Σα. Ιαν 22nd, 2022

Πολλοί ήταν αυτοί που έλπίζαν πως η άνοδος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ θα σημάνει και το οριστικό τέλος των νεοφιλελεύθερων πειραματισμών, θα σημάνει την δημιουργία ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου με τον λαό. Γλήγορα όμως οι αυταπάτες κατέρρευσαν και ο νεοφιλελεύθερος, ως ένας ελεγχόμενος κευσιανισμός υπερ του κεφαλαίου ξεπρόβαλε καθάριος., για να μας ζητήσει και τα ρέστα. Αυτό φάνηκε τάχιστα από την εισοδηματική πολιτική της νέας κυβέρνησης.

Το ταμείο του Δρακουμέλ 
Εισοδηματική πολιτική του father Μητσοτάκη(0+0=17%αύξηση μισθών)θυμίζει η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Δίνει 1,5% αυξήσειςστους δημόσιους υπάλληλους και μειώνει το λιγότερο 10% τα επιδόματα τους, πουαποτελούν σημαντικότατο ποσοστό στην μισθοδοσία τους.

Δηλαδή πρακτικά μιλάμε γιαμια  πραγματική, ουσιαστική και  τυπική μείωση του εισοδήματος στους δημόσιους υπάλληλους  που ανέρχεται το λιγότερο στο 8,5%. Μείωσηπου θα γίνει πιο αισθητή στα πιο υψηλά μισθολογικά στρώματα των δημοσίωνυπαλλήλων. Αυτών των δημοσίων υπαλλήλων που έτυχε να   πληρώνονται κάπως αξιοπρεπώς. Είναι κάπως υποκριτικό ναβαφτίζουμε υψηλό ένα μικτό μηνιαίο εισόδημα των 2000 €, δηλαδή  γύρω στα 1400 με 1500 ευρώ το μήνα καθαρά.Παίρνοντας υπόψη πως σύμφωνα με μελέτη του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ το πραγματικό όριο τηςφτώχειας ανά άτομο υπολογίζεται στα 1400 € το μήνα. Τώρα θα μου πείτε πως στοιδιωτικό τομέα έχουμε μισθούς πείνας των 500€. Μόνο που αυτό από μόνο μαςυποδεικνύει  την πορεία που πρέπει ναπάρουν τα πράγματα και που είναι αντίστροφη από αυτή που εφαρμόζουν οικυβερνήσεις.
  
Η κυβέρνηση με πρόσχημα τηνφοροδιαφυγή μειώνει το αφορολόγητο των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και τωνελεύθερων επαγγελματικών. Πρακτικά αυτό συνεπάγεται για τους μισθωτούς του ιδιωτικούκαι του δημοσίου τομέα αύξηση της παρακράτησης φόρου και μετατροπή τους σε«εργαλεία» της φορολογικής πολιτικής της κυβέρνησης. Δηλαδή συνεπάγεται τηνμείωση του μηνιαίου μισθού για τους μισθωτούς του  ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα Την ίδια στιγμή έχουμε τηναύξηση της έμμεσης φορολογίας, της πλέον άδικης μορφής φορολογίας, που  θα πλήξει εκ νέου τα λαϊκά στρώματα.

Η εισπρακτική μανία της νέαςσοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης δεν κρύβεται, όσο κι αν στο εσωτερικό τηςεμφανίζονται σημεία διαφοροποίησης που όμως εξυπηρετούνε τις μορφές ενσωμάτωσηςτων λαϊκών και εργατικών  μαζών.  Μόνο που ο λαός και η εργατική τάξη θέλει ναφάει και δεν ζει με διαφορετικές προσεγγίσεις εντός και εκτός  του ΠΑΣΟΚ. Πόσο μάλλον που και αυτές, όπωςκαι οι άλλες βάζουν ως όριο τις ανάγκες της αγοράς,  του ανταγωνισμού και τα συμφωνηθέντα στην ΕΕ.  

Η 21ή Απρίλη της αγοράς

Από την άλλη ο  father Μητσοτάκη, δικαιωμένος από την πολιτική που θέλει ναεφαρμόσει η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου προτείνει μια «χούντα» τεχνοκρατών καιφαντασμάτων που θα επιβάλει δίχως παρέκκλιση που προτείνει η πραγματικήοικονομική δικτατορία της ΕΕ. Με το καλημέρα του 2010 «ταγματασφαλίτες» της ΕΕήρθαν να μας ελέγξουν για να δούνε αν γίναμε καλά παιδιά ή όχι , όποτε θα μαςπιέσουν για πιο άγρια μέτρα λιτότητας.


 Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την διαμόρφωση ενός κλίματος συναίνεσηςτου συνόλου των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, υπο την καθοδήγηση της ΕΕ και τουκεφαλαίου. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα από την μια  να σκορπά απογοήτευση σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα, στρέφοντας τουςκαι προς την ακροδεξιά ή την παραίτηση, από την άλλη δε- δυνητικά-απελευθερώνει δυνάμεις που κάτω από προϋποθέσεις μπορούν να παίξουν καθοριστικόρόλο στα πράγματα που έρχονται το 2010.

Ετσι δεν είναι καθόλου παράξενοπου σε μια  παρόμοια γραμμή μηδενικώνδιεκδικήσεων κινείται και η κυβερνητική και εργοδοτική ΓΣΕΕ, διασπώντας τουςεργαζόμενους σε δύο ταχύτητες: Στο πιο φτωχό κομμάτι της εργατικής τάξης γιατην εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας διεκδικεί ψίχουλα  που θα προσεγγίσουν τα 800€ μικτά, γύρω στα650 € καθαρά. Στους δε υπόλοιπους προνομιούχους, για γέλια και γιακλάματα,  διεκδικεί «αγωνιστικά»το 2%του πλαστού πληθωρισμού, όταν έχουμε αυξήσεις στα αγαθά που ξεπερνάν το 15%.Ενώ αποδέχεται ολοκληρωτικά την ευέλικτη εργασία, ζητώντας έλεγχο της και τιςμαζικές απολύσεις, ζητώντας «αιτιολόγηση των απολύσεων».

Από τον συνδικαλισμό στην διεκδίκηση του πλούτου

 Ο κυβερνητικός και φιλοεργοδοτικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕδημιουργεί μια τελείως διαφορετική κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Μιακατάσταση που αποκαλύπτει με το πλέον κυνικό τρόπο την αναξιοπιστία τουσυνδικαλιστικού κινήματος όπως το ζήσαμε στα τελευταία 30 χρόνια. Αποκαλύπτειτο  ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος,ως ένα εργαλείο χειραγώγησης των αγώνων των προλεταρίων.  Ένα ρόλο που δεν μπορεί να ανταποκριθείπλέον. Και αυτό δεν αφορά μόνο την ΠΑΣΚΕ ή την ΓΣΕΕ αλλά αγκαλιάζειαντικειμενικά και δυνάμεις της αριστεράς. Πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την στάση του ΠΑΜΕ και τουσωματείου εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων στο συνεχιζόμενο δράματων προλετάριων του «Καριπίδη»;

Το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημαόπως το βιώσαμε τα τελευταία 30 χρόνια υπήρξε στον ηγεμονικό του χαρακτήρα ένα«εργαλείο» του κράτους- ως μια υλική, συμβολική και ιδεολογική συνεσταμενη τηςπάλης των τάξεων- που στόχευε στο να «παζαρέψει» την εργατική δύναμη.Απαλύνοντας τους κοινωνικούς κραδασμούς, ενσωματώνοντας τις προλεταριακές μάζεςκαι ροές. Αυτό σήμερα σε μια συγκυρία μιας βαθιάς και αδυσώπητης οικονομικήςκρίσης, κρίσης υπερπαραγωγής και κρίσης αντιπροσώπευσης των λαϊκών καιεργατικών τάξεων στο ,κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας, φαντάζει και είναι αδύνατο.     

Νομίζω πως δεν υπάρχουνπλέον  τα περιθώρια να μείνουμε  στα μισά του δρόμου, για  να έχουμε και την πίττα γιομάτη και τονσκύλο χορτάτο. Οι αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε είναι σκληρές και θακαθορίσουν τα πράγματα για την επόμενη περίοδο.

 Απέναντι σε μια επίθεση που γίνεται συνολική ή θα τα πάρουμε όλαεμείς ή θα μας τα πάρουν όλα.  Ή θαυποταχτούμε στους νόμους της δικτατορίας της αγοράς  της ΕΕ και στον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου ή θα καταστρέψουμεκαι την αγορά, την ΕΕ και το κεφάλαιο.  

 Η στιγμή της πιο μεγάλης κρίσης του συστήματος του κεφαλαίου είναικαι η στιγμή  των πιο μεγάλων ευκαιριώνγια το κίνημα των προλεταρίων. Αυτών των πολιτικών/ κοινωνικών  υποκειμένων που παράγουν με ένα πολύμορφοτρόπο το πλούτο. Κάθε ιστορική εποχή αυτό απέδειξε και τώρα αισιοδοξώ πως τοίδιο και πάλι θα κάνει

 Ένα προλεταριακό κίνημα είναι δυνατό και αναγκαίο. Ένα προλεταριακόκίνημα που δεν θα παζαρεύει τους όρους της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμηςτων εργατών. Θα διεκδικεί το πλούτο όλο και την καταστροφή της κεφαλαιακήςσχέσης. Θα διεκδικεί την αναίρεση του ρόλου του στην παραγωγή, θα διεκδικεί τηνπραγματική ανθρώπινη ελεύθερη κομμουνιστική κοινότητα

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ




By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση