Κυ. Ιαν 23rd, 2022


Ένα χρόνο μετά τι έχει μείνει από το συμβάν του «Δεκέμβρη»; Τι έχει μείνει από το οργισμένοποτάμι που ξεχύθηκε με αφορμή το άδικο θάνατο του 15χρόνου Αλέξη Γρηγορόπουλου;Ένα χρόνο μετά πως άραγε καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε την εξέγερση πουσυντάραξε την ελληνική κοινωνία;

Μήπως ως  μια προσομοίωση του συμβάντος της εξέγερσηςπου γλήγορα θα καταλήξει σε μια φάρσα εξέγερσης, μιας «πρωτοπορίας» στο όνοματων όποιων εξεγερμένων; Εξυπηρετώντας τις ανάγκες του θεάματος και των ΜΜΕ. Ήτις πολιτικές  στρατηγικές της όποιας«πρωτοπορίας» που θα βγάλει πολιτική υπεραξία από τα γεγονότα.
Ή θααντιμετωπίσουμε τον «Δεκέμβρη» ως μια επέτειος «εξεγερσιακών» φαινόμενων τηςνεολαίας, απόρροια της εγκληματικής ενέργειας, δυο επίορκων  αστυνομικών;  Που έγινε η αφορμή να μετατραπεί η χώρα σε θέατρο  έκνομων ενεργειών περιθωριακών ομάδων ή καιπρακτόρων που ήθελαν το κακό της χώρας. Άρα χρειάζεται μια εκδημοκρατικοποίησητων σωμάτων ασφάλειας και ένα κράτος δικαίου.
Ξεκάθαρα νομίζωπως δεν ισχύει ούτε το ένα, ούτε το άλλο, ούτε κάτι αντίστοιχο.  Το συμβάν του «Δεκέμβρη», όπως και κάθεεξεγερσιακό φαινόμενο, δεν μπαίνει εύκολα σε καλούπια.  Πόσο μάλλον ο «Δεκέμβρης» που τα αίτια καιοι αφορμές του παραμένουν ζωντανές, καθορίζοντας εν πολλοίς  το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Και τα αίτιαδεν είναι η εγκληματική ενέργεια των δυο αστυνομικών˙ αυτή στάθηκε η θλιβερήαφορμή για την έκρηξη των πολύμορφων αντιθέσεων της ελληνικής κοινωνίας. Μιαςκοινωνίας του όψιμου καπιταλισμού σε βαθιά κρίση , στα όρια του ιλίγγου και τηςπαρακμής.
Κρίση πολύμορφηκαι πολυεπίπεδη με βάση το κοινωνικό ζήτημα. Με βάση τη τεραστίων  διαστάσεων απαλλοτρίωση των συλλογικώνδικαιωμάτων, τη τεραστία αναδιανομή του πλούτου προς τα «πάνω», προς τις ελίτ.Το κλέψιμο των ονείρων σε εκατοντάδες χιλιάδες νεολαίους που γνωρίζουν πως θαζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους και που κινδυνεύουν από τις αδέσποτεςσφαίρες αστυνομικών…
Τοαποτέλεσμα   γνωστό:  Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, εργαζόμενοι ,νεολαία και για πρώτη φορά ίσως  μετανάστες συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής, «αποδόμησαν»-κατέστρεψαν- σύμβολα του σύγχρονου κόσμου, π,χ τράπεζες. Οικοδομώντας για λίγεςμέρες τις δομές μιας άλλης αντιεξουσίας- καταλήψεις χώρων, π,χ δημοτικόραδιόφωνο Ιωαννίνων, κέντρα αγώνα…κτλ-που ερχόταν σε σύγκρουση με τηνυπάρχουσα εξουσία.
Αναδεικνύονταςτην δυνατότητα μιας δημοκρατικής αυτοοργανωμένης / αυτοδιαχειριστικήςσοσιαλιστικής κοινωνίας. Κατά αυτή την έννοια το συμβάν του «Δεκέμβρη»,προσιδιάζει με την υπαρξιακή έκφανση της ιδέας του κομμουνισμού στο συμβάν στοΜπαντιού.
Η δικαίωσητου  «Δεκέμβρη» περνάει μέσα από τηνανάπτυξη λαϊκών και εργατικών αγώνων. Ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία.Ενάντια στην ευέλικτη εργασία, την μαύρη εργασία και την δουλεμπορία. Ενάντιαστις απολύσεις στο ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, π,χ stage. Ενάντια σε κυβέρνηση, ΝΔ, ΛΑΟΣ ,που ζητάνε από τον λαό να πληρώσει την κρίση τους.
Σημαντικός γιααυτό το λόγο ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων στην Αθήνα με αφορμή τηνεπέτειο του «Δεκέμβρη» που συγκρότησε μπλοκ στην πορεία της 6ης ΔεκέμβρηΕργατικός συντονισμός που καλείται να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο εν όψει τωναπεργιακών κινητοποιήσεων της 17ης Δεκεμβρίου. 
Ένα  χρόνο μετά, η μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, όπως  και η μνήμη των  εκατοντάδων άλλων θυμάτων της αστυνομικής, κρατικής,  παρακρατικής και εργοδοτικής βίας και τρομοκρατίας ζει στους αγώνες του σήμερα και του αύριο. Ζειστους «Μάηδες», στους «Νοέμβρηδες» και στους «Δεκέμβρηδες» του μέλλοντος. Σταχαμογελαστά,  αποφασισμένα βλέμματα πουκάνουν κατάληψη στο χώρο και στο χρόνο που έχει αποικίσει το εμπόρευμα. Σταπρολεταριακά σώματα που «αναλώνουν» ότι τους καταστρέφει την ζωή.           
Ο Μάο έλεγε πωςέχουμε δίκαιο να εξεγειρόμαστε και είχε απόλυτο δίκαιο. Σε ένα κόσμο  αδικίας και εκμετάλλευσης ο μόνος αγώνας,η  μόνη εξέγερση που πάει χαμένη είναιαυτή που δεν γίνεται.  Οι μόνοι χαμένοιείναι αυτοί που κάθονται στα «αυγά τους», που φοβισμένα κάθονται παράμερα ,όταν περνάει η πορεία, που καταναλώνουν εικόνες εξεγέρσεων στην τηλεόραση,ακούγοντας για  «κουκουλοφόρους».  Οι μόνοι χαμένοι είναι αυτοί που παραχωρούντη δύναμη τους σε σωτήρες, που βάζουν άλλους να αγωνίζονται για πάρτη τους 
Οι εξεγέρσειςκαι  οι επαναστάσεις φέρνουν κοντύτεραένα άλλο κόσμο που είναι αναγκαίος και δυνατός. Μόνο να, αυτός ο νέος κόσμος,μας θέλει όλους και μας θέλει στο δρόμο , στις επάλξεις του αγώνα. Αν είναι νααναπνεύσουμε καθάριο αγέρα πρέπει να γίνουμε ο δρόμος που θα διαβούμε. Ο«Δεκέμβρης» και κάθε «Δεκέμβρης» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα νεύμα  για να βαδίσουμε στο δρόμο που από κοινούκατασκευάζουμε.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση