Τρ. Ιαν 25th, 2022

Το τελευταίο διάστημα την πόλη των Ιωαννίνων απασχόλησε το ζήτηματης απόλυσης των ΑΜΕΑ από το Δήμο Ιωαννίνων. 76 ΑΜΕΑ έληξε η 4χρόνησύμβαση τους και βρέθηκαν -ευτυχώς- για λίγο στο «δρόμο», ακολουθώνταςμε την σειρά τους και κάποιους άλλους τα προηγούμενα χρόνια. Για ναπροσεγγίσουμε το ζήτημα καλό είναι να το βάλουμε στα μέτρα του και ναμελετήσουμε όλες τις παραμέτρους της σχέσης εργασία και αναπηρία.

Καταρχήν ας ξεκινήσουμε από το συγκεκριμένο γεγονός: Οι προσλήψειςαυτών των εργαζόμενων, όπως και άλλες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνιαέγιναν στο Δήμο με προγράμματα που είχαν ημερομηνία λήξης. Κατάσυνέπεια όλοι πάνω, κάτω γνώριζαν πως η σύμβαση όταν λήξει μπορεί ναμην ανανεωθεί.

Είναι ένα άλλο πολιτικό και ηθικό ζήτημα πως τα άτομα με ειδικέςανάγκες θα πρέπει η πολιτεία να τους εξασφαλίζει μια μόνιμη εργασία ήένα εισόδημα που θα του επιτρέπει να ζει. Από αυτή την άποψη ο Δήμοςέχει ένα μικρό δίκαιο όταν μίλαγε για λήξη των συμβάσεων. Φυσικά οίδιος ο Δήμος έπρεπε καιρό πριν να “τρέξει” την μονιμοποίηση αυτών τωνεργαζόμενων και όχι να παίζει με το πόνο τους ή να απαιτεί συγνώμη απότις δυνάμεις που ανέδειξαν το θέμα.

Έξαλλου η ευτυχής ανανέωση για ακόμη 4 χρόνια των συμβάσεων σε 70 άτομαμε αναπηρία είναι αποτέλεσμα της δημοσιότητας που πήρε το θέμα. Μεσημαίνοντα ρόλο να παίζει το σωματείου εργαζομένων στους ΟΤΑ,το ΠΑΜΕ,το ΕΚΙ, η αντιπολίτευση στο Δήμο και το σύνολο των δυνάμεων τηςαριστεράς, το ΠΑΣΟΚ δεν μου έπεσε στην αντίληψη μου να σηκώνει το θέμα.

Θεωρώ πως κάτω απο άλλες συνθήκες ήταν αβέβαιο αν και για ποιους θαανανεωνόταν η σύμβαση. Άλλωστε ο Δήμος Ιωαννιτών δεν φημίζεται για τηνδιαφάνεια και την δημοκρατικότητα του. Ενώ είναι ιδιαίτερα σημαντική ηκαταγγελία του σωματείου εργαζομένων των ΟΤΑ πως ανάμεσα σε αυτούς πουδεν επαναπροσλήφθηκαν ακόμη είναι κάποιοι εργαζόμενοι με αναπηρίες πουσυμμετείχαν στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του σωματείου για τιςαπολύσεις.

Ένα γεγονός που αν συμβαίνει ακόμη δημιουργεί ένα τεράστιο ηθικό καιπολιτικό πρόβλημα που έπρεπε να ξεσηκώσει τις δημοκρατικές δυνάμειςαυτού του τόπου. Είναι μια συνειδητή τρομοκρατική απόπειρα εκφοβισμούεργαζόμενων και ατόμων με ειδικές ανάγκες που τολμούν να σηκώνουν τοκεφάλι τους. Βλέπετε σ’ αυτό τον τόπο, σ’ αυτό το χρόνο τα άτομα μεειδικές ανάγκες δεν “επιτρέπετε” να έχουν πολιτικές και συνδικαλιστικέςανησυχίες ιδιαίτερα αν αυτές συγκρούονται με τις κυρίαρχες αντιλήψεις.Έχω ιδία πικρή εμπειρία περί αυτού, τόσο κατά την διάρκεια της ανεργίαςμου- παραμένοντας όμως πολιτικά ενεργός- όσο και στην περίπτωση τουΞενία Φυσικά κακά τα ψέματα η εξουσία και οι ελίτ κάπως έτσι θέλουν ναείναι το σύνολο των εργαζόμενων και όχι μόνο τα άτομα με ειδικέςανάγκες.

Το σωματείο εργαζομένων στους ΟΤΑ επίσης κατάγγειλε πως κάποιοι πουπροσελήφθησαν είναι νέοι άνεργοι ΑΜΕΑ. Εδώ όμως χρειάζεται μια προσοχή˙κανείς δεν επιτρέπεται να υποστηρίξει πως δεν πρέπει να βρουν εργασίακαι αυτά τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Μόνο που πρέπει ξαναβρούν εργασίαόλοι οι εργαζόμενοι άτομα με ειδικές ανάγκες που απολύθηκαν.

Όπως εξίσου χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή κάποιες ανακοινώσεις σωματείωνπου φαίνεται να στέκονται απέναντι σε προσλήψεις ατόμων με ειδικέςανάγκες που θα επιβάρυναν την επιχείρηση.
 Χαρακτηριστική περίπτωσηαποτελεί η ανακοίνωση του σωματείου της ΔΕΥΑΙ που ναι μεν συμφωνεί ναγίνουν μόνιμοι εργαζόμενοι τα ΑΜΕΑ αλλά όχι στην ΔΕΥΑΙ. Ως εργαζόμενος, συνδικαλιστής και άτομο με αναπηρία- έχοντας μιαανάλογη εμπειρία με το δικό μου σωματείο πριν 12 χρόνια όταν πρωτοπήγανα πιάσω δουλειά- εύχομαι να διάβαζα λάθος ή να μην κατανόησα επαρκώςτην ανακοίνωση. Διαφορετικά υφίσταται ένα μεγάλο πολιτικό καισυνδικαλιστικό πρόβλημα. Που δεν συσχετίζεται μόνο με τουςσυγκεκριμένους εργαζόμενους αλλά με ένα συνολικότερο ζήτημα ταξικής καιεργατικής αλληλεγγύης.

Γιατί όμως Δήμοι και κράτος πλέον χρησιμοποιούν επιδοτούμεναπρογράμματα 4ετούς διάρκειας; Γιατί ΑΜΕΑ δεν προσλαμβάνονται σε μόνιμεςθέσεις αφού υπάρχει το νομικό πλαίσιο; Γιατί δεν μετατράπηκαν οι4χρονες συμβάσεις σε αορίστου χρόνου; Γιατί το κράτος δεν αυξάνει ταεπιδόματα στα ΑΜΕΑ για να αντιμετωπίσουν με αξιοπρέπεια τα βιοτικάπροβλήματα τους στο βαθμό που αδυνατεί να τους εξασφαλίσει μόνιμη καισταθερή εργασία; Γιατί δεν θεσπίζει ένα ευρύτερο κοινωνικό μισθό σεχρήμα και σε υπηρεσίες για τα κοινωνικά στρώματα που περιθωριοποιούνται;

Είναι μάλλον κοινότοπη διαπίστωση πως-όπως και οι υπόλοιποισυμβασιούχοι εργαζόμενοι- έτσι και τα ΑΜΕΑ για να βρουν εργασία αλλάκαι για να ανανεωθεί η σύμβαση τους πέφτουν θύματα πελατειακών σχέσεων,απίστευτων πιέσεων και εκβιασμών, θύματα μιας πολιτικής καιγραφειοκρατικής δυσωδίας και παρακμής που έχει καθίσει σαν βάρος πάνωστο κοινωνικό σώμα.

Και όμως το μέτρο μιας πολιτισμένης κοινωνίας είναι το πωςσυμπεριφέρεται στις μειονότητες και στις ειδικές κοινωνικές κατηγορίες.Και σε αυτό έχουμε τεράστιο έλλειμμα ως κοινωνία, πολιτεία καικοινωνικοπολιτικό σύστημα. Για μην πω πως έχουμε τεράστια υποχώρηση,καθώς αυτή η σχεδόν ρατσιστική στάση συσχετίζεται αμεσότητα με μιαπολιτική κατάσταση που υποβαθμίζει την ζωντανή εργασία σε βάρος τουκεφαλαίου.

Η οποία μέσα μέσα σε περίοδο οικονομικής και όχι μόνο κρίσης μπορεί ναπροσλάβει απίστευτα βάρβαρα χαρακτηριστικά. Πολύ φοβάμαι πως τοπρόγραμμα σταθερότητας, αυτό το διευρυμένο πρόγραμμα λιτότητας καιαντιλαϊκών μέτρων το πρώτο που θα πλήξει είναι τα δικαιώματα και τιςανάγκες των πιο αδύνατων κοινωνικών τμημάτων, όπως λόγου χάρη τα ΑΜΕΑ.Δυστυχώς σε κάθε πόλεμο, όπως και στο ταξικό που ζούμε, τα πρώτα θύματαείναι οι άμαχοι και τα πιο αδύνατα τμήματα του στρατεύματος. Γεγονότακαι καταστάσεις που δεν αφήνουν χώρο στα όποια υπολείμματα τηςανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της αλληλοβοηθείας να επιδράσουν, μεσυνέπειες που δεν μπορούν άμεσα να διερευνηθούν.

Δεν θα κουραστώ να το γράφω: Το μόνο που μένει είναι ο δρόμος του αγώνατων εργαζομένων. και των ΑΜΕΑ για την άμεση και δίχως όρους εξασφάλισηςμιας μάχιμης αξιοπρέπειας στην ζωή και στην εργασία. Μόνο μέσω τουαγώνα μπορεί να αντιστραφούν οι όροι του παιχνιδιού και να ξαναλάμψει οήλιος της ισότητας και της δικαιοσύνης, ο πολιτισμός της ανθρωπιάς τηςαλληλεγγύης και της αλληλοβοηθείας
.
Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση