Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Ένας καλός φίλος και σύντροφος μου έστειλε ένα κείμενο που με χάρα δημοσιεύω:

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Τις περασμένες δεκαετίες η αστική τάξη της χώρας μας διεκδικώντας το μερίδιό της στην καταλήστευση του παραγόμενου πλούτου απ΄τους έλληνες και ξένους εργάτες, τόσο σ΄εθνικό όσο και σε διεθνικό επίπεδο, συμμετείχε και συμμετέχει , σε διεθνείς ιμπεριαλιστικές ενώσεις, οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές.
Τις επιλογές της αυτές τις βάφτισε ¨εθνικό συμφέρον¨ . Όλα τα ΜΜΕ τότε, ηλεκτρονικά και έντυπα, όλοι οι μηχανισμοί του κράτους, τα σχολεία, στρατεύτηκαν στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης , για να πείσουν για την αναγκαιότητα της ένταξης στην τότε ΕΟΚ. Πριν τις εκλογές του Οκτώβρη του 1981 ο τότε πρωθυπουργός, συμβολικά, μοίραζε ο ίδιος επιταγές από επιδοτήσεις στους αγρότες!
Όσο για τη στάση των αστικών κομμάτων την εποχή εκείνη είναι γνωστή και αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο. Αξίζει όμως εδώ να αναφέρουμε ότι στο λαϊκό κίνημα της μεταπολίτευσης δέσποζε το σύνθημα ¨ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΟΚ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ¨ και ¨ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ¨ Αυτό το σύνθημα είχε υιοθετηθεί και από το τότε ΠΑΣΟΚ. Θετικά , υπέρ της ΕΟΚ ήταν το λεγόμενο ΚΚΕ εσ. Συνεπή και ξεκάθαρη στάση είχε και έχει το ΚΚΕ , ενάντια στην ΕΟΚ τότε κι ΕΕ σήμερα (με κάποιες ταλαντεύσεις στα μέσα και τέλη της δεκαετίας του ΄80, κύρια για τα στελέχη εκείνα που σήμερα βρίσκονται σε αστικά κόμματα και στο ΣΥΝ, που για παράδειγμα στα Γιάννενα, στο συλλαλητήριο με αφορμή την άτυπη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της ΕΟΚ στο τότε ξενοδοχείο ΞΕΝΙΑ, επιμένανε πως είναι λάθος το σύνθημα ¨ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΟΚ¨και πως έπρεπε να αντικατασταθεί από το σύνθημα ¨ΕΙΡΗΝΗ-ΑΝΑΠΤΥΞΗ-ΖΩΗ¨.)
Τότε λοιπόν τάζανε στο λαό ¨πως θα τρώει με χρυσά κουτάλια ¨. Η εκμετάλλευση και η υπεραξία πήγαν περίπατο αφού τώρα γίναμε ευρωπαίοι πολίτες
Η δεκαετία του ΄90, χαρακτηρίζεται από την ολοκλήρωση της νίκης της αντεπανάστασης στις σοσιαλιστικές χώρες. Έχουμε την δημιουργία νέων αγορών που άνοιξε την όρεξη στους ιμπεριαλιστές. Διαμορφώθηκε νέο γεωπολιτικό πεδίο. Γεγονός που προκάλεσε νέες αντιθέσεις και ταυτόχρονα την ανάγκη για χάραξη νέων στρατηγικών για τους ιμπεριαλιστές. Σ΄ αυτές τις νέες συνθήκες στις 7 του Φλεβάρη 1992 η συνθήκη του Μάαστριχ καθόρισε τις τελικές αποφάσεις και τα τρία στάδια για την ΟΝΕ, η οποία είχε αποφασιστεί το 1988 στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Ανόβερο. Το 1995 στη Μαδρίτη βαφτίστηκε το νέο νόμισμα και το όνομα αυτού ευρώ. Το 1997 στο Ευρωπαϊκό συμβούλιο στο Άμστερνταμ εγκρίθηκε το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης όπου σε περίπτωση παρέκκλισης προβλέπονται κυρώσεις.
Στην χώρα μας, η αστική τάξη έβαλε, ως εθνικό στόχο πάλι, την ένταξη στην ΟΝΕ. Εμφάνισε το ιδεολόγημα της ¨ισχυρής Ελλάδας¨, εκμετάλλευση και τάξεις δεν υπάρχουν, όλοι θα πρέπει να παλέψουν για την Ελλάδα…το για ποια Ελλάδα όμως; Και καλούν τον ελληνικό λαό να κάνει θυσίες.
Τα αστικά πολιτικά κόμματα στρατεύτηκαν και υπεράσπισαν το στόχο αυτό. Ο ΣΥΝ με τη σειρά του ψήφισε κι αυτός το Μάαστριχ. Το ΚΚΕ ήταν ενάντια στη συνθήκη, όπου μάλιστα ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε με ένθετο τις αποφάσεις της συνθήκης για να γνωρίσουν και κατανοήσουν όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι τον ακόμα πιο αντιδραστικό χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Ενάντια στο Μάαστριχ και συνολικά στην ΕΕ είναι οργανώσεις και κινήσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς
Στο κίνημα της νέας γενιάς προσπαθούσαν να βρουν έδαφος να αναπτυχθούν, ιδιαίτερα στις συνθήκες ήττας του εργατικού κινήματος, απόψεις που ήδη είχαν κάνει την εμφάνιση τους την προηγούμενη δεκαετία. Λέγανε πως ¨εκτός από τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια υπάρχει κι η μοναξιά¨. Κάποιες από τις ομάδες του αναρχικού χώρου στην επέτειο του Πολυτεχνείου δεν κάνανε πορεία στην Αμερικάνικη πρεσβεία αλλά….στην πλατεία Αμερικής
Ο πόλεμος στον Περσικό, ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας, η αναζωπύρωση εθνικισμών στα Βαλκάνια, ο πόλεμος στα Βαλκάνια από τους ιμπεριαλιστές, έφερε στο προσκήνιο το ¨εκτός από την μοναξιά υπάρχει και ο ιμπεριαλισμός¨ και την Αμερικάνικη πρεσβεία προς λύπη της πλατείας Αμερικής! ΗΠΑ ΝΑΤΟ και ΕΕ, πότε βάζουν το κοστούμι του εθνικισμού και πότε αυτό του κοσμοπολιτισμού. Η αστική τάξη της χώρας μας συμμετείχε και η ίδια, έδωσε γη και ουρανό. Το δυσάρεστο είναι τα ποιο πάνω κοστούμια τα βάλανε και κάποιοι που θέλουν να λέγονται αριστεροί.
Όλη η πορεία της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από τις πρώτες συμφωνίες μέχρι και την είσοδο του ευρώ και την διεύρυνση με τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, είναι γεμάτη αντιθέσεις. Ακόμα και οι συμφωνίες εμπεριέχουν μέσα και τις αντιθέσεις. Αναδεικνύεται με κατηγορηματικό τρόπο το ζήτημα της ηγεμονίας στην ΕΕ. Είναι γνωστές οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Είναι γνωστή η λυκοφιλία του Γαλλογερμανικού άξονα Είναι επίσης γνωστό το γεγονός πως οι Γάλοι και οι Άγγλοι δεν συμμερίζονται τις απόψεις των Γερμανών που θέλουν μια Ομόσπονδη Ευρώπη, ενώ οι πρώτοι όπως δήλωνε και ο Γάλλος πρόεδρος Σιράκ μετά την σύνοδο κορυφής στη Νίκαια το 2000, πως¨ αυτή ήταν μια συμβιβαστική λύση¨ κι ακόμα :¨Και βέβαια οι επικεφαλείς των κρατών και κυβερνήσεων φρόντιζαν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα ….δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξη των εθνών¨. Ο ρόλος και ο λόγος της κάθε χώρας δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Η συμμετοχή της κάθε χώρας στο ευρώ δεν είναι ίδια, π.χ η Γερμανία συμμετέχει κατά 31.91% και η Ελλάδα κατά 0,42% στο ευρώ. Η βαρύτητα στις ψηφοφορίες επίσης δεν είναι ίδια
Σήμερα σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού, αλλά και με αφορμή αυτήν οξύνεται η επίθεση στα δικαιώματα και καταχτήσεις των εργαζομένων, στους μισθούς και την ασφάλιση. Ο ταξικός χαρακτήρας της ιμπεριαλιστικής ΕΕ προβάλλει με τον πιο βάρβαρο τρόπο.
Είναι πάντα επίκαιρα και ¨προφητικά¨ τα λόγια του ΛΕΝΙΝ στο άρθρο του για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης : «Από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και του μοιράσματος του κόσμου από τις ¨προηγμένες¨ και ¨πολιτισμένες ¨ αποικιακές δυνάμεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές.»… «Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό όμως δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή της μοιρασιάς εκτός από τη δύναμη. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει με οποιονδήποτε άλλο ¨το εθνικό εισόδημα¨ μίας καπιταλιστικής χώρας παρά μόνο ¨ανάλογα με το κεφάλαιο¨ (κι ακόμη πρέπει να προσθέσουμε ότι το μεγαλύτερο κεφάλαιο θα πάρει περισσότερα απ΄ότι του αναλογούν)» «Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού»
Μπορεί το κεφάλαιο να μην έχει πατρίδα έχει όμως πάντα μια εθνική αναφορά όταν πρόκειται για συμμαχίες ή αντιθέσεις. Το έθνος-κράτος δημιούργημα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δεν θα πάψει να υπάρχει στα πλαίσια του καπιταλισμού.
Όσον αναφορά το εργατικό κίνημα «Είναι ολότελα αυτονόητο ότι η εργατική τάξη, για να μπορέσει γενικά να αγωνιστεί, πρέπει να οργανωθεί σαν τάξη στη χώρα της, και ο τόπος της είναι το άμεσο θέατρο του αγώνα της. Απ΄ αυτή την άποψη, ο ταξικός της αγώνας είναι εθνικός όχι στο περιεχόμενο, μα όπως λέει το ¨Κομουνιστικό Μανιφέστο¨, ¨στη μορφή¨(Καρλ Μαρξ- Κριτική του Προγράμματος της Γκότα).
Σήμερα σ΄ Ελλάδα κι Ευρώπη οι εργαζόμενοι, επιχειρείται από τις αστικές τάξεις των χωρών τους να γίνουν όχημα των συμφερόντων τους, να δεχτούν αδιαμαρτύρητα την ένταση της εκμετάλλευσης, να υποστούν την εξαθλίωση σαν κάτι αναγκαίο. Αυτό χωρίς ντροπή το βαφτίζουν όπως πάντα εθνικό συμφέρον. Δεν λέει κουβέντα το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης της χώρας μας για το τι έγινε ο αμύθητος πλούτος που παράχθηκε όταν υπήρχαν υψηλοί δείκτες ανάπτυξης, δεν λένε κουβέντα για τα κέρδη τώρα κατά την διάρκεια της κρίσης. Αυτά όλα μαζί ξεπερνάνε κατά πολύ το έλλειμμα που για χάρη του ζητάνε τόσες θυσίες.
Αν λάβει κανείς υπόψιν του την τρομοκρατική εκστρατεία των ΜΜΕ, θα πρέπει να πιστέψει πως την κρίση και τα ελλείμματα τα δημιούργησαν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, τα επιδόματα πρόνοιας και ανεργίας, οι συντάξεις. Ο μόνιμος υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ Πάγκαλος, τα έβαλε με την μόνιμη και σταθερή δουλειά των δημοσίων υπαλλήλων. Ενίοτε εμφανίζεται και ως αντάρτης κατά των ισχυρών, για να καταλήξει πως επιτέλους πρέπει να πουν κι ένα ευχαριστώ στην Ελλάδα. Ο Πρωθυπουργός δηλώνει πως έχει την υποστήριξη του Ελληνικού λαού στα μέτρα που παίρνει, και χρησιμοποιεί ως άλλοθι την ψήφο του ελληνικού λαού στις τελευταίες εκλογές.
ΝΔ και ΛΑΟΣ με όλες τους τις δυνάμεις στηρίζουν την επίθεση, την βαρβαρότητα των μέτρων.
Η ιστορία όμως είναι ιστορία ταξικών αγώνων, έτσι και τώρα ο κριτής θα είναι η ταξική πάλη. Πως όμως σήμερα διαμορφώνεται η κατάσταση στο εργατικό κίνημα; Με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε;
Η εργοδοτική-κυβερνητική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ τάχθηκε ανοιχτά ενάντια στην ανάπτυξη αγώνων στηρίζουν την κυβέρνηση, στο πλευρό της πλουτοκρατίας. Είναι χαρακτηριστικός ο απεργοσπαστικός τρόπος που λειτούργησε στην απεργία στις 17 του Δεκέμβρη η ΓΣΕΕ, το ίδιο και στις 10 Φλεβάρη. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος δήλωνε στα ΜΜΕ στην απεργία στις 24 Φλεβάρη ¨η κυβέρνηση εκλέχτηκε από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, με πρόγραμμα σταθερότητας κι ανάπτυξης¨, γι΄ αυτό κατέβηκε αυτός στην απεργία!!! Η ΠΑΣΚΕ σε πρωτοβάθμιο σωματείο δηλώνει πως γιατί να διεκδικήσουμε από την στιγμή που δεν υπάρχουν χρήματα;
Η Αυτόνομη Παρέμβαση που σ΄ αυτή δραστηριοποιούνται οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να συμμετάσχει στην απεργία στις 17 Δεκέμβρη, με το σκεπτικό ότι τότε απεργεί το ΠΑΜΕ. Κάνουν λόγο για αυτόνομο κίνημα, αλήθεια, από ποιόν; Σ΄ επίπεδο στόχων επιμένει στο σύνθημα οι ¨άνθρωποι πάνω από τα κέρδη¨. Δηλαδή άνθρωποι και κέρδη πάνε μαζί, απλά οι άνθρωποι να έχουν το πάνω χέρι, κάτι σαν τον «σύγχρονο καπιταλισμό» του Ζόμπαρτ.
Είναι πραγματικά θλιβερό σε τέτοιες συνθήκες άγριας επίθεσης να διασπάτε η ταξική ενότητα, να μπαίνουν στόχοι ενσωμάτωσης και αποπροσανατολισμού , να λειτουργούν ως ανάχωμα στην ριζοσπαστικοποίηση. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα είπε ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Τσίπρας σε συνέντευξη στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα στις 21/02/2010, όπου εντοπίζει τα αίτια τις κρίσης «στις δομικές αδυναμίες της ΕΕ» στην «έλλειψη μηχανισμών στήριξης της ανάπτυξης και της απασχόλησης στον ευρωπαϊκό νότο, δίχως την δυνατότητα δανεισμού από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Έτσι όμως δεν μπορεί να προχωρήσει η Ενωμένη Ευρώπη, δίχως αλληλεγγύη και υποστήριξη των αδύνατων χωρών. Δεν μπορεί να αλωνίζουν ανενόχλητοι οι κερδοσκόποι και οι δυνάμεις του κεφαλαίου» και συνεχίζει προτείνοντας τη διέξοδο: «Μιλήσαμε για την ανάγκη ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου με επίκεντρο την ανάπτυξη. Μιλήσαμε για την πίεση έκδοσης ευρωομολόγου, για την έκδοση ομολόγου που θα διατεθεί στην ελληνική αγορά. Το θέμα όμως δεν είναι αν θα υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο, αλλά αν θα ξεσηκωθεί ο κόσμος και να υποχρεώσει την κυβέρνηση να το ακολουθήσει». Προτείνει μια διαφορετική διαχείριση του συστήματος στα πλαίσια μάλιστα της ΕΕ. Για μια ακόμα φορά δίνεται έμφαση στους κερδοσκόπους, όπως και παλιότερα γινόταν αναφορά στα περί καζινοκαπιταλισμού, κάνοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο αφαίρεση από την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας , σαν κάτι να είναι οι κερδοσκόποι έξω και πάνω από τον έλεγχο των αγορών. Όμως σε συνθήκες περάσματος από τον καπιταλισμό του ελεύθερου ανταγωνισμού στο ανώτατο στάδιο του ιμπεριαλισμού έχουμε την σύμπλευση του χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου, χωρίς όμως την εξάλειψη του ανταγωνισμού. Τα φαινόμενα της κερδοσκοπίας υποδηλώνουν την σαπίλα αυτού του σταδίου του καπιταλισμού, που πεθαίνει.
Αυτή είναι η διάσπαση του εργατικού κινήματος κι από αυτήν πρέπει να περιφρουρηθεί. Αυτό θα γίνει με την οικοδόμηση ενός μετώπου ανασύνταξης και αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος. Μια νέα ταξική ενότητα που θα προβάλει το σύνθημα «καμιά θυσία για την πλουτοκρατία» και «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και ταυτόχρονα θα δημιουργεί ταξική συνείδηση, πως η θέση τους θα βελτιωθεί μόνο όταν απαλλαγούν από τον εκμεταλλευτικό τρόπο παραγωγής . Πως ο αγώνας για την υπεράσπιση των κατακτήσεων και του μισθού περνάει μέσα από την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοχτησίας στα μέσα παραγωγής και την κοινωνικοποίηση αυτών με εργατικό και λαϊκό έλεγχο. Πως αυτοί πρέπει να πάρουν την εξουσία.
Ενότητα με τέτοιο περιεχόμενο κι ανάλογη μορφή. Αυτό προϋποθέτει την απομόνωση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, το να μην γίνεσαι ακροατήριο αυτής. Μέσα απ΄ αυτόν τον δρόμο περνάει η αλλαγή του συσχετισμού υπέρ των ταξικών δυνάμεων στα συνδικάτα Πως και πότε θα νιώσουν οι εργαζόμενοι το σύλλογο τους δικιά τους υπόθεση; Γιατί δεν έγιναν Γενικές Συνελεύσεις ενώ για πρώτη φορά υπάρχει μείωση των μισθών και απειλή για κόψιμο του δώρου του Πάσχα; Σίγουρα η εργατική αριστοκρατία έχει συμβάλλει σ΄ αυτό, μαζί με τον τρομοκρατική εκστρατεία των ΜΜΕ και σε συνδυασμό με τις καθημερινές ανάγκες των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο έχουν αρχίσει να βιώνουν αυτό που μέχρι πριν λίγο το ένιωθαν μακριά από την πόρτα τους και τους δημιουργούσε εφησυχασμό. Δύσκολο αλλά αναγκαίος ο ξεσηκωμός τους με άμεση προτεραιότητα η απαγκίστρωση τους από τους δεσμούς που έχει με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, με την δημιουργία επιτροπών αγώνα.
Ελπίδα αποτελούν οι απεργίες του ΠΑΜΕ τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην μορφή τους, αλλά και η συγκλονιστική συμμετοχή σ΄ αυτές. « Πλημμύρισε όλη η πλατεία της Ομόνοιας, οι γύρω δρόμοι από χιλιάδες εργάτες και εργάτριες, νέους και νέες, άνεργους, συνταξιούχους, μετανάστες. Ακόμη αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ. Δίπλωσε η πορεία. Συναντήθηκαν η κεφαλή της με το τέλος της.
Και έδειξαν ένα μέρος της δύναμής τους. Ένα δείγμα του τι θα γίνει αν, όπως λέει ο ποιητής, “ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς”.» είναι ένα απόσπασμα από το δελτίο τύπου του ΠΑΜΕ για την απεργία στις 24/2 και προχωρώντας στην εκτίμηση η ΕΓ του ΠΑΜΕ τονίζει:«η επιτυχία της απεργίας και των συγκεντρώσεων οφείλεται στην όξυνση των προβλημάτων από την καταιγιστική επίθεση της κυβέρνησης, των δυνάμεων του κεφαλαίου ενάντια στη ζωή, στα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Δείχνει ότι ένα κομμάτι της εργατικής τάξης αντιδρά παρά τα προβλήματα από την εργοδοτική τρομοκρατία, το φόβο, την τρομοκρατία των ελλειμμάτων, της χρεοκοπίας, κτλ.». Η διεύρυνση των δεσμών του ΠΑΜΕ με τμήματα εργαζομένων δείχνει ότι «υπάρχουν δυνατότητες να δημιουργήσουμε υποδομές, καλύτερα οργανωμένες στους χώρους δουλειάς. Να ατσαλωθούν περισσότερες δυνάμεις, να δυναμώσει η απειθαρχία, η οργάνωση». Αυτός είναι αναμφισβήτητα ο ταξικός πόλος που οικοδομείτε στο ταξικό εργατικό κίνημα, το αντίπαλο δέος στην πλουτοκρατία και στους πολιτικούς εκπροσώπους της.
Μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες , έτσι όπως αποτυπώνετε η πραγματικότητα, το σύνθημα : «ούτε ΠΑΜΕ ούτε ΓΣΕΕ», «Να ανατραπεί το Σύμφωνο Σταθερότητας» διαχέεται ανάμεσα στην λογική της διαχείρισης όπως την αντιλαμβάνεται η λογική της σοσιαλδημοκρατίας, και από την άλλη σ΄ έναν διακηρυκτικό βερμπαλισμό που συγχέεται με μια αντιεξουσιαστική λογική άρνησης της λαϊκής( συμμαχία εργατών , αγροτών και αυτοαπασχολούμενων) εξουσίας ως άμεσης επαναστατικής απάντησης στο καπιταλισμό που πεθαίνει. Όχι θετικό ρόλο επίσης έχουν και οι απόψεις περί βαθέματος της εξάρτησης, ιδιαίτερα τώρα που ο ιμπεριαλισμός καθορίζει την κάθε μας στιγμή.
Γιάννενα 26/02/2009
Γιώργος Γεωργάρας
[email protected]

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

7 thoughts on “ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ”
  1. Το τελευταίο ήταν πολύ ωραίο! Δημιουργεί και ωραίες εντυπώσεις. Μα καλά, πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβει κανείς ότι σε ένα ΔΣ με 9 έδρες χρειάζεται ακόμα και με την απλή αναλογική 11,12% (100/9) για να πάρεις μία έδρα;

  2. ΕΚΛΟΓΕΣ 17-3-2010 ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
    2008
    ψηφισαν 1180
    ΔΑΚΕ 628 5 ΕΔΡΕΣ
    ΠΑΣΚΕ 258 2 ΕΔΡΕΣ
    ΕΑΜΥ 282 2 ΕΔΡΕΣ
    2010
    ψηφισαν 1100 (70%)
    ΔΑΚΕ 432 4 ΕΔΡΕΣ
    ΠΑΣΚΕ 407 4 ΕΔΡΕς
    ΕΑΜΥ 161 1 ΕΔΡΑ
    ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ 66 ΨΗΦΟΙ 6% Ο ΕΔΡΑ (ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΡ,ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ)ΜΕ 3% ΜΠΑΙΝΕΙς ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΜΕ 6% ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙς ΕΔΡΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ

  3. Aγαπητε Γιωργο,καταρχην δεν υπηρχε τιποτε προσωπικο στην τοποθετηση μου. Στην τοποθετηση μου δεν αναφερθηκα στον οπορτουνισμο του συριζα,εγω αναφερθηκα στον οπορτουνισμο του κκε.,και την διεξοδο που αυτο προτεινει διαχρονικα.Δηλαδη αμφισβητω οτι ενα πουρο ,καθαροαιμο επαναστατικο κομμα για σενα ,για μενα ενα φασιστικο κομμα που θελει να λεγεται επαναστατικο,θα εναντιωθει στον οπορτουνισμο για τα συμφεροντα της εργατικης ταξης.Στην ιστορια του αυτο το κομμα απο την πλευρα του μηχανισμου και της ηγεσια του διαχρονικα εχει να επιδειξει τεραστιες προδοσιες ,και το κυριοτερο χρονια ολοκληρα ηταν απολογητης της πιο βαναυσης και σκληρης αστικης ταξης της σοβιετικης .Και οχι μονο ηταν απολογητικο αλλα ακολουθουσε την γραμμη που αυτο χαραζε στο κκε.Εναντια στην σοβιετικη εργατικη ταξη.Και δεν εναι τιτλος τιμης οταν αναφερει τους νεκρους που αυτο προδιδε σε ολη την ιστορια του.Δεν καταλαβαινω για ποια νεα ταξικη ενοτητα μιλας,θα την συγκροτηση το παμε;και αυτος ο αποπροσανατολισμος του κινηματος; ανεκδοτο εχει καταντησει,απο το 1919 εχει γινει καραμελα .Καλο για το κομματικο ιερατειο για να δικαιολογειται .τωρα τι εχει μπει στο ραφι, ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ ;σου επαναλαμβανω οτι η ελπιδα προερχεται απο αυτους που εχουν και πλεονασμο αριστερης ταξικης κριτικης ,και δεν εχουν τις βεβαιοτητες των γκουλανκ,των ψυχιατρειων,και δεν ζητουν πιστοποιητικο αριστεροφροσυνης,απο αυτους διαχρονικα ηταν οι νεκροθαφτες του εργατικου κινηματος η στην ελλαδα η στις χωρες του ,κα οι κοινες συγκεντρωσεις που λες, αυτο αποτελει αλλη μια προβοκατσια του γνωστου ιερατυειου για να δεσει το κοπαδι στο μαντρι.Εμεις πηγαινουμε στο εργατικο κεντρο που οι πραγματικοι κομμουνιστες αγωνιστηκαν για να υπαρχει,και δεν χαριζουμε τιποτα στους ταξικους εχθρους.αυτα για το εργατικο κεντρο και το παραμυθι των κοινων συγκεντρωσεων,θα ειχες δικιο αν κατεβαιναμε μαζι τυπου τζανετακη,κατω απο το ιδιο πλαισιο,τα ιδια αιτηματα ,το ιδιο πανο,τα ιδια συνθηματα και επειδη ξερεις οτι αυτα δεν γινονται ξεκινας τα παραμυθια, γιαυτο τραβα εσυ εκει με τον μεγα επαναστατη βαμβετσο,μελος της γραμματειας του παμε ,και πρωην οδηγο της κ.ε.,και ενα εχω να πω ακομη και σημερα ΠΛΕΟΥΝ ΤΑ ΡΟΔΑ ΣΤΟ Γ Ι Α ΛΟ ΠΛΕΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΡΑΔΕΣ,ΚΑΙ επειδη δεν εχω επαρση τωρα ,για την νεα ταξικη ενοτητα του παμε ,ενα εχω να πω ΔΟΥΛΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΝ ΣΚΛΑΒΟΥΣ

    ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΤΤΗΣ
    16-3-2010

  4. …..με αφορμή ένα σχόλιο

    Το κείμενο που δημοσιεύτηκε στις 27/2 με τίτλο Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και Ταξική Πάλη ήταν μια προσπάθεια να επικεντρώσει στο ζήτημα της αντιπαράθεσης, για το ρόλο της ΕΕ και το χαρακτήρα αυτής μιας και βρέθηκε στο επίκεντρο με τα μέτρα που πάρθηκαν ενάντια στο ελληνικό λαό αλλά και που συνεχίζονται με την ίδια επιθετικότητα εναντίον των λαών της Ευρώπης.
    Το τοπίο έτσι όπως διαμορφώθηκε στην ΕΕ από την δεκαετία του ΄90 και δώθε δεν αλλάζει από το αν τα γεγονότα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ήταν αντεπανάσταση ή ήταν κατάρρευση, από το αν πιστεύει κανείς πως εκεί ήταν σοσιαλισμός ή κάποιος άλλος ότι ήταν καπιταλισμός. Αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που δεν ήταν το θέμα του εν λόγω κειμένου.
    Το εν λόγω κείμενο δεν φιλοδοξούσε να προσφέρει κάτι καινούργιο. Διαβάζοντας όμως και ακούγοντας τις απόψεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΕ, για τις αιτίες της κρίσης, αλλά και για την διέξοδο που προτείνει, ήταν η αφορμή για να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις στο κείμενο για το οποίο γίνεται λόγος.
    Μπορεί κάποιος να θέσει το ζήτημα πως σήμερα δεν βρισκόμαστε σ΄ επαναστατική κατάσταση για να είναι στην πρώτη γραμμή η διαπάλη με τον οπορτουνισμό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Όμως σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, το ζήτημα της εξουσίας μπαίνει θέλουμε δεν θέλουμε! Η διέξοδος από την κρίση στην προοπτική της λαϊκής εξουσίας, η απόκτηση ταξικής συνείδησης, η αμφισβήτηση της καπιταλιστικής ιδιοχτησίας, η απάντηση στο ερώτημα διέξοδος στα πλαίσια της ΕΕ ή σε αντιϊμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική έξοδο από αυτή, δεν μπορεί να μην αποτελούν κομβικό ζήτημα αντιπαράθεσης. Δεν μπορεί να μην επισημαίνονται απόψεις που είναι ¨επικίνδυνες¨ για το κίνημα, απόψεις που ενσωματώνουν, αποπροσανατολίζουν από την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας και ταυτόχρονα λειτουργούν ως ανάχωμα στην ριζοσπαστικοποίηση.
    Πολλές φορές αυτό θυσιάζεται στο όνομα της ενότητας. Άλλες φορές πάλι θυσιάζεται στο όνομα των λαθών, αλλά και με βάση αυτά αναπτύσσεται ένα ιδεολόγημα που πάση θυσία επιχειρείται να αποδειχτεί με ένα πρωτόγνωρο αντιΚΚΕ παραλήρημα, όπου και ο Πάγκαλος θα το ζήλευε….
    Είναι πολιτική μυωπία το να αγνοεί κανείς σήμερα το γεγονός πως μια νέα ταξική ενότητα προβάλλει στον ορίζοντα ,δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των ταξικών δυνάμεων, αρχίζει να μπαίνει το ζήτημα της συνολικής αμφισβήτησης της καπιταλιστικής ιδιοχτησίας. Έχει αρχίσει να εμφανίζονται σημάδια απονομιμοποίησης της εργατικής γραφειοκρατίας σ΄ επίπεδο τριτοβάθμιων οργανώσεων. Η ΕΕ, όλο και σε περισσότερους εργαζόμενους απογυμνώνεται κι εμφανίζεται μπροστά τους ο βάρβαρος ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της. Εκτιμώ πως σ΄ αυτό το γεγονός η συμβολή του ΠΑΜΕ είναι αποφασιστική. Η συμβολή του στην οργάνωση των αγώνων είναι αναμφισβήτητη η συμμετοχή δε του κόσμου στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ είναι συγκλονιστική, έχει αναδειχθεί ως ο βασικός ταξικός πόλος απέναντι στην πλουτοκρατία. Με λύσσα τα ΜΜΕ ηλεκτρονικά κι έντυπα έχουν αναλάβει εργολαβικά την κατασυκοφάντηση. Κυβέρνηση και ΣΕΒ καθοδηγούνε αυτή την προσπάθεια.
    Έχουν διαψευστεί όσοι μιλούσαν και μιλάνε για τις κομματικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Μπορεί κάποια συγκέντρωση στην ιστορία του ΠΑΜΕ, να μην ξεπερνούσε τα όρια των φίλων του ΚΚΕ. Μήπως όμως δεν υπήρχαν συγκεντρώσεις Πρωτοβουλίας Σωματείων που να μην ξεπερνούσε τα μέλη των οργανώσεων και κινήσεων της όποιας Πρωτοβουλίας; Δηλαδή που έπρεπε να είναι οι κομμουνιστές, στα σπίτια τους;
    Πάντα το ζήτημα της κομματικοποίησης κυριαρχούσε στην προσπάθεια να ενισχυθεί και εδραιωθεί η αστική ιδεολογία στο εργατικό κίνημα, για να εμποδιστεί η διάδοση του μαρξισμού-λενινισμού στο εργατικό κίνημα. Όλοι θυμόμαστε την αντιπαράθεση για την κομματικοποίηση από τα μαθητικά μας χρόνια.
    Βέβαια δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα ο δρόμος, δυσκολίες κι εμπόδια υπάρχουν πολλά.
    Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με τις παραπάνω εκτιμήσεις, να διαφωνεί με το ΠΑΜΕ. Όμως επειδή ακριβώς το πρόβλημα δεν είναι χωροταξικό δεν μπορεί από την μια να υπάρχει πλεονασμός ¨αριστερής¨ κριτικής και από την άλλη αυτή να μπαίνει στο …ράφι, στο όνομα της κοινής δράσης.(αναφέρομαι εδώ στο ζήτημα κοινών πρωτοβουλιών με τον ΣΥΝ και κοινών συγκεντρώσεων με την εργατική αριστοκρατία στα Γιάννενα).
    Την στιγμή που άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια υποχώρησης του κρατικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού, την στιγμή που άρχισαν ν΄ αφυπνίζονται οι συνειδήσεις για τον αντιδραστικό ρόλο της ΕΕ, αυτήν την στιγμή απαιτείτε συνέπεια ώστε να μην προσφέρει κανένας σωσίβιο πολιτικής επιβίωσης στον κυβερνητικό συνδικαλισμό και στην νέα έκδοση της σοσιαλδημοκρατίας. Απαιτείτε συνέπεια με το να μην ενισχύονται οι προσπάθειες διάσπασης της νέας ταξικής ενότητας.
    Από αυτήν την άποψη ήταν η κριτική μου στο σύνθημα «ούτε ΠΑΜΕ ούτε ΓΣΕΕ». Από το να διαφωνεί κάποιος με τις απόψεις μου με το να βρίσκει κοινά στα επιχειρήματά μου με όσους υποστήριζαν το κοινό πόρισμα ΕΑΡ-ΚΚΕ, μέχρι τους αφορισμούς και τους υπαινιγμούς πώς οι απόψεις που εκφράζω έχουν να κάνουν με λόγους άσχετους με το κίνημα, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Η έπαρση της στιγμής όταν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση οδηγεί σε αυθαίρετα συμπεράσματα…
    Γεωργάρας Γιώργος

    Γιάννενα 12/03/2010

  5. και σε τελικη αναλυση μπορεις να μας πεις στην μετα την αποφαση για το τζανετακη που πηρε ο φλωρακης ,στην κεντρικη επιτροπη τι θεση πηρε η παπαρηγα,ομαιλης και οι συν αυτων που σημερα εμφανιζονται κομμουνιστες, για τον γκορπατσοφ,ποιος πηγε με τον φλωρακη στην μοσχα ,και τι ελεγε η παπαρηγα μολις γυρισε;,μην ανησυχεις παντως αυτο που τους ενδιαφερει ειναι να κρατησουν τον μηχανισμο και αυτο το καταφεραν,τι στο διαολο τοσα χρονια με το κκσε τι θα γινινταν οι επιχειρησεις που ειχαν,που θα εβρισκαν δουλεια τα παραπανω αποβρασματα,και οι συν αυτω.και επειδη η μνημη σου εχει ξεθωριασει σου θυμιζω πως ελεγαν αυτους που διαφωνουσαν και με την κυβερνηση τζανετακη,και με το κοινο πορισμα κκε -εαρ.ειναι τα ιδια που λες και συ σε αυτους που διαφωνουν με το παμε.παντως οι πολλοι που φυγαμε δεν τσιμπαμε πλεον με ενα καλο κκε του 80.τσιμπανε αυτοι που θελουν να τσιμπησουν αλλα για δικους τους λογους που δεν εχουν σχεση με το κινημα.και στην κοινη διαπιστωση οτι η αριστερα ειναι σε κριση,δεν ευθυνονται οι δυναμεις της εξωκοινοβουλευτικης αριστερας που προσπαθουν να ξεκαθαρισουν την κοπρο ,αλλα το κκσε ,το κκε που γεμισαν με κοπριες και σταλινικα κατακαθια τηνελπιδοφορα θεωρια . και στην εποχη μας σημερα το πιο ελπιδοφορο κομματι ειναι αυτο που εχει καταλαβει τον διαχρονικο ρολο που ειχε το κκε,το κομματι που αγωνιζεται για τον κομμουνισμο,και ενα μενει να πω ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ

  6. ανακατεύεις πολλα πραγματα μαζι,διαφωνω ριζικα μαζι σου οτι το 1990 χαρακτηριζεται απο την ολοκληρωση της αντεπαναστασης στις σοσιαλιστικες χωρες,εδω κανεις μια λαθροχειρεια τυπου κκε που βαφτιζει σοσιαλισμο τα καθεστωτα στις χωρες αυτες,Ειναι ανοιχτη η συζητηση για το χαρακτηρα των χωρων αυτων.μονο για το κκε εχει κλεισει.παντως εχω την εντυπωση οτι ενα κομμα που δεν εχει ξεκαθαρισει με την ιστορια του δεν μπορει να κανει αξιοπιστο προγραμμα.οσο δεν θα εχουν αποσαφηνιστει οι κοινωνικες αιτιες του κατα τακτα διαστηματα οπορτουνισμου του (ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 1934,Λιβανος,Καζερτα,Βαρκιζα,χειροκροτηματα καθε καμπης του κκσε,αλλαγες ηγεσιας ,καθε φορα που αλλαζε ηγεσια στο κκσε,εαμ,πως εγινε ο δσε,κυβερνηση τζανετακη-ζολωτα,υποστηριξης της περεστροικα μεχρι τελους, και αλλα πολλα)δεν μπορει να κανει κατι αξιοπιστο.το ριξιμο ευθυνων,και η ατομικη αυτοκριτικη ειναι πολυ δημοφιλης στις γραμμες του κκε.η συλλογικη αυτοκριτικη του κκε σαν ηγεσια σαν μηχανισμος ποτε δεν εφτασε το μαχαιρι στο κοκκαλο.δεν νομιζω να υπαρχει πουθενα αναφορα του λενιν στην ατομικη αυτοκριτικη ως κομματικη λειτουργια.αντιθετα παντοτε προετρεπε σε αυτοκριτικη του κομματος μπροστα στην εργατικη ταξη και δημοσια ελεγε προς το 3 συνεδριο της ΚΔ.Η αναλυση της ιστοριας του κκε και η κριτικη προς διαφορα αριστερα κομματα ειναι οψεις του ιδιου νομισματος,αντιμετωπιζονται και οι δυο ,οχι ως αποτελεσμα της ταξικης παλης,αλλα κυριως ως αποτελεσμα της δρασης προδοτων,πρακτορων,και εξωτερικων επεμβασεωνεξαλλου στα μιαλα καποιων νεων ηγετισκων του κκε ,αλλα και παλιων τυπου μαιλη,το σταματημα της ταξικης παλης που επεβαλλε ο σταλιν με διαταγμα στην σοβιετικη ενωση ισχυει ακομη.ετσι εμειναν αναπαντητα απο τα κομματικα οργανα και σωματα τα θεμελιακα ερωτηματα ;ποιας ταξης οι πολιτικοι εκπροσωποι πηραν ΤΕΛΙΚΑτην πολιτικη εξουσια στην πρωην σοβιετικη ενωση,ακομη και τι λεει σημερα σημερα γι αυτο, ποιας ταξης τα συμφεροντα προωθησαν οι συμφωνιες του λιβανου ,της καζερτας ,της βαρκιζας,ο ειρηνικος δρομος προσ τον σοσιαλισμο,η διαλυση των κομματικων οργανωσεων το 58,η κυβερνηση τζανετακη;. ο ΛΕΝΙΝ ελεγε οτι σε περιοδους ανοδου το κμμα πρεπει να μιλαει γαλλικα,τη γλωσσα της εξεγερσης,σε περιοδους καμψης γερμανικα ,τη γλωσσα της λογικης .μπορει να μας πεις τι γλωσσα μιλαει σημερα το κκε;οσον αφορα το παμε ,αν κρινεις οτι το προβλημα ειναι πως θα μαζευεις τις κομματικες δυναμεις σε καθε απεργια ειναι μεν μια αποψη αλλα δεν ειναι σοβαρη,το προβλημα ειναι πολυ μεγαλυτερο απο μια χωροταξικη αποψη .κανενας δεν εχει εμπιστοσυνη στα συνδικατα και στα σωματεια,αλλα το βασικοτερο ειναι οτι δεν συμμετεχει η εργατικη ταξη, οχι μονο γιατι ειναι ξεπουλημενα αλλα γιατι δεν βλεπει οτι υπαρχει η πραμικρη ελπιδα οτι θα κερδισει κατι.ειτε θα παει στο εργατικο κεντρο ειτε στο δημαρχειο,παντως εναι καλο να κλινεις την λεξη σοσιαλισμος με τους συντροφους σου.και τελειωνω λεγοντας οτι πολυ μικρη σημασια εχει το πως κριτικαρεις τον καπιταλισμο ,περισσοτερο η λιγοτερο η καλυτερα η χειροτερα και απο που,μεγαλυτερο και σπουδαιοτερο ρολο εχεις η αποψη και η προοπτικη για τον κομμουνισμο. Κ αι ελικρινα η αποψη του κκε γι αυτο εναι αποκρουστικη ,για τον σοβιετικου τυπου σοσιαλισμο και ειλικρινα λεω,αν και αγωνιστηκε η οικογενεια μου γι αυτο δεν θελω ουτε εγω να ζησω ουτε τα παιδια μου σε εναν σοσιαλισμο σοβιετικου τυπου

  7. Ωραία είναι όλα αυτά.
    Αλλά, γιατί κανείς δεν τα εμπιστεύεται;
    Τόσα χρόνια άμυνα, τόσα χρόνια αγώνες και γυρίζουμε στον εργασιακό μεσαίωνα.
    Τόσα χρόνια συνθήματα: Όχι στην ΕΟΚ, στο Μάαστριχτ, στο Σύμφωνο Σταθερότητας, στην πλουτοκρατία, στην παγκοσμιοποίηση και ΝΑΙ στη δίκαιη φορολογία, στην πάλη των τάξεων, στο δίκιο του εργάτη, στο έθνος κ.ά.

    Κανείς δεν έχει αναρωτηθεί, γιατί τα τόσο ισχυρά επιχειρήματα, οι δυνατές προτάσεις και οι δίκαιοι αγώνες δεν είναι πειστικοί;
    ΜΕΓΑΛΕΣ οι κινητοποιήσεις κλπ αγωνιστικές ενέργειες, αποκλεισμοί , απεργίες κλπ. ΑΛΛΑ τα μέτρα θα περάσουν.
    Και η “αριστερά” θα μένει στο περιθώριο. Και η ξενοφοβία έχει μεγαλύτερη πέραση.

    Πού είναι το λάθος;

Αφήστε μια απάντηση