Τρ. Ιαν 25th, 2022


Η μάχη των παιδιών των stage για να μην απολυθούν και για μόνιμη δουλειά προκάλεσε ένα ευρύ διάλογο ανάμεσα στις δυνάμεις της αριστεράς και όχι μόνο, για το δίκαιο αυτών των παιδιών..

Το επιχείρημα γνωστό : Αυτοί μπήκαν δίχως αξιοκρατία και διαφάνεια στο δημόσιο , δίχως ΑΣΕΠ. Ξεχνώντας όμως αφελώς ή μη πως μπήκαν ως εκπαιδευόμενοι, πληρωνόνταν ως τέτοιοι και δούλευαν πιο σκληρά και απο τους μόνιμους….

Μα τι έχουν πάθει όλοι με την περίφημη αξιοκρατία και διαφάνεια….Σε τι στηρίζεται η αξιοκρατία..? Ποιος είναι ο πιο άξιος εργαζόμενος… μα ο πιο ικανός και ο πιο παραγωγικός εργαζόμενος..ποιός άλλος…
δηλαδή αυτός που παράγει περίσσια υπεραξία…Δηλαδή για καθίστε; αυτοί οι αριστεροί και αυτή η αριστερά υπερασπίζεται την αντίληψη πως οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι παραγωγικοί,…τίμιοι και ικανοί…!!!! και η άποψη πως όλα αυτά περί αξιοκρατίας , ικανότητας, είναι αστικοί μύθοι και ιδεολογήματα για να κάνουν τους εργαζόμενους πιο πειθαρχημένους και να διασπάνε την ολότητα των προλεταριάτων που πήγε , τι έγινε…

Αλίμονο αν αυτό ισχυεί εχούμε δεχτεί βαθιά ήττα στο ιδεολογικό τομέα..αλλά ας γυρίσουμε στα stage…

Τα παιδιά των stage δεν είναι οι ρουφιάνοι της δεξιάς..stage χρησιμοποιήσαν και οι δήμαρχοι του ΠΑΣΟΚ, της δεξιάς και της αριστεράς…
Σίγουρα δεν μπήκαν και με το πιο αντικειμενικό και αμερόληπτο τρόπο για δουλειά- αστικά ιδεολογήματα και αυτά- αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν και είναι μαϊμού ευνοούμενοι, ευνοούμενοι της λάντζας, που έβγαζαν την πιο πολύ δουλειά, και πληρώνονταν με 400 και 500 ευρώ…δίχως ΙΚΑ.
Το αν αυτοί οι νέοι εργαζόμενοι , δούλευαν ή δουλεύουν φάνηκε και απο το ΙΚΑ και τα ΚΕΠ, που επανδρώνονται από stage, υπολειτούργησαν κατά την απεργία των εργαζόμενων των stage.

Τα παΐδια των stage, τα παιδιά με το μπλοκάκι, και οι άλλες συμβάσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ευέλικτη εργασία στο τομέα του Δημοσίου και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί απο την αριστερά και τους εργαζόμενους…

Επίσης η οπτική της αριστεράς πρέπει να βάζει ως κέντρο της τις κοινωνικές ανάγκες και όχι την λειτουργικότητα της αγοράς, του κράτους και της οικονομίας..χ…με για αυτές…

Kαι μόνο έτσι πρέπει να οργανώσουμε τους όρους μιας πραγματικής κίνησης που καταργεί καθημερινά την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων….

Αν αυτό είναι σοσιαλιστικό, που δεν είναι, ή κομμουνιστικό , που είναι ,..καθώς τι διαφορετικό είναι ο κομμουνισμός από κριτική στην μισθωτη εργασία.., είναι άλλο θέμα…

Η κατάργηση της ευέλικτης εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και η εξασφάλιση μιας γενικευμένης μόνιμης και αξιοπρεπούς εργασίας για όλους είναι ο μόνος δρόμος ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡA ΚΑΙ ΤΟ Ε.Κ

Η αλληλεγγύη στα παιδιά των stage είναι συστατικό στοιχείο αυτού του αγώνα, όπως θα είναι αύριο στα μπλοκάκια, στους συμβασιούχους ..κτλ

τα υπόλοιπα απλά δίνουν επιχειρήματα στις δυνάμεις που διασπούν το προλεταριάτο ως ολότητα….

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

5 thoughts on “ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ STAGE….”
  1. Π.χ. να ένα πιθανό κριτήριο ίσως να είναι η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

    Υπάρχουν συμβασιούχοι που καλύπτουν ανάγκες σε θέματα κοινωνικής μέριμνας(υγεία – παιδεία). Που προσφέρουν έργο στην κοινωνία μιας και χρειάζονται περισσότεροι νοσηλευτές – γιατροί στα νοσοκομεία – κέντρα υγείας και εκπαιδευτικοί στα σχολεία. Αρκεί να εργάζονται στις θέσεις για τις οποίες έχουν προσληφθεί και όχι να αποσπούνται αλλού για αλλού

    Επίσης απτην άλλη υπάρχουν και αργομισθίες σε κάποιους Δήμους ΔΕΚΟ υπουργεία με τα παρελκόμενα της εργατικής αριστοκρατίας, Ποια είναι η θέση μας ως αριστεροί?

    Μπορεί σε κάποιους να ακούγονται εξεζητημένα αλλά κατά τη γνώμη μου χρειάζεται για αυτά τα μικρά θέματα να έχει θέση η αριστερά. Και όχι γενικόλογα “ο καπιταλισμός λειτουργεί κατά αυτόν τον τρόπο και όταν θα έρθει ο σοσσιαλισμός θα αλλάξουν όλα”.
    Να μας λείπει τέτοιου είδους Μεσσιανισμός!

  2. Το κράτος παίζει πολλαπλούς ρόλους. Αρκετές φορές “μπαλώνει” τη συνήθης ανεπάρκεια του ιδιωτικού τομέα. Οι θέσεις στο δημόσιο έχουν χρησιμοποιηθεί κατα κόρον για εξαγορά συνειδήσεων. Οι εργαζόμενοι στο κράτος δεν αποτελούν πάντα μέρος της εργατικής τάξης μιας και αρκετοί ασχολούνται με ζητήματα διαχείρησης όχι παραγωγής
    Αυτό ας το έχουμε υπόψη μας.

    Δεν παραγνωρίζεται ότι τα κερδισμένα ψίχουλα του ιδιωτικού τομέα έχουν κερδηθεί και από το περίσσευμα των διεκδικήσεων στο δημόσιο. Aπ την άλλη διάφορες κατηγορίες εργαζομένων του δημόσιου τομέα. δεν θα λέγαμε ότι ανήκουν στην εργατική τάξη. Ακολουθώντας τον κάθε αναξιοπαθή που λέγεται συμβασιούχος “για να διοριστεί στο δημόσιο το παιδί για το μεροκάματο” δεν νομίζω ότι κτίζεται η ταξική συνείδηση ούτε επιτείνεται η ταξική πάλη.

    Πιστεύω ότι χρειάζονται κάποια κριτήρια και όροι για την στήριξή μας και όχι ντε και καλά να γινόμαστε ουρά των wannabe μικρογραφειοκρατών. Το να δίνεται στήριξη να μονιμοποιηθούν άνθρωποι που σύχναζαν σε γραφεία βουλευτών-βολευτών, που στηρίζουν μια ζωή τα κόμματα εξουσίας, που αρκετοί από αυτούς θα μεταβληθούν σε μικρογραφειοκράτες, ειλικρινά, πραγματικά ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω το τι οφέλη φέρει για το σύνολο της εργατικής τάξης.

  3. Το κράτος παίζει πολλαπλούς ρόλους. Αρκετές φορές “μπαλώνει” τη συνήθης ανεπάρκεια του ιδιωτικού τομέα. Οι θέσεις στο δημόσιο έχουν χρησιμοποιηθεί κατα κόρον για εξαγορά συνειδήσεων. Οι εργαζόμενοι στο κράτος δεν αποτελούν πάντα μέρος της εργατικής τάξης μιας και αρκετοί ασχολούνται με ζητήματα διαχείρησης όχι παραγωγής
    Αυτό ας το έχουμε υπόψη μας.

    Δεν παραγνωρίζεται ότι τα κερδισμένα ψίχουλα του ιδιωτικού τομέα έχουν κερδηθεί και από το περίσσευμα των διεκδικήσεις στο δημόσιο. Aπ την άλλη διάφορες κατηγορίες εργαζομένων του δημόσιου τομέα. δεν θα λέγαμε ότι ανήκουν στην εργατική τάξη. Ακολουθώντας τον κάθε αναξιοπαθή που λέγεται συμβασιούχος “για να διοριστεί στο δημόσιο το παιδί για το μεροκάματο” δεν νομίζω ότι κτίζει την ταξική συνείδηση ούτε επιτείνει την ταξική πάλη.

    Πιστεύω ότι χρειάζονται κάποια κριτήρια και όροι για την στήριξή μας και όχι ντε και καλά να γινόμαστε ουρά των wannabe μικρογραφειοκρατών. Το να δίνεται στήριξη να μονιμοποιηθούν άνθρωποι που σύχναζαν σε γραφεία βουλευτών-βολευτών, που στηρίζουν μια ζωή τα κόμματα εξουσίας, που αρκετοί από αυτούς θα μεταβληθούν σε μικρογραφειοκράτες, ειλικρινά, πραγματικά ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω το τι οφέλη φέρει για το σύνολο της εργατικής τάξης.

  4. Μια ζωή η αστική τάξη βρίσκει τρόπους να διασπά την προλεταριακή ολότητα και να βάζει το ένα τμήμα της εργατικής τάξης απέναντι στο άλλο. το ζήτημα είναι τρόποι , μορφές, να ενωθεί η εργατική τάξη….ως ολότητα.. η αριστερά επομένως δεν πρέπει να μπαίνει σε τέτοιους διαχωρισμούς και διλλήματα…..

  5. Tα stage είναι ο εργασιακός μεσαίωνας που εισήγαγε το δημόσιο για να δώσει την σκυτάλη στον ιδιωτικό τομέα. Παραπάνω εργασία με λιγότερα χρήματα και ανασφάλιστοι. Το ίδιο το κράτος εισάγοντας αυτή την πλατφόρμα ουσιαστικά παρανομεί παραβιάζοντας δικαιώματα ετών και ετών και παράλληλα κλείνει το μάτι στον ιδιωτικό τομέα

    Τα παιδιά των stage τα ξέρουν αλλά το εμπόριο ελπίδας το γνωστό-κάποια μέρα θα μπεις και εσύ στο δημόσιο-τους κάνει και σωπαίνουν. Το δίπολο ιδιωτικό-δημόσιο το οποίο προβάλεται κατά κόρον απτα παράθυρα των τηλε-εισαγγελέων προκαταλαμβάνει ουδέτερα ή ακόμα και εχθρικά απέναντί τους αρκετό κόσμο που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Η τεχνική του διαίρει και βασίλευε

    Δημιουργούνται και κάποια ερωτήματα.
    Τι θα κερδίσει ο εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα αν διοριστεί ο άλλος στο δημόσιο?
    Τι θα κερδίσει η εργατική τάξη αν αύριο μεθαύριο μονιμοποιηθούν κάποιοι που μελλοντικά μπορεί να παίξουν και -λόγω θέσης- ρόλο αντιδραστικό?Μην ξεχνάμε ότι αρκετοί Δ.Υ. δεν δουλεύουν στην παραγωγή αλλά στην διαχείρηση.

    Η υπαλληλία του δημοσίου,οι θεσούλες σε καμιά ΔΕΚΟ, η εργατική αριστοκρατία έχουν χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές σαν βαλβίδα εκτόνωσης του εργατικού κινήματος.

    Καλό σε θέμα τακτικής θα είναι η αριστερά να έχει κριτήρια ώστε να μην ακολουθεί τυφλά τους wannabe δημόσιους υπαλλήλους. Τους οποίους το κέντρο και η δεξιά δεν τους διορίζει ή δεν τους διόρισε. Διαφορετικά γινόμαστε νεροκουβαλητές του κάθε αναξιοπαθούντα

Αφήστε μια απάντηση