Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Υπάρχουν κάποιοι μήνες του χρόνου, υπάρχει «καιρός» που οι ιστορικές αντιθέσεις και αντιφάσεις δεν «σκεπάζονται» ή «κουκουλώνονται», αλλά εκρηγνόνται, αλλάζοντας το τοπίο. Τέτοιοι μήνες είναι ο Ιούλης(Ιουλιανά 65), ο Μάης( Μάης 68), ο Νοέμβρης(Νοέμβρης 73), Δεκέμβρης(Δεκεμβριανά 44 και «Δεκέμβρης»08). Μήνες και «καιρός»-Αριστοτελικά-επαναστατικές καταστάσεις, που αλλάζουν την ροή της ιστορίας. Διαμορφώνοντας ένα «συμβάν»,- κατά τον τελευταίας ελληνικής εσοδείας Μπαντιού- που σημαίνει την ανάδυση νέων δυνατοτήτων, που στο Μπαντιού πάντα συνδέεται με τον κομμουνισμό ή ακόμη καλύτερα με την ιδέα του κομμουνισμού.
Σε αυτό μας το σημείωμα θα ασχοληθούμε με τον εξεγερμένο «Δεκέμβρη» του 2008. Για το συμβάν που άλλαξε ως ένα σημείο την ροή των γεγονότων. Που τρόμαξε τις ευρωπαϊκές ελίτ και ενθουσίασε τις ανυπότακτες ψυχές, τους διανοούμενους που αντιστέκονται, την αριστερά που βλέπει πέρα από τον καπιταλισμό. Ο syb Μάρκος των Ζαπατίστας χαιρέτησε και ευχαρίστησε την εξεγερμένη Ελλάδα. Ενώ ο Κ. Πρέβε έγραψε στο πρόλογο μιας νέας έκδοσης ενός παλαιού καλού βιβλίου του με τίτλο: «Το Ασίγαστο Πάθος»: «Ευτυχώς αυτή η εξέγερση δεν έγινε σε μια «σημαντική» χώρα….Ευτυχώς έγινε σε μια χώρα σχετικά φτωχή και περιθωριακή, όπως η Ελλάδα. Αν συνέβαινε σε μια σημαντική χώρα θα βρισκόμασταν σε ένα γεγονός πιο σημαντικό από το Γαλλικό Μάη.
Μια εξέγερση που έβγαλε στο «δρόμο του αγώνα» μια νέα γενιά που κατανοεί πως θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη και που ζητάει επιτακτικά απαντήσεις. Που έδειξε πως τα πράγματα δεν πάνε άλλο.
Πως πλέον οι «πάνω» δεν μπορούν να κυβερνάνε όπως πριν, ούτε οι «κάτω» να κυβερνιούνται όπως τα πριν. Πως υπάρχουν οι δυνατότητες να πάμε αλλιώς. Πως δεν πρέπει να μείνουμε στις σπασμένες βιτρίνες, εξάλλου πέρα από τις ζημιές υπάρχουν οι ανθρώπινες ζωές , τα δικαιώματα και οι ανάγκες.
Ούτε από την άλλη να μείνουμε στην αίγλη της πέτρας και την σαγήνη του μολότοφ που καταναλώνονται ως θέαμα
Ο «Δεκέμβρης» είναι μια αφορμή να θέσουμε ερωτήματα και να ερευνήσουμε απαντήσεις που μόνο εύκολες δεν είναι σε μια διαρκώς εξελισσόμενη αντιφατική πραγματικότητα.

Μια εξέγερση από το μέλλον
Ήταν μια γενικευμένη εξέγερση με αφορμή την δολοφονία του 15ού Αλέξη Γρηγορόπουλου. Μια εξέγερση με μητροπολιτικά χαρακτηριστικά που αγκάλιασε το σύνολο της νεολαίας εργαζόμενης, άεργης και άνεργης, μαθητιώσας και σπουδάζουσας. Της νεολαίας που πάντα είναι ο ευαίσθητος δέκτης και πομπός αυτών που έρχονται. Και αυτά που έρχονται δεν είναι καθόλου καλά για το σύνολο της κοινωνίας.
Ήταν μια δίκαιη εξέγερση που τα αιτία της βρίσκονται στην 20ετή και βάλε νεοφιλελεύθερη πολιτική όλων των κυβερνήσεων. Μιας πολιτικής απαλλοτρίωσε και απαλλοτριώνει τα κοινωνικά δικαιώματα που με αγώνες είχαν κατακτήσει λαός, νεολαία και εργαζόμενοι. Έχοντας διαμορφώσει μια κοινωνική πραγματικότητα μιας τρομερής κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας, μια κοινωνική πραγματικότητα ενός απερίγραπτου ωχαδερφισμού, κυνισμού, μηδενισμού, διαφθοράς, ανομίας.
Μια κοινωνία που βλέπει «το δέντρο που έχει ξεραθεί» και χάνει το δασός που καίγεται. Αποκοιμισμένη και αλλοτριωμένη αρέσκεται να βρίζει τα παιδία της που τα «σπάνε» και να αφήνει τους κομπιναδόρους να κλέβουν τον δημόσιο πλούτο της, βγάζοντας τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τις οικονομικές δυνάμεις που κερδοσκοπούν στις πλάτες μας.

Βία-αντιβία
Ο «Δεκέμβρης» ήταν μια εξέγερση και οι εξεγέρσεις δεν γίνονται με λουλούδια και αγάπη. Παρόλο που σε μια εξέγερση ανθίζουν πολλά λουλούδια και έχει πολλή αγάπη. Μια εξέγερση σπάει πολλά τζάμια και μπορεί να σπάσει και πολλά κεφάλια. Δεν έχει όμως βία, βία χρησιμοποιεί το κράτος και οι δυνάμεις καταστολής του για να υπερασπίσει τα αλλότρια συμφέροντα τους. Τι είναι άραγε η ανεργία, τι είναι οι απολύσεις, τι είναι η ίδια η εργασία σε αυτό σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο; Τι είναι οι πόλεμοι, τα ΜΑΤ, οι παρακρατικοί που στέλνονται να κτυπήσουν παππούδες και απεργούς; Βία , σκέτη βία , βία του κράτους και του συστήματος. Ό,τι και να λένε, ό,τι και να πούμε η βία σε όλες τις μορφές της είναι το όπλο του συστήματος για να συνεχίζει να κυριαρχεί..
Αντίθετα η αντιβία του πλήθους, των καταπιεσμένων, των εργατών, της νεολαίας, η αντιβία των εξεγερμένων είναι αντιβία αμυντική που στοχεύει στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων της ζωής, στην υπεράσπιση των αναγκών και των δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Πιο συγκεκριμένα στο περσινό «Δεκέμβρη» η εξεγερμένη αντιβία ήταν γενικευμένη αλλά κατά βάση στοχευόμενη και συμβολική με στόχο σύμβολα του μοντέρνου καπιταλισμού(τράπεζες, πολυκαταστήματα, δημόσιες υπηρεσίες και αστυνομικά τμήματα). Όπως λέει και ένα τραγούδι του ράπερ javaspa: « Είναι εξέγερση είναι αντιβία στη βία είναι οι νύκτες των κολασμένων για ελευθερία είναι οι νύκτες των καταπιεσμένων μαθητών άνεργων, άεργων, φοιτητών, εργατών, πολιτών..»
Είναι η «θεϊκή βία» του Μπένγιαμιν που καταργεί κάθε δίκαιο και εξουσία σε αντίθεση με την «μυθική βία»- κατά Μπένγιαμιν και πάλι- που οικοδομεί μια νέα εξουσία και δίκαιο. Μια «μυθική βία» , δηλαδή μια διαχωρισμένη βία /εξουσία είναι και η βία αυτών που δράνε στο όνομα των πολλών παίρνοντας ένα κουμπούρι και εκτελούνε τα ανθρώπινα σύμβολα του συστήματος(αστυνόμους/ δικαστές/ πολιτικούς/ επιχειρηματίες).
Μια ίδια μορφή «μυθικής βίας» είναι να εκτελείς σχέδια στις πλάτες του πλήθους, όπως λόγου χάρη η «ελευθεριακή» και όχι μόνο «καθοδήγηση» του πλήθους της νεολαίας στην απογευματινή πορεία της Κυριακής 6/12 που μετάβαλε το σπάσιμο των τραπεζών σε μια εξουσία επί του πλήθους. Μια προσομοίωση εξέγερσης που ήθελε να μοιάσει με την περσινή έκρηξη.
Ή τα εξίσου «ελευθεριακά» γιαουρτώματα σε εκλεγμένους συνδικαλιστές στο όνομα της αυτοοργάνωσης των εργατών. Δηλαδή μιλάμε για την «εργαλειακή» και γραφειοκρατική αντιμετώπιση των κινημάτων και της εξεγερμένης νεολαίας. Για αυτό άλλο η αντιβία των εξεγερμένων που απελευθερώνει και άλλο η βία των «σωτήρων» των εξεγερμένων που αναπαράγει την κυριαρχία και τελικά τρέφει τον φόβο των «κάτω».

Ο υπουργός που θέλει να τον φοβούνται και να μην τον αγαπάνε
Βρισκόμαστε εντός μιας βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης και κάθε εξεγερσιακή νότα, μπορεί να οδηγήσει στο να ξαναπάρει το χωράφι φωτιά και τότε ποιος την σταματά. Αυτό το αντιλήφθηκε η πολιτική ηγεσία της χώρας και με αφορμή του ένα χρόνο από την εξέγερση έπαιξε με επιτυχία το γνωστό παιχνίδι του καρότου και του μαστιγίου. Σε μια πρώτη φάση χρησιμοποιώντας την λογική του «καρότου» ξαναβγήκε σύσσωμη η πολιτική ηγεσία και ξαναζήτησε συγνώμη από την νεολαία. Κάνοντας ταυτόχρονα έκκληση για ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.
Ενώ σε μια δεύτερη φάση, ο εξουσιομανής – νομίζω πως γυαλίζει και το μάτι του- Μίκαελ Χρυσοχοίδης , υπουργός της προστασίας(μην γελάτε ρε) του πολίτη ανέλαβε να «μαστιγώσει» όσους θα χάλαγαν την κανονικότητα του εμπορίου. Τα αποτελέσματα σε όλους φανερά: ’Όξυνση της κρατικής καταστολής και της αστυνομοκρατίας:. Εκατοντάδες οι προσαγωγές(ανανέωση του φακελώματος με την νέα γενιά που βγήκε στο κουρμπέτι), οι συλλήψεις, οι διώξεις, το σπάσιμο του ασύλου, τα «ντου» σε στέκια και κοινωνικά κέντρα, όπως συνέβη και στα Γιάννενα με το αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο.
. Μια στάση ενός υπουργού που γενικά δεν προσιδιάζει σε μια στάση ενός αριστερού και προοδευτικού κόμματος, όπως θέλει να λέγεται το ΠΑΣΟΚ. Δεν ξέρω πως νιώθουν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ από τα μπράβο που εισπράττουν από την δεξιά ή από την άκρα δεξιά για την πολιτική του υπουργού προστασίας(είπα μην γελάτε, είναι σοβαρά τα πράγματα) του πολίτη. Ας θυμηθούν όμως αυτό που κάπου έλεγε ο Λένιν: Αν σε χειροκροτεί ο αντίπαλος σκέψου τι δεν πάει καλά σε ότι λες και πράττεις.
Μήπως αγωνιστές του ΠΑΣΟΚ πήγατε πολύ δεξιά; Πόσο τιμά την αριστερή και προοδευτική συνείδηση σας η πολιτική του υπουργού προστασίας του πολίτη; Μήπως στο όνομα της ασφάλειας θυσιάζεται την ελευθερία και εν τω συνόλω την δημοκρατία;

Από τον «Δεκέμβρη» της νεολαίας στο «Δεκέμβρη» των εργατών….
Κατανοούμε όμως τις βαθύτατες αιτίες που αναγκάζουν το ΠΑΣΟΚ να εφαρμόζει μια πολιτική που δικαιώνει τον Καρατζαφέρη. Στην οικονομία και στην κοινωνία τα πράγματα είναι οριακά και επικίνδυνα για την δημόσια τάξη και ασφάλεια.
Ο φόβος του «Δεκέμβρη» είναι παρόν και αυτός δεν είναι η «βιτρινολογία». Είναι η μαζική, μαχητική, αγωνιστική κινητοποίηση των εργαζόμενων και της νεολαίας Μια κινητοποίηση που πήρε διάφορες μορφές, καταλήψεις χώρων, στεκιών, δημοτικών ραδιοφώνων, δημαρχείων.
Πήρε την μορφή ενός συντονισμού 90 πρωτοβάθμιων σωματείων με αφορμή την δολοφονική επίθεση στην Κούνεβα που ανέδειξε το μέγα πρόβλημα της εργασιακής περιπλάνησης, ενοικίασης, δουλεμπορίας. Και που πήρε πάνω του την γενική απεργία της 10 Δεκέμβρη του 2008, όταν μπροστά στην δυναμική των γεγονότων η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ συντάχθηκε με την κυβέρνηση που ήθελε μια επιστροφή στην νομιμότητα και την κανονικότητα.
Εργατικός συντονισμός που ανέδειξε την δυνατότητα ενός διαφορετικού εργατικού κινήματος και πολιτισμού, με βάση τις γενικές συνελεύσεις, τα «σοβιέτ» των εργατών που έχουν το πρώτο και το τελευταίο λόγο. Που υπερβαίνει τις γραφειοκρατικές ηγεσίες που ψάχνουν αφορμή να μην κατεβούν σε πορεία διότι φοβούνται πως τα πράγματα θα τους ξεφύγουν από τα χέρια τους, όπως πέρσι και φέτος η ΓΣΕΕ ή προχτές η τοπική ΕΛΜΕ που αποχώρησε από την πορεία με αφορμή το γιαούρτωμα
Που υπερβαίνει τις όποιες κομματικές και αντικομματικές –αναρχικές, αυτόνομες, κομμουνιστικές και μη- .ηγεσίες και «πρωτοπορίες» που ετσιθελικά, γραφειοκρατικά και υποκαταστασιακά παίζουν παιχνίδια στις πλάτες των ίδιων των εργαζόμενων και νεολαίας. Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης, με όργανα τα σωματεία, τις γενικές συνελεύσεις, τις εργατικές επιτροπές. Μια εργατική δημοκρατία που θα εκλέγει αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους που θα δίνουν λογαριασμούς στην εργατική βάση. Αυτή η εργατικοδημοκρατική αντίληψη θα πρέπει να διέπει και τις διαδικασίες των φοιτητών ή των μαθητών. Αυτός ο εργατικός δημοκρατικός πολιτικός πολιτισμός έστω και σε μια μερική και αντιφατική μορφή αναδείχθηκε ως δυνατότητα στο «συμβάν» Δεκέμβρης στην συνέχεια ίσως των μαχητικών φοιτητικών κινητοποιήσεων του 2006-07 ή και στους εργατικούς αγώνες της προηγούμενής περιόδου..
Η επιτυχία του συμβάντος «Δεκέμβρης» θα κριθεί ιστορικά στο κατά πόσο τις δυνατότητες που γέννησε θα γίνουν «ενέργεια» και θα οδηγήσουν στην ιστορική και πολιτική συγκρότηση του υποκείμενου της προλεταριακής ολότητας με στόχο μια κοινωνία των ελευθέρων συνεταιρισμένων παραγωγών.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση