγική νίκη του καπιταλισμού.
Με την κατάρρευση τελειώνει τραγικά ο αιώνας των μεγάλων ελπίδων.
Αλλά η Ιστορία δεν τελείωσε, όπως βιάστηκαν να προφητεύσουν οι ιδεολόγοι του νικηφόρου (επί του παρόντος) καπιταλισμού. Τι κάνουμε λοιπόν; Φαίνεται ότι η ελληνική Αριστερά δεν κατανόησε ή δεν θέλει να κατανοήσει το μέγεθος της ιστορικής καταστροφής.
Η ηγεσία του ΚΚΕ έλυσε το πρόβλημα με την αντιμαρξιστική “θεωρία” της προδοσίας. Είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση ακόμα δεν τολμά (και πλέον δεν μπορεί) να εξηγήσει το γεγονός.
Ο ΣΥΝ, από την πλευρά του, – αριστερό, αλλά όχι κομμουνιστικό κόμμα (παρόλο που στο ΣΥΝ είναι ενταγμένο ένα πλήθος κομμουνιστών και ορισμένοι με ηρωική ιστορία) – , δεν ασχολήθηκε ουσιαστικά με το πρόβλημα.
Οι μόνες σχεδόν επεξεργασίες (άρθρα, βιβλία, “αποφάσεις”) έγιναν από άτομα, περιοδικά και οργανώσεις έξω από το χώρο των δυο κύριων συνιστωσών της Αριστεράς. Όμως μια συστηματική σφαιρική ερμηνεία, επιστημονικά – ιστορικά θεμελιωμένη, δεν υπάρχει ακόμα. Αλλά γιατί μας χρειάζεται αυτή η ερμηνεία; Η ανάγκη δεν είναι απλώς θεωρητική.
Η Αριστερά δεν έχει μέλλον, αν δεν ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Αν, χωρίς εύκολους μηδενισμούς ή κουτοπόνηρες υπεκφυγές, δεν δει κριτικά την πορεία των επαναστατικών κινημάτων του εικοστού αιώνα. Αν δεν ερμηνεύσει την πρώτη μεγάλη πρακτική αποτυχία.
Αν δεν ανακτήσει, μέσα από τα ερείπια, το επιστημονικό κεκτημένο του μαρξισμού και αν δεν αναπτύξει τη θεωρία, ώστε να αντιστοιχεί στους πλανητικούς κινδύνους, αλλά και τις πρωτοφανείς δυνατότητες της φοβερής εποχής μας.
Ανάγκη λοιπόν να κατανοήσουμε ότι η ανθρωπότητα εισήλθε, όχι απλώς χρονολογικά, αλλά ουσιαστικά, σε ένα νέο αιώνα, όπου θα παιχθεί το μεγάλο στοίχημα του κομμουνισμού ή της αυτοκαταστροφής της. Τι πρέπει να κάνουμε;
Πρώτο, να μελετήσουμε την πορεία των εργατικών και κομμουνιστικών κινημάτων του αιώνα που πέρασε.
Δεύτερο, να γνωρίσουμε, επιτέλους, το μεγάλο άγνωστο, στο όνομα του οποίου μιλάμε: τη σημερινή εργατική τάξη, τη διαδικασία ενσωμάτωσης και κρίσης, αλλά και τις λανθάνουσες δυνατότητές της.
Να σκιαγραφήσουμε, έστω στις γενικές αλλά βασικές γραμμές, την εικόνα του σοσιαλισμού που προτείνουμε: τι θα γίνει με την εργατική δημοκρατία και το κόμμα και τον πάντα υπαρκτό κίνδυνο αυτονόμησης και επιβολής τους στην κοινωνία;
Με την κοινωνικοποίηση (όχι κρατικοποίηση) των μέσων παραγωγής;
Με τη μορφή που θα πρέπει να πάρουν οι σχέσεις μεταβολισμού ανθρώπου – φύσης, ώστε να αποφευχθεί (ει δυνατόν) η σπατάλη και η εξάντληση των φυσικών αποθεμάτων;
Τι θα γίνει με τον κίνδυνο αναπαραγωγής του αστικού κατακερματισμού εργασίας, ο οποίος συνεπάγεται, κατά τον Μαρξ “τη δολοφονία του λαού” κ.λπ. Όλα αυτά λοιπόν θα τα κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικά το ΝΑΡ;
Προφανώς δεν είμαι τόσο αφελής. Αλλά τα ανοικτά προβλήματα πρέπει να επισημανθούν επειδή και στους χώρου; της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έχει, λιγότερο ή περισσότερο αναπαραχθεί η διαχρονική αδυναμία δημιουργικής σύζευξης της στρατηγικής με την τακτική.
Έτσι είναι πάντα πρόχειρος ο επαναστατικός βερμπαλισμός που επικαλύπτει την έλλειψη της στρατηγικής , ενώ την ίδια στιγμή κυριαρχεί λιγότερο ή περισσότερο, ο ενδοαριστερός σεκταρισμός.
Κατά τον Μαρξ “οι νεκροί βαραίνουν σαν βραχνάς στα μυαλά των ζωντανών”.
Οι νεκροί (μεγάλοι, σεβαστοί, ηρωικοί) βαραίνουν ακόμα και στα δικά μας μυαλά. Αλλά θα τιμήσουμε τους “νεκρούς” μας διδασκόμενοι από τις ιδέες και από το έργο τους και ταυτόχρονα υπερβαίνοντάς το.
Η πραγματικότητα, η ιστορία, έχει αποφανθεί. Ούτε ο σταλινισμός, ούτε ο μαοϊσμός, ούτε ο τροτσκισμός, θα είναι η θεωρία του κομμουνιστικού κινήματος του μέλλοντος (προφανώς δεν βάζουμε στην ίδια θέση τον Στάλιν με τις υπόλοιπες ηγετικές μορφές). Θεωρία και πράξη: να αναπτύξουμε τη θεωρία σε διαλεκτική σχέση με την καθημερινή πράξη.
Κοινή δράση στους καθημερινούς αγώνες. Κοινό μέτωπο εναντίον της ανεργίας και της φτώχειας, εναντίον του κράτους καταστολής που οικοδομεί συστηματικά η αστική τάξη, εναντίον των πολέμων της Νέας Τάξης. Κοινό μέτωπο για την ποιότητα της καθημερινής ζωής, για επιστημονική και ουμανιστική παιδεία, κ.λπ., κ.λπ. Ταυτόχρονα να ξεκαθαρίσουμε ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι ι σύμμαχοι στους καθημερινούς αγώνες.
Εχθρός μας δεν είναι το ΚΚΕ. Οι χιλιάδες έντιμοι αγωνιστές που έχουν εγκλωβιστεί από μια ηγεσία ανάξια των καιρών. Εχθρός μας δεν είναι ο “λαός” του ΣΥΡΙΖΑ, κομμουνιστές και μη. Με όλους αυτούς πρέπει να συμπορευθούμε στους κοινούς αγώνες. Και επειδή οι άνθρωποι δεν είναι πέτρες, αν οι ιδέες μας είναι πιο σωστές, αν έχουμε κότσια, θα τους επηρεάσουμε μέσα από την καθημερινή επικοινωνία. Θα επηρεάσουμε και θα επηρεαστούμε Ας χωνέψουμε επιτέλους ότι δεν χρειάζεται να λύσουμε το πρόβλημα του φύλου των αγγέλων, προτού συνεργαστούμε με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς.
Ο Μαρξ συνιστούσε στους οπαδούς του να ψηφίσουν τους φιλελεύθερους και ταυτόχρονα να ετοιμάζουν το σκοινί για να τους κρεμάσουν (εμείς ας ξεχάσουμε το σκοινί). Και ο Λένιν (που νομίζω δεν ήταν οπορτουνιστής) υποστήριξε πως πρέπει να συνεργαζόμαστε με τους άλλους σε ένα, δύο, τρία σημεία.Με ανθρώπους που κάποια στιγμή θα μας αφήσουν.
Και ο Γκράμσι, με τη σειρά του, δεν φοβόταν τη συνεργασία με τους “ρεφορμιστές”. Εμείς τι κάνουμε;
Κοιτάμε από το ύψος της “καθαρής” επαναστατικής μας συνείδησης τους άλλους. Συχνά, αντί για κριτική, χρησιμοποιούμε ειρωνεία. Η ειρωνεία χρειάζεται ενίοτε. Αλλά απαιτεί αίσθημα δικαιοσύνης και ταλέντο.
Η δική μας ειρωνεία είναι συχνά έκφραση ανεπάρκειας.
Να ξεκινήσουμε λοιπόν το συντροφικό διάλογο, μεταξύ μας και με τους άλλους.
Να συμπορευτούμε στους καθημερινούς αγώνες.
Να μην παραιτηθούμε από το δικαίωμα (και το καθήκον) της κριτικής.
Αλλά να είναι δημιουργική.
Έτσι θα συμβάλουμε στην αλληλοκατανόηση και στην υπέρβαση των τραυματικών καταστάσεων που άφησαν οι διαδοχικές διασπάσεις και οι συγκρούσεις. Με αφορμή τις ευρωεκλογές έγινε ένα πρώτο, θετικό βήμα.
Ας ελπίσουμε ότι μέσα από μια διαδικασία κοινής δράσης και θεωρητικών επεξεργασιών θα συγκροτηθεί η τρίτη συνιστώσα της ελληνικής Αριστεράς. Και όταν η συνιστώσα αυτή θα αποκτήσει το αναγκαίο πολιτικό βάρος, όταν θα είναι μια υπολογίσιμη πολιτική δύναμη, τότε θα μπορεί και θα πρέπει να επιδιώκει μορφές συνεργασίας, με τον ΣΥΡΙΖΑ και με το ΚΚΕ (αν το τελευταίο υπερβεί το σημερινό αδιέξοδο) χωρίς τον κίνδυνο να μολυνθεί η “επαναστατική της καθαρότητα”. Οι στρατηγικές και άλλε διαφορές δεν δικαιολογούν τον αυτοεγκλεισμό. Οι σωστές ιδέες και η αντίστοιχη πράξη δεν φοβούνται το ανοιχτό πεδίο της ταξικής πάλης. Ιδού η Ρόδος!

ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ
ΠΡΙΝ 24/05/2009

Επένδυση ελπίδας

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.

Αρθρο Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών και άλλων αριστερών αντικαπιταλιστών πολιτών στις ευρωεκλογές της 7ης του Ιούνη;

Κατ’ αρχήν μια θεμιτή και καθ’ όλα σεβαστή στάση είναι εκείνη της αποχής από την εκλογική διαδικασία, στο βαθμό που αυτή υποδηλώνει τόσο την αντίθεση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα όσο και την αναποτελεσματικότητα των εκλογών και των θεσμών, όπως το ευρωκοινοβούλιο, που προκύπτουν από αυτές και τούτο από τη σκοπιά της ανατροπής της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.

Τη στάση αυτή θα επιλέξουν, όπως πάντοτε, οι συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου, οι οποίες και αποτελούν κομμάτι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με το οποίο, παρά τις όποιες διαφωνίες, θα πρέπει να επιδιώκεται η συνεργασία στο πεδίο των μαζικών αγώνων.

Την ίδια στάση είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι κυρίως νέοι, απογοητευμένοι, τόσο από τα κόμματα εξουσίας όσο και από την κυρίαρχη Αριστερά. Και ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί που αύριο μπορεί να ενταχθούν σε ένα μαζικό κίνημα αντικαπιταλιστικής αντίστασης και ανατροπής.

Για όσους εκτιμούν ότι και οι εκλογές αποτελούν ένα, δευτερεύον έστω,μέσο πάλης υπάρχουν διάφορες επιλογές.

Μία από αυτές είναι το ΠΑΣΟΚ σαν το μη χείρον βέλτιστον σε σχέση με τη Ν.Δ. Ομως η παγκόσμια εμπειρία αλλά και το πρόσφατο ελληνικό παρελθόν της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον αποδεικνύουν ότι ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί τη σύγχρονη έκφραση του καπιταλισμού, όσοι, όπως το ΠΑΣΟΚ, δεν θέτουν σε αμφισβήτηση τον καπιταλισμό, μετατρέπονται και οι ίδιοι σε διεκπεραιωτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αυτό συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Ετσι τα μόνα αριστερά στοιχεία που του απέμειναν, είναι ο ψευδεπίγραφος σοσιαλιστικός του τίτλος και ένας αριστερός λαϊκός κόσμος που το ακολουθεί μη έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχει μετατραπεί σε πράσινη Δεξιά.

Μια άλλη επιλογή είναι οι Οικολόγοι. Η δημοσκοπική και όχι μόνο προβολή τους από τα μέσα του συστήματος, σε συνδυασμό με τη συντηρητική μετάλλαξή τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μάλλον σαν στημένο και ελεγχόμενο από το σύστημα κυματοθραύστη της λαϊκής δυσαρέσκειας μπορεί να τους χαρακτηρίσει, παρά σαν δύναμη ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Απομένουν τα αριστερά σχήματα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, μεμονωμένες δυνάμεις της Αριστεράς όπως το Μ-Λ ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Οι δυνάμεις αυτές λόγω των πραγματικών ουσιαστικών διαφορών τους είναι αδύνατον να υλοποιήσουν την πτυχή της προτροπής του σεβάσμιου αγωνιστή της Αριστεράς Μανώλη Γλέζου για κοινή κάθοδο στις εκλογές. Παρ’ όλα αυτά η πρόταση Γλέζου δεν είναι ούτε «θέμα για επιθεωρήσεις», όπως έσπευσε να τη χαρακτηρίσει για να την απαξιώσει η Αλέκα Παπαρήγα, ούτε υλοποιείται μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δήλωσε με περίσσια δόση αλαζονείας ο Αλέξης Τσίπρας. Αντίθετα, όχι μόνον εκφράζει τον πόθο πολλών αγνών αριστερών, αλλά κυρίως την επιτακτική αναγκαιότητα κοινής, παρά τις διαφορές, δράσης ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή λαίλαπα. Ως εκ τούτου με αυτήν τη μιορφή θα πρέπει να υιοθετηθεί και να σφυρηλατηθεί στο πεδίο των καθημερινών αγώνων και τούτο πέρα από τις όποιες εκλογικές συνεργασίες. Μπροστά λοιπόν σε αυτήν τη διασπασμένη εκ των πραγμάτων Αριστερά τι να επιλέξει κάποιος που πρεσβεύει την ανατροπή του καπιταλισμού και την επικράτηση της κατώτερης φάσης της κομμουνιστικής κοινωνίας, του σοσιαλισμού;

Ο ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά η κύρια συνιστώσα του, ο Συνασπισμός, παρά την αριστερή στροφή του στη μετά Κωνσταντόπουλο εποχή, συνεχίζει να αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ΠΑΣΟΚους με πολιτικά, κι ακόμη από βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις, όπως με τον πιο περίτρανο τρόπο αποδείχτηκε πρόσφατα στον χώρο των πανεπιστημιακών. Στην κάθε περίπτωση, ακόμη και η κυρίαρχη αριστερή συνιστώσα του δεν προχωρεί πέρα από μια αντινεοφιλελεύθερη στάση και τελικά πέρα από την ουτοπία ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Πιο ειδικά, ο φιλοευρωπαϊκός προσανατολισμός του είναι τέτοιος που ούτε την από μέρους του επικρότηση της συνθήκης του Μάαστριχτ δεν τολμά να αναιρέσει.

Το ΚΚΕ παρά τις θετικές διακηρύξεις του περί αναγκαιότητας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, παρά το ότι είναι αναμφίβολα η πλέον μαζική οργανωμένη αριστερή δύναμη αντίστασης, παρά τη σαφή του στάση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, με αποκορύφωμα το 18ο Συνέδριό του, έχει περάσει στην πλέον σεχταριστική περίοδο της μεταπολεμικής του ιστορίας. Ο απομονωτισμός και η αντιμετωπική τακτική τού έχει γίνει δεύτερη φύση. Η ίδια η έννοια της Αριστεράς αμφισβητείται από επιφανή στελέχη του για να καταδειχτεί και με αυτόν τον τρόπο η μοναδικότητά του. Πρόσφατα, επικύρωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο τη σταλινική του στροφή αποδεικνύοντας ότι το όραμά του για το μέλλον είναι και οι πλέον σκοτεινές πτυχές του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τέλος, κατά τη διάρκεια του νεολαιίστικου ξεσπάσματος του Δεκέμβρη, εκδήλωσε έντονα συντηρητικά χαρακτηριστικά θέτοντας σε αμφισβήτηση τον όποιο μέχρι σήμερα ριζοσπαστικό του χαρακτήρα. Ετσι διέψευσε τις προσδοκίες που δημιούργησε σε ορισμένους από εμάς, μετά την έστω και άδηλη αυτοκριτική του απέναντι στα ατοπήματα της κυβέρνησης Τζαννετάκη και της ίδρυσης του Συνασπισμού, την προβολή της εναλλακτικής του σοσιαλισμού, τα όποια άτολμα έστω ανοίγματά του σε δυνάμεις πέρα από το ίδιο, τη δειλή έστω ανοχή της κριτικής στάσης απέναντι στον «υπαρκτό».

Οι διάφοροι μοναχικοί καβαλάρηδες της Αριστεράς τύπου ΜΛ-ΚΚΕ, παρά τη συνέπειά τους στο πεδίο των καθημερινών αγώνων, συνέπεια η οποία αφορά και τη μετωπική τους στάση στις μάχες του μαζικού κινήματος, εκτός του ότι δεν απέχουν ουσιαστικά πολύ από την πρόσφατη ανάλυση του ΚΚΕ περί «υπαρκτού», παρά την κρισιμότητα των καιρών, φαίνεται να θέτουν υπεράνω όλων την καθαρότητα του μικρομάγαζού τους.

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.

* Η συγκρότησή του και μόνον αποτελεί απτή απόδειξη μιας αντισεχταριστικής στάσης, απόδειξη κατανόησης της αναγκαιότητας συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.

* Οι συνιστώσες της έχουν αποδείξει με τη στάση τους στους μαζικούς αγώνες και πιο ειδικά με τη στάση τους τον τελευταίο Δεκέμβρη ότι το κύριο μέλημά τους δεν είναι να καθησυχάσουν τους «φιλήσυχους πολίτες», αλλά να πλήξουν και τελικά να ανατρέψουν το σύστημα.

* Οι ίδιες συνιστώσες αντιμετωπίζουν κριτικά τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και ταυτόχρονα έχουν ανοίξει διάλογο για τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας.

* Οι θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στην Ε.Ε. είναι σαφέστατες θέτοντας ξεκάθαρα και το ζήτημα της αποδέσμευσης από αυτήν.

* Οι σύντροφοι που συγκροτούν τους ηγετικούς πυρήνες των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικότερα εκείνοι του ΝΑΡ, για την ιστορική ηγεσία του οποίου τυχαίνει να έχω ιδία αντίληψη, είναι γνήσιοι αγωνιστές της κομμουνιστικής Αριστεράς, οι οποίοι δεν θρέφονται από την πολιτική, όπως οι γραφειοκράτες, αλλά υπηρετούν ανιδιοτελώς την υπόθεση στην οποία έχουν ταχθεί.

Βεβαίως, η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μόνον η αρχή μιας επίπονης διαδικασίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ούτε τις δυνατότητες διείσδυσής της σε ευρύτερες λαϊκές μάζες ούτε την ίδια τη συνέπεια όλων των συνιστωσών της. Πάντως με τα σημερινά δεδομένα η εκλογική και κυρίως η μετεκλογική στήριξή της αποτελεί μια έντιμη, ξεκάθαρα αντικαπιταλιστική, συγκρουσιακή, μετωπική, αντισεχταριστική στάση, μια επένδυση ελπίδας για το κόκκινό μας μέλλον. *

Η λύση στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Ο ένας βρίσκει τα πράσινα παπαγαλάκια για να μας πει πως η κατάσταση είναι περίπου μια χαρά και δύο τρομάρες θα έλεγα εγώ.

Ο άλλος θυμάται την Ρόζα , τον Καστοριάδη ,τον Σοσιαλισμό και Βαρβαρότητα για να μας πει πως η ελπίδα βρίσκεται στο Σοσιαλισμό…Και πολύ σωστά θα έλεγα εγώ….μα ποιόν σοσιαλισμό;;

Του Λένιν, του Τρότσκι, του Στάλιν, του Χρουστσόφ, του Μάο, του Πολ Ποτ του Α. Παπανδρέου, ή του Φίσερ ; Σοσιαλισμοί βαρβαρότητας Ή ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;;;

Ο τρίτος θυμίζει στους μετανάστες πως βρίσκονται σε ορθόδοξη χώρα, όποτε ας κάνουν μόκο όταν όργανα της τάξης σκίζουν Κοράνια…

Και ο λαός αποσβολωμένος εάν μπορέσει λόγω οικονομικών , θα οδεύσει προς τις θάλασσες μάλλον απελπισμένος και μάλλον δεν θα κάνει καλά….

Υπάρχει κι άλλος να δείξει την δυσφορία του,,, να πάει να ψηφίσει και να ψηφίσει αριστερά και ποιο σωστά να ψηφίσει αντάρτικα ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Την μόνη αριστερά που παλεύει να ενωθεί η αριστερά στο κίνημα και ταυτόχρονα να οικοδομηθεί μια πραγματικά καινότομα επαναστατική προοπτική σε Ελλάδα, Βαλκάνια , Ευρώπη, Κόσμο….