Ένα γράμμα με παραλήπτη κάποιον, κάποια που βλέπει την εξουσία και τρέμει….

Κάποιες στιγμές, ίσως και να πρέπει να μοιάσουμε στο Ίκαρο και να πετάξουμε κοντά στον Ήλιο και ας ξέρουμε πως θα καούμε. Παρά να κακοφορμίζουμε στα μικρά και μίζερα όνειρα μας , που δεν βλέπουν μακριά και σίγουρα όχι πέρα από την μύτη μας.


Σίγουρα η ασφάλεια που μας προσφέρει ο θωρακισμένος χαρακτήρα μας σώζει από πολλές κακοτοπιές, σε μια κοινωνία που ο ένας δεν μπορεί τα χνώτα του αλλού, μόνο που στα χνώτα του άλλου βρίσκουμε τις γεύσεις που μας λείπουν.


Μόνο μέσα από τα σαρκία που ποθούμε βρίσκουμε τα κομμάτια των παζλ που μας δίνουν νόημα σε μια ζωή έτσι κι αλλιώς α-νόητη υπαρξή μας.


Κάθε γενιά , δεν είναι η γενιά που συμμετέχει στο ενεργό, συλλογικό και εξεγερσιακό στοχασμό των «καθόλου». Μόνο που κάθε επί μέρους τμήμα των «καθόλου» καίγεται άδοξα , εάν σε κάθε στιγμή , ανεξάρτητου της συγκυρίας , δεν σπάζει τους τοίχους του θωρακισμένου χαρακτήρα που οικογένεια- αυτή η πρώτη πατρόνα- το σχολείο, η εργασία και το κράτος, οικοδομούν για να ελέγξουν τις επιθυμίες μας.

Σίγουρα η πιο πάνω μαχόμενη διαλεκτική, η αρνητική διαλεκτική έχει κόστος και πολλές φορές πονάει και πονάει πολύ. Μόνα να, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο δρόμος του να είσαι καλό παιδί, να τρως το φαΐ σου, να ακούς τον μπαμπά σου, να υπηρετείς με πίστη την πατρίδα σου, να εργάζεσαι σκληρά για το αφεντικό σου, είναι ένας δρόμος τόσο , μα τόσο βαρετός και αδιάφορος.

Το να τον διαβείς είναι πιο εύκολος από τον άλλον. Στην καλύτερη των περιπτώσεων όμως θα παραμείνεις όμως αιώνια ένα υπάκουο παιδί, που θα ζει το παραμύθι του περιμένοντας το βασιλόπουλο του παραμυθιού. Στην χειρότερη θα γεράσεις , δίχως να γευτείς την θέρμη της εξεγερμένης εφηβείας.

Ίσως και να κερδίσεις τον χριστιανικό αγγελικό παράδεισο, θα χάσεις όμως την απόλυτη ένταση και ηδονή που σου προσφέρει η αμαρτία και η κόλαση.

Που σε κάθε περίπτωση είναι ο μόνος δρόμος για να βρεις τον εαυτό σου , τους άλλους , τον κόσμο όλο. Εαν φυσικά το έχεις ανάγκη..διαφορετικά ok…!!!!!!!