Τε. Ιαν 19th, 2022


Η 3ή Δεκέμβρη μια ακόμη επέτειος για το χρέος της κοινωνίας προς τα ΑΜΕΑ, προς τα άτομα με ειδικές ανάγκες ή αναπηρίες…οι όροι παίζουν ανάλογα την περίοδο και τις αντιλήψεις. Κατά μια έννοια κάθε 3 Δεκέμβρη υπάρχουμε για τα μάτια της πολιτείας, ενώ τις άλλες μέρες μάλλον ξεχνιόμαστε.
Τα προβλήματα φυσικά περιμένουν ανεξάρτητου επετείων και υποσχέσεων.
Υποσχέσεις συχνά δίχως αντίκρισμα καθώς τα προβλήματα ζητάνε άμεσες και επιτακτικές απαντήσεις.

Προβλήματα που με την πάροδο του χρόνου οξύνονται και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, μέσα σε μια πραγματικότητα, που έχουμε μια συνολικότερη όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και συνθηκών.

Μιας κοινωνικής πραγματικότητας που συνεχίζει να μυρίζει ρατσισμό και προκατάληψη μπροστά στην εικόνα του διαφορετικού και του παράξενου.

Μια πραγματικότητα που συχνά συνδυάζει τα πιο αγοραία χαρακτηριστικά με τις πλέον συντηρητικές πεποιθήσεις και τον πιο ανθρωποφάγο κοινωνικό ρατσισμό.

Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η οικονομική κρίση κτυπάει πάντα τα πλέον αδύνατα κομμάτια της, όπως είναι τα άτομα με αναπηρίες και η οικογένειες τους.

Σε γενικές λοιπόν γραμμές τα κυριότερα ζητήματα που παραμένουν ανοικτά είναι η ενσωμάτωση στο κοινωνικό ιστό μέσω της εργασίας και της πρόσβασης στο δημόσιο χώρο. Με αποτέλεσμα την απομόνωση των ατόμων με αναπηρίες και των οικογενειών τους.

Η πόλη, ο δημόσιος χώρος στο βαθμό που υπάρχει είναι εχθρικός προς τα άτομα με ειδικές ανάγκες και αναπηρίες. Η μετακίνηση τους μέσα στην πόλη και με τα μέσα μαζικής μεταφοράς παραμένει μια περιπέτεια, που την έχω ζήσει και την ζω ως άτομο με αναπηρία στο πετσί μου καθημερινά.

Την ίδια στιγμή ο νόμος για την πρόσληψη των ατόμων με αναπηρίες όταν δεν εξυπηρετεί ρουσφέτια, παραμένει ουσιαστικά ανενεργός, με τα οικονομικά βοηθήματα να μην φτάνουν. Με αποτέλεσμα να αναλαμβάνει η οικογένεια επί μακρόν να ζήσει το άτομο με την αναπηρία.

Όσο για την ειδική αγωγή είναι γνωστά τα προβλήματα τόσο στην στελέχωση της, όσο και στην λειτουργία της. Κάτι που έχει αποτέλεσμα είτε το παιδί με αναπηρία να μένει σπίτι, απομονωμένο και περιθωριοποιημένο, είτε να επωμίζεται εκ νέου η οικογένεια- εφόσον έχει την οικονομική δυνατότητα- τα βάρη της ειδικής αγωγής.

Γενικότερα εάν δεν υπήρχε το «κοινωνικό κράτος» της οικογένειας τα πράγματα θα ήταν ακόμη πιο σκούρα για τα ΑΜΕΑ. Φυσικά από την πλευρά της πολιτείας τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει βήματα, βήματα ημιτελή που δεν αντιστοιχούν με τις σημερινές ανάγκες της κοινωνίας και των ατόμων με αναπηρία, αλλά και με την όξυνση των προβλημάτων

Παρόλα αυτά σημαντική είναι η απόφαση της νέας υπουργού παιδείας για την μονιμοποίηση εκπαιδευτικών με αναπηρία εφόσον έχουν συμπληρώσει ένα χρόνο προϋπηρεσία ως αναπληρωτές ή ωρομίσθιοι.

Στην ίδια λογική πρέπει να γίνουν πιο ριζοσπαστικές αλλαγές για την άμεση μονιμοποίηση των αναπήρων εκπαιδευτικών. Ή για επιδόματα, κοινωνικό μισθό και κοινωνικές υπηρεσίες που να επιτρέπουν την αυτονόμηση και την ανεξαρτησία των πολιτών με αναπηρία.

Αντίστοιχα ούτε η φιλανθρωπία αποτελεί λύση, το ενάντιο μάλιστα γιατί στηρίζεται σε μια συγκεκριμένη λογική που δεν τιμά ούτε αυτόν που την κάνει, ούτε αυτόν που την δέχεται.

Φυσικά- για να μην μηδενίζουμε τα πράγματα- πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι και φορείς που δίνουν και θα δίνουν όλο τους το «είναι», στο να βοηθάνε ανθρώπινα, ουσιαστικά και δίχως κανένα πολιτικό- κοινωνικό και ιδεολογικό προσωπικό όφελος, τα άτομα με αναπηρίες.

Αναλαμβάνοντας καθήκοντα και ευθύνες που το ίδιο το ανάπηρο κράτος έπρεπε να αναλαμβάνει, π.χ η σημαντικότατη πρόσφορα του ΕΛΕΠΑΠ.

Είναι νομίζω ανάγκη οι αγώνες των πολιτών με αναπηρία να συνδεθούν με τα κοινωνικά κινήματα διεκδικώντας μια κοινωνία και πολιτεία ισοπολιτείας, αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας.

Για να αλλάξει η ανάπηρη κοινωνία και πολιτεία μας, για να απελευθερωθεί η καρδιά μας.

Έτσι μόνο όχι μόνο θα συναντήσουμε το διαφορετικό, αλλά θα μάθουμε από αυτό, κάνοντας τον κόσμο, την γη μας ακόμη πιο πλούσια και όμορφη.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση