Πε. Ιαν 27th, 2022

Για τον καιρό και το χρόνο που βιώνουμε

Γύρω στις 6 το πρωί, η αρχή μιας ακόμη μέρας. Ένα ακόμη σχεδόν βάρβαρο ξύπνημα κουδουνιού με το σώμα να σε τραβάει και πάλι πίσω στον Μορφέα, αλλά η Ανάγκη, αυτή η διαολεμένη και καταραμένη θεά να σου γνέθει: σήκω, ξυπνά!!!

Η χειρότερη ώρα της ημέρας˙ η ώρα που θα ετοιμαστείς να στερηθείς και πάλι την ουσία σου. Η ώρα που για ένα 8ωρο και βάλε θα ενοικιάσεις- για να μην πω θα πουλήσεις- το σώμα και το πνεύμα σου σε αυτό το μηχανισμό που λέγεται δουλειά, που καθόλου τυχαία φέρνει προς την δουλεία, για 30 και παραπάνω χρόνια. Αλλά όπως λέει και η κοινή πεποίθηση πως θα εξασφαλίσεις τα προς τον ζην, με κλοπές τραπεζών;

Μεγάλωσα θαρρώ να γίνω «Δημητράκης» και να κτυπήσω με αυτό το τρόπο το σύστημα, το μόνο που μπορώ να τραγουδήσω, όπως και κάποιος που «δραπέτευσε» νωρίς: «άντε και καλή τύχη μάγκες».

Θα μπορούσε άραγε να είναι διαφορετικά και η δουλειά να ήταν εργασία-δηλαδή παραγωγή έργου- χαρά, παιχνίδι, έρωτας και ελεύθερη δημιουργία; Ναι ξέρω, κάθε πρωί ο εαυτός μου το σώμα μου γίνεται αναρχικό, έτοιμο να πετάξει μολότοφ και να ονειρευτεί ουτοπίες.

Με φέρνει στην τάξη η κόρνα του αυτοκινήτου του συνάδελφου που πάμε μαζί στην θεάρεστη- κατά τους προτεστάντες- εργασία. Κουβέντα με τον συνάδελφο μέχρι η ολική τάξη να επικρατήσει με το κτύπημα της κάρτας εργασίας. Με την χειρότερη αμαρτία για τον εργασιακό «θεό» να είναι να μην την κτυπάς ή να μην την κτυπάς στην ώρα της. Διαφορετικά πάει περίπατο η πειθαρχία, πάει περίπατο η παραγωγικότητα, πάει περίπατο η υπεραξία. Παύει ο χρόνος να είναι χρήμα˙ χρόνος, χρήμα…με ξαναφέρνει στην πραγματικότητα, η φωνή του συνάδελφου: «Πως πέρασε τόσο γλήγορα και αυτός ο χρόνος..», συμπληρώνει: πως πέρασε τόσο γλήγορα, πως πέρασε τόσο γλήγορα αυτή η δεκαετία;»

Πως αλήθεια φτάσαμε τόσο γλήγορα στο 2010; Σαν χτες ήταν που περιμέναμε το «μιλένιουμ»; Γιορτάζοντας την έλευση μιας νέας χιλιετίας, κλείνοντας τους λογαριασμούς μας με την προηγούμενη βάρβαρη χιλιετία, ελπίζοντας πως ο 21ός αιώνας θα είναι λίγο ή πολύ καλύτερος από το προηγούμενο. Ελπίζαμε και ελπίζουμε….

Σαν χτες ήταν που κάποιοι περίμεναν το τέλος του χρόνου, την έλευση του Μεσσία και κάποιοι παράκαιρα αυτοκτόνησαν ομαδικά σε μια έπαυλη στην πλούσια Ελβετία για να τον Συναντήσουν πιο γλήγορα. Απογοητευμένοι από ένα κόσμο που κατά πάσα πιθανότητα ήταν οι εκλεκτοί του, οι ευνοούμενοι του, αυτοί που είχαν τα πάντα και μάλλον είχαν χάσει την ψυχή τους. Ή καλύτερα την είχαν πουλήσει και οι όμοιοι τους την έχουν πουλήσει στο «κακό θεό»- εμπόρευμα.

Σαν χτες το κίνημα κατά την παγκοσμιοποίηση ετοίμαζε την επέμβαση στην Γένοβα ενάντια στην αυτοκρατορία των g8. Στη κορύφωση αυτού του διεθνιστικού κινήματος των «κάτω» ενάντια στο παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο σύστημα. Που όπως και κάθε κίνημα είχε και αυτό τον νεκρό αδικαίωτο ήρωα της, το Κάρλο Τζουλιάνι. Κίνημα που ύστερα από την κατά μέτωπο αντιπαράθεση με την αυτοκρατορία «γειώθηκε».
Προϊόντα αυτής της «γείωσης»:Τα Ευρωπαϊκά κοινωνικά φόρουμ, η νέα αντικαπιταλιστική, αντινεοφιλελεύθερη, αντιιμπεριαλιστική αριστερά σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική. Μια πραγματωμένη έκφραση της αρχής της ελπίδας του Ε. Μπλοχ…; η ιστορία θα δείξει.

Σαν χτες ήταν που είδαμε μέσω ιντερνετ- αυτή τη καταραμένη μέρα της 11ής Σεπτέμβρη- τους εκδικητές μιας σέχτας του Βαχαμπίτικου Αλλάχ να «τιμωρούν» την αυτοκρατορία της Δύσης. Και στην συνέχεια να δέχονται την τιμωρία της αυτοκρατορίας στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο κόσμο όλο. Διαμορφώνοντας ένα νέο σκηνικό τρόμου από τον «εκλεκτό λαό» της Βίβλου των «Ευαγγελιστών»του Μπους.

Δύο γεγονότα που μαζί με την τεράστια οικονομική, κοινωνική και οικολογική κρίση καθόρισαν την εξέλιξη της πρώτης δεκαετίας του 21ού αιώνα. Γκριζάροντας τον ορίζοντα των ελπίδων για κάτι καλύτερο

Ταυτόχρονα η νέα τεχνολογία, το ίντερνετ, παρουσίασαν νέα επιτεύγματα και πρωτόγνωρες δυνατότητες που μπορεί να μας επιλύσουν προβλήματα της ζωής, να την ομορφύνουν, να αυξήσουν τις δυνατότητες της επικοινωνίας, να διαμορφώσουν «κοινά αγαθά» που υπερβαίνουν τον κόσμο του εμπορεύματος. Δυνατότητες που φοβίζουν τους ισχυρούς και τις ελίτ. Με αποτέλεσμα να οικοδομούν νέα «τείχη», π.χ η δίωξη σε βαθμό κακουργήματος και στην χώρα μας ενάντια σε σαιτ που διακινούσε έξω από το επίσημο εμπορικό κύκλωμα, τραγουδια, προγράμματα και ταινίες…κτλ.

Νέες δυνατότητες και νέα τεχνολογία που κάνουν τα πάντα πιο γλήγορα, πιο ταχύτερα, αλλάζοντας την σχέση του χρόνου με τη πραγματικότητα. Ίσως για αυτό το λόγο μας φάνηκε πως η πρώτη δεκαετία του 21ού αιώνα έφυγε τόσο γλήγορα, σαν νερό που ρέει ανάμεσα στα χέρια μας.

Φτάνουμε στην εργασία μας και ο συνάδελφος ολοκληρώνει: «Δεν έχει νόημα να τα βάζουμε μέσα μας και να τα παίρνουμε βαρέως. Έφεξε, νύκτωσε και ήρθαν τα γερατειά». Έφεξε, νύκτωσε τελείωσε η ζωή, αυτό το φωτεινό μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δυο σκοτεινούς θαλάμους, όπως περίπου το έγραφε και ο Καζαντζάκης στην Ασκητική του.

Πηγαίνοντας να κτυπήσω την κάρτα σκέφτομαι πως γίνεται να βρει η ζωή την «πλήρωση» της; Πως θα συναντήσουμε το «είναι» μας; Πως θα πραγματωθούν οι τεράστιες δυνατότητες μας; Δύσκολο το αίνιγμα για δυνατούς λύτες!!!!

Από την άλλη σκέφτομαι πως τα πιο δύσκολα αινίγματα λύνονται συχνά με τα πιο απλά πράγματα. Με ένα χάδι, με ένα φιλί… Με μια παρέα που πίνει, συζητάει και τσακώνεται. Με ένα τσούρμο από παρέες που γράφουν ιστορία, καταλαμβάνοντας τον δρόμο και ας έχουν τις συνέπειες του νόμου.

Γιατί όπως έγραψε και κάποιος την ιστορία την κάνουν οι παρέες και μόνο σε αυτή την έκφραση της ιστορίας βρίσκει τον εαυτό του και την πατρίδα του ο χρόνος. Καλή χρονιά και ας συνδιαμορφώσουμε μαζί με άλλους ένα πιο ειρηνικό και χαρούμενο 2010.

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση