Κυ. Ιαν 23rd, 2022


H “ΚΟΚΚΙΝΗ ΡΟΖΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ..»

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου έβαλε το σωστό δίλημμα -όχι μόνο των εκλογών – αλλά και της εποχής που ζούμε. Εποχή μιας υπερανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων που μεταλλάσσονται σε βαρίδια για την ανθρώπινη ζωή και φύση, εντός των συγκεκριμένων παραγωγικών σχέσεων. Εποχή τεράστιας αύξησης του πλούτου, άνισα μοιρασμένου, που αντί να καλυτερεύει την ζωή μας, προκαλεί οικονομικές και οικολογικές κρίσεις, που οδηγούν στην βαρβαρότητα.

Ε λοιπόν σε μια τέτοια εποχή, ο αγώνας για τον σοσιαλισμό, ο αγώνας για μια παγκόσμια κοινότητα που θα βασίζεται στην ικανοποίηση των αναγκών, με παραγωγικές δυνάμεις που θα τείνουν σε μια ισορροπία ανθρώπου και φύσης, είναι η βάση για να έχει μέλλον ο άνθρωπος και το περιβάλλον.

Το δίλημμα του Γ. Παπανδρέου μας επανέφερε στην επικαιρότητα την σκέψη της μεγάλης επαναστάτριας Ρόζα Λούξεμπουργκ. Μιας επαναστάτριας που έθεσε το συγκεκριμένο ερώτημα μέσα στο σφαγείο του Α’ παγκοσμίου πόλεμου, προτείνοντας να μετατραπεί το εθνικιστικό- ιμπεριαλιστικό σφαγείο του Α΄ παγκοσμίου πόλεμου, σε σοσιαλιστική επανάσταση, με προοπτική την παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία.

Μια πολιτική επιλογή που της στοίχισε την ζωή της από τις σφαίρες παραστρατιωτικών τμημάτων των σοσιαλδημοκρατών-δηλαδή των πολιτικών προγόνων του Γ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ- κατά την διάρκεια καταστολής της επανάστασης των «Σπαρτακιστών» στην Γερμανία το 1919.

Παραστρατιωτικά «ελεύθερα σώματα», που η αποτυχία των Σοσιαλδημοκρατών να τους ενσωματώσουν , τους οδήγησε στην αγκαλιά της βαρβαρότητας του Ναζισμού, επανδρώνοντας τα sa. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πως η ήττα της προοπτικής του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, δεν φέρνει στην εξουσία κάτι πιο «ελαφρύ», αλλά την ίδια την βαρβαρότητα στην πιο επαίσχυντη μορφή του.

Επίσης το δίλημμα Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα, έφερε στην επικαιρότητα την σκέψη του Έλληνα στοχαστή Κ. Καστοριάδη που μεταπολεμικά, με το ομότιμο περιοδικό, άσκησε κριτική στην αστική κοινοβουλευτική ολιγαρχία της Δύσης και στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του- όπως έλεγε- του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Ένας στοχασμός- που ξεφεύγοντας Μαρξισμό που είχε γίνει απολογητής του εκμεταλλευτικού συστήματος του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και της σοσιαλδημοκρατίας, εξερευνούσε νέα μεταμαρξιστικά απελευθερωτικά προτάγματα.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Τι σχέση έχει όμως ο Γ. Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ με μια πολιτική σκέψη , αντίληψη και πολιτική πρόταση που αντικειμενικά έρχεται σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό, «βλέποντας» έξω και πέρα απ’ αυτόν;

Και ιδιαίτερα με τον καπιταλισμό, όχι απλώς με την νεοφιλελεύθερη και χρηματιστηριακή «προβιά» του , αλλά με τον καπιταλισμό ως ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται ολοκληρωτικά την ανθρώπινη εργασία, τους ελεύθερους, δημόσιους χώρους και το περιβάλλον;

Νομίζουμε καμιά, απεναντίας οι λογικές του Γ. Παπανδρέου, του ΠΑΣΟΚ αλλά και της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας , κινούνται εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Ο Σοσιαλισμός του ΠΑΣΟΚ και των Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών δεν έχει καμιά σχέση με μια επαναστατική , απελευθερωτική ιδεολογία και πρακτική που «βλέπει» πέρα από τον καπιταλισμό. Είναι μια διαχειριστική και απολογητική ιδεολογία του συστήματος- που ευθύνεται εξίσου με τους συντηρητικούς – για την νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική διαχείριση.

Διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις, ενισχύοντας την παγκόσμια τάση συσσώρευσης του πλούτου σε λίγα χέρια. Είναι αυτοί που στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βομβάρδισαν την Σερβία, συνεισφέροντας στην διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Ακολούθησαν τις ΗΠΑ στην αντιτρομοκρατική υστερία και στις επιθέσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ, στήριξαν το ιμπεριαλιστικό- Σιωνιστικό Ισραήλ.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν που δημιούργησε «λευκά κελιά» για την 17Ν, ενισχύοντας την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και στην Αριστερά, ζητώντας από την τελευταία πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων το ΠΑΣΟΚ και η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία προτείνει ένα κράτος πρόνοιας- μέσω μιας αναδιανομής του πλούτου- και μια «πράσινη ανάπτυξη», πάντα εντός του καπιταλισμού.

Δεν θ’ χαμε κανένα πρόβλημα να καλυτερέψει άρδην η ζωή των εργαζόμενων , ζώντας σε ένα καθαρότερο περιβάλλον. Μόνο που θεωρούμε πως αυτό μπορεί να συμβεί μόνο εάν στριμωχτεί το σύστημα και το κεφάλαιο, από ένα επαναστατικό εργατικό μέτωπο.

Από ενα επαναστατικό εργατικό μέτωπο/ κίνημα/ Κόμμα που θα διεκδικεί δημοκρατικές αντικαπιταλιστικές, εργατικές ανατροπές και όχι από ένα κίνημα- κόμμα που είναι μέχρι τα «μπούνια» στην διαχείριση του συστήματος. Όπως π.χ είναι ο Γ. Παπανδρέου , το ΠΑΣΟΚ και η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Ο Γ. Παπανδρέου , θυμίζοντας τον πατέρα με το «18 σοσιαλισμός» του 1981, βγαίνει από τα αριστερά στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.. Το ΣΥΡΙΖΑ με τις «ανάγκες των πολλών» μένει σε ένα αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο και πρόγραμμα που δεν βάζει καθόλου το ζήτημα της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής ανατροπής , δεν βάζει καθόλου το ζήτημα μιας άλλης μετακαπιταλιστικής κοινωνικής συγκρότησης. Ακόμη και το σοσιαλισμός με δημοκρατία – τι παράδοξη έκφραση, λες και μπορεί να υπάρχει σοσιαλισμός δίχως δημοκρατία, δηλαδή σύντροφοι ο σταλινισμός ήταν σοσιαλισμός δίχως δημοκρατία; – έχει ξεχαστεί στα κείμενα των συνεδρίων και των θεωρητικών ημερίδων.

Το ΚΚΕ με το «τιμωρήστε τους», με το «φοβίστε τους», με την «ανυπακοή», μένει στα πλαίσια μιας λαϊκής οικονομίας- εξουσίας, μένει πολύ μακριά από το σοσιαλισμός/ κομμουνισμός. Και από μια πλευρά καλά κάνει. Θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα εάν έλεγε Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα και πρότεινε την «σοσιαλιστική βαρβαρότητα» του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ως εναλλακτική λύση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Νομίζω θ’ ήταν μια τραγωδία που σύντομα θα κατέληγε σε φάρσα.

Φυσικά υπάρχουν και οι δυνάμεις της «άλλης», Αντικαπιταλιστικής, Αντιιμπεριαλιστικής , Κομμουνιστικής Αριστεράς που με περίσσια τόλμη βάζουν το ζήτημα της Επανάστασης, της εργατικής δημοκρατίας / εξουσίας, του σοσιαλισμού /κομμουνισμού. Δίχως να την ταυτίζουν με τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του υπαρκτού καπιταλισμού. Ερευνώντας τις μορφές που θα μπορούσε να πάρει μια σοσιαλιστική αυτοθέσμιση στις σημερινές συνθήκες.

Μια τέτοια κίνηση και μέτωπο είναι π.χ η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. , η ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή , ΣΥνεργασία για την Ανατροπή , που αγωνίζεται για μια Αριστερά της νίκης και της Ανατροπής. Μια Αριστερά Αντικαπιταλιστική , Αντιιμπεριαλιστική και Επαναστατική.

Αλλά και μια Αριστερά της ενότητας και της κοινής δράσης. Καθώς δεν θεωρεί πως κατέχει την επαναστατική αλήθεια , αλλά ίσως την πιο μάχιμη πλευρά της σήμερα.

Μια αριστερά που πιστεύει πως μπαίνει επί τάπητος και άμεσα το Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Πως η μόνη ρεαλιστική προοπτική για τον πλανήτη Γη και τους εργαζόμενους είναι η σοσιαλιστική / Κομμουνιστική προοπτική στην χώρα μας , στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη , στο κόσμο!!!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
www.argiros.net
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση