Πε. Ιαν 20th, 2022

Δημοσιεύω ένα κείμενο του φίλου και συντρόφου Γιώργου Γιωργάρα


Πολύ συζήτηση και έντονη διαπάλη διεξάγεται για την ταχτική που είναι ανάγκη σήμερα ν΄ ακολουθήσει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και για τους στόχους πάλης, σε τελική ανάλυση για το διακύβευμα της εργατικής-λαϊκής πάλης στην εποχή μας. Θαρρώ πως είναι σκόπιμο εδώ να πω πως όποιος κάνει κριτική σε πολιτικές απόψεις, θέσεις και ταχτική, θα πρέπει να ¨αντέχει¨ και την κριτική των άλλων, στεκούμενος όμως στην ουσία αυτής, ανεξάρτητα από την ένταση τής.

Η ταξική πάλη σήμερα διεξάγεται σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού με διαφορετικό βαθμό έκφρασης αυτής σε κάθε χώρα, λόγω της ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης, αλλά με τις ίδιες συνέπειες για το εισόδημα, την εργασία, με την ¨σφαγή¨ των καταχτήσεων, των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων των εργατικών-λαϊκών στρωμάτων. Μια κρίση που εδράζεται στη βασική αντίθεση κεφαλαίου εργασίας, στην καπιταλιστική ιδιοχτησία των μέσων παραγωγής, με την ατομική ιδιοποίηση των παραγόμενων προϊόντων και στον κοινωνικό χαραχτήρα της παραγωγής από την άλλη.
Ιμπεριαλιστικές ενώσεις και μηχανισμοί (ΕΕ-ΔΝΤ), μια λυκοσυμμαχία των καπιταλιστών, που στηρίζεται στο δίκαιο του ισχυρότερου, παρεμβαίνουν και διαμορφώνουν μετά από μεταξύ τους αντιπαραθέσεις, πολιτικές και μηχανισμούς, που θα συμβάλλουν στο ξεπέρασμα της κρίσης (για λογαριασμό τους βέβαια).
Η χώρα μας είναι ένας κρίκος του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος. Οι συνέπειες της κρίσης είναι βαθύτατες. Οι καπιταλιστές έχουν κηρύξει πόλεμο στους εργαζόμενους, τους νέους, στους αυτοαπασχολούμενους, στους αγρότες. Είναι γνωστά τα μέτρα για τους μισθούς, οι αποφάσεις για την ασφάλιση και τις εργασιακές σχέσεις. Μέτρα που από την συνθήκη του Μάαστριχ,(ψηφίστηκε από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ) είχαν προσδιοριστεί και που σε πολλές συνόδους κορυφής από τότε έχουν συζητηθεί και αποφασιστεί. Πλουτοκρατία, κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ, ΝΔ, ΛΑΟΣ αποτελούν μια σύγχρονη ιερά συμμαχία.
Λένε ψέματα πως για την κρίση ευθύνονται οι κερδοσκόποι, αυτοί είναι ένα σημάδι της σήψης του καπιταλισμού στην εποχή του σταδίου του ιμπεριαλισμού. Στο στάδιο αυτό έχουμε συγχώνευση του τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί καπιταλιστές, καλά και κακά κεφάλαια, υπέρτατος νόμος τους ο νόμος του κέρδους με οποιοδήποτε τίμημα.
Λένε ψέματα και προσπαθούν να συσκοτίσουν τις πραγματικές αιτίες της κρίσης και να δημιουργήσουν αυταπάτες πως με τα μέτρα που πάρθηκαν θα υπάρχει διέξοδο από την κρίση σε όφελος του λαού, όσοι λένε, πως το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα τα δημιούργησαν οι μισθοί και η πληθώρα των δημοσίων υπαλλήλων. Τα κέρδη των καπιταλιστών είναι πολλαπλάσια των ελλειμμάτων και του χρέους.
Ο δανεισμός και τα ελλείμματα δεν είναι ένα ¨ελλαδικό¨ φαινόμενο, μια ελληνική ιδιαιτερότητα, εξαιτίας της δράσης μιας ομάδας ¨λαμόγιων¨ ή μιας κακής διαχείρισης.
Μας λένε πως ¨η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας δεν δημιουργεί εμπιστοσύνη και δεν εμπνέει τις αγορές.¨ Δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε το τι σημαίνει αυτό, απλά σημαίνει αύξηση της εκμετάλλευσης, εξαθλίωση και…αίμα.

Πολύ περισσότερο απάντηση σ΄ αυτά δεν αποτελεί η έκδοση ευρωομολόγων, η δημιουργία κοινοτικού προϋπολογισμού ή ο προστατευτισμός.
Τα δάνεια και το δημόσιο χρέος δεν εμφανίστηκαν σε μια πορεία εξέλιξης του Ελληνικού κράτους, σε κάποιο στάδιο ανάπτυξής του.
Είναι συνυφασμένα με την ίδρυση του ελληνικού κράτους, την εξέλιξή του μέχρι και σήμερα.
Είναι συνυφασμένα με την συγκρότηση του βιομηχανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα, με την επικράτηση και ανάπτυξη του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής στην Ελλάδα.
Τα πρώτα εξωτερικά δάνεια, είναι αυτά που ονομάστηκαν δάνεια ανεξαρτησίας, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Στη συνέχεια συνήφθησαν κι΄ άλλα εσωτερικά κι εξωτερικά δάνεια μέχρι την χρεοκοπία του 1893.
Μετά τη χρεοκοπία, και την στρατιωτική ήττα του 1897 η Ελλάδα τέθηκε υπό την επιτήρηση του Διεθνή Οικονομικού Ελέγχου, δηλαδή υπό τον έλεγχο της Αγγλίας, Αυστρίας, Γερμανίας, Ιταλίας και Ρωσίας. Ακολούθησαν κι άλλα αναγκαστικά δάνεια. Δάνεια για πολεμικές αποζημιώσεις, για τους σιδηρόδρομους, για τους πρόσφυγες, για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που προέκυπταν από τις διεθνείς συνθήκες κ.ο.κ.
Ο Μαρξ έλεγε πως «..το δημόσιο χρέος βάζει την σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου , που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος.» «Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν με μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα και ακόμα και από την τοκογλυφική τοποθέτηση .Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δε δίνουν τίποτα , γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεόγραφα , που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα. Άσχετα όμως κι από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ’ αυτόν τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και στο έθνος – καθώς και των φοροενοικιαστών , των εμπόρων των ιδιωτών εργοστασιαρχών , που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τους προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό – το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες , το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών , την επικαταλλαγή ,με δυο λόγια : το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία.» (Κ.Μαρξ Το Κεφάλαιο Τ. Α΄ σελ 779). Έλεγε επίσης ότι μαζί με το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκε και το πιστωτικό σύστημα και πως το φορολογικό σύστημα αποτελούσε το «αναγκαίο συμπλήρωμα του συστήματος των εθνικών δανείων.» Θεωρούσε πως το δημόσιο χρέος και το φορολογικό σύστημα έπαιζε μεγάλο ρόλο «στην κεφαλαιοποίηση του πλούτου και στην απαλλοτρίωση των μαζών.» Θεωρούσε πως αυτά μαζί με τον προστατευτισμό «…αυξάνουν την περίοδο της παιδικής ηλικίας της μεγάλης βιομηχανίας.»
Σήμερα ο δανεισμός της Ελλάδας είτε από τις αγορές είτε από το ΔΝΤ σημαίνει ζεστό χρήμα στους καπιταλιστές και ο λογαριασμός στους εργαζόμενους. Το καινούργιο με την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης από ΕΕ-ΔΝΤ είναι πως μπλέκει τον ελληνικό λαό για λογαριασμό της στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Το καινούργιο είναι πως αποτελεί κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου, επίσπευση εφαρμογής προαποφασισμένων μέτρων που θα φέρουν την φτώχια και την εξαθλίωση σε στρώματα εργαζομένων, ακόμα και μεσαίων στρωμάτων που μέχρι σήμερα θεωρούσαν πως είναι έξω από την ¨αυλή τους¨ αυτά. Μέτωπο σε οτιδήποτε σήμερα προσπαθεί να αποπροσανατολίσει στην λογική ΕΕ ή ΔΝΤ
Τα προβλήματα σήμερα δεν είναι ένα, δύο τρία… μικρά προβλήματα, αλλά ένα δύο τρία…μεγάλα προβλήματα που φέρνουν στο προσκήνιο το ζήτημα της εξουσίας κι αυτό συμβαίνει σε συνθήκες κρίσης κι ας μην έχει διαμορφωθεί μια επαναστατική κατάσταση. Η νέα ταξική ενότητα δεν μπορεί να οικοδομηθεί στην βάση των μικρών προβλημάτων, αλλά στην βάση των μεγάλων προβλημάτων. Το ζήτημα της επιβίωσης δεν λύνεται με την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας, ούτε με την ριζική αναδιανομή του πλούτου,(είναι ψέματα ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει στον καπιταλισμό) αλλά με την ανατροπή-αλλαγή του εκμεταλλευτικού τρόπου παραγωγής. Και η νέα ταξική ενότητα θα πρέπει να οικοδομείται στην κατεύθυνση αυτή.
Πρόταση εξουσίας είναι αυτή του ΚΚΕ, το«…να γίνουν κοινωνική ιδιοχτησία τα μεγάλα εργοστάσια και επιχειρήσεις, οι τράπεζες, οι υποδομές, το συγκεντρωμένο εμπόριο, ώστε με κεντρικό πανεθνικό σχεδιασμό, με εργατικό έλεγχο, η παραγωγή για τις ανάγκες του λαού. Ο κοινωνικοποιημένος τομέας θα στηρίξει τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς των αυτοαπασχολουμένων, των φτωχών αγροτών.» (Από προκήρυξη του ΚΚΕ Απρίλης 2010)
Σημαντική παρακαταθήκη στην παραπάνω κατεύθυνση αποτελεί η απεργία στις 21-22 Απρίλη. Η ανυπακοή και απειθαρχία του ΠΑΜΕ, η σύγκρουση με την εργοδοσία στους τόπους δουλειάς, με τους εφοπλιστές, με τους βιομηχάνους, θορύβησε και προκάλεσε την αντίδραση του αστικού μπλοκ εξουσίας. Ακόμα και στα Γιάννενα η εφημερίδα Ηπειρωτικός Αγώνας ανέλαβε εργολαβικά να συκοφαντήσει τον αγώνα. Με αφορμή τον αποκλεισμό της Νομαρχίας από απεργούς του ΠΑΜΕ συκοφαντεί το ΚΚΕ. Προαναγγέλλουν την σκλήρυνση της στάσης των μηχανισμών, προετοιμάζουν το έδαφος για κάτι τέτοιο. «Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ χαιρετίζει τους χιλιάδες απεργούς του Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα, τους άνδρες, γυναίκες, νέους – νέες, συνταξιούχους που πήραν μέρος στη 48ωρη πανελλαδική απεργία του ταξικού κινήματος, αψηφώντας την πρωτόγνωρη τρομοκρατία της εργοδοσίας του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού και των προσκείμενών τους ΜΜΕ. Η απεργία αυτή αποτελεί παρακαταθήκη για τη συνέχεια των αγώνων. Η μαζική συμμετοχή χιλιάδων εργαζομένων έξω από τις πύλες των εργοστασίων, ξενοδοχείων χώρων δουλειάς δείχνουν την αποφασιστικότητα της εργατικής τάξης για σύγκρουση και ανατροπή των πολιτικών που υπηρετούν τα συμφέροντα και τις ανάγκες του κεφαλαίου. Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ εκτιμά ιδιαίτερα την αποφασιστικότητα, το δυναμισμό των ταξικών δυνάμεων στους Ναυτεργάτες που αψηφώντας την αστική νομιμότητα που με σωρεία δικαστικών αποφάσεων απαγορεύει το δικαίωμα στην απεργία, επέβαλαν στην πράξη ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και κανένα καράβι δεν κινήθηκε. Η 48ωρη απεργία ανοίγει καινούριους δρόμους για την ανασυγκρότηση και το δυνάμωμα του ταξικού κινήματος που αποτελεί τη βασική προϋπόθεση να δυναμώσουν οι αγώνες της εργατικής τάξης, της συμμαχίας με τα άλλα λαϊκά στρώματα που πλήττονται από τις πολιτικές που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ανοίγει το δρόμο για να ξεπερνιόνται αδυναμίες και δυσκολίες του κινήματος και να δίνονται απαντήσεις στη μοιρολατρία, στο φόβο και την εργοδοτική κυβερνητική τρομοκρατία. Ανοίγει το δρόμο να κλιμακωθούν οι αγώνες ώστε να εκφραστεί ακόμα πιο σθεναρά και αποφασιστικά η αντίσταση και αντίθεση της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, της φτωχομεσαίας αγροτιάς απέναντι στις αντεργατικές αντιλαϊκές πολιτικές. Να δυναμώσει ο αγώνας και η απαίτηση της εργατικής τάξης ο πλούτος που είναι αποτέλεσμα του μόχθου και του αγώνα της να υπηρετήσει τις δικές της ανάγκες. Να γίνει βαθιά πεποίθηση της εργατικής τάξης ότι αυτό θα γίνει μόνο όταν γκρεμισθεί το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα του κεφαλαίου και η οικονομία θα οικοδομηθεί μόνο για να υπηρετεί τις εργατικές λαϊκές ανάγκες.»(από δελτίο τύπου του ΠΑΜΕ 23/4/10)
Η μάχη είναι δύσκολη, αλλά η μόνη πραγματικά ελεύθερη πράξη που μπορούμε σήμερα να κάνουμε είναι η συμμετοχή μας σ΄ αυτή. Η μάχη συνεχίζεται στους τόπους δουλειάς, είναι μπροστά μας οι συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις, η μη πληρωμή δεδουλευμένων, τα νέα μέτρα περικοπών. Το ασφαλιστικό, η παιδεία και η υγεία, όχι όμως σαν πρόβλημα των εκπαιδευτικών και των υγειονομικών μόνο, αλλά ως αίτημα για λαϊκή υγεία και παιδεία συνολικά του εργατικού κινήματος. Η επίθεση είναι ενιαία και η απάντηση στην πόλεμο πρέπει να είναι ενιαία, στην κατεύθυνση της συνολικής ανατροπής, όπως πιο πάνω την περιγράφω. Μια τέτοια κατάκτηση αποτελεί το ΠΑΜΕ. Καμιά αυταπάτη για τον κυβερνητικό εργοδοτικό συνδικαλισμό. Καμιά εμπιστοσύνη και καμιά συμμαχία με τις δυνάμεις που λένε πως μπορεί να υπάρχει λύση στα πλαίσια της ΕΕ ή στα πλαίσια αλλαγής αυτής. Η αντιπαράθεση στους τόπους δουλειάς, στις γενικές συνελεύσεις, για την κατεύθυνση του αγώνα είναι σημαντική. Το εμπόδιο που βάζουν διοικήσεις σωματείων, πρωτοβάθμιων και άλλων πρέπει να ξεπεραστεί, με την αλλαγή των συσχετισμών στις ΓΣ, με τον σχηματισμό επιτροπών αγώνα.
Γεωργάρας Γιώργος
Γιάννενα 23/4/2010

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

One thought on “ΔΑΝΕΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ”
  1. θα συμφωνήσω στα πιο πολλά από όσα γράφει ο φίλος και σύντροφος Γίωργος. Να μου επιτρέψει μόνο να κάνω δυο, τρια σχολιάκια.
    α) η έννοια της πλουτοκρατίας είναι στην δομή της κατά βάση μια αστική, διαταξική έννοια που συναντάτε κατα βάση σε μικροαστικά ριζοσπαστικά κινήματα είτε της δεξιάς και ακροδεξιάς είτε του κέντρου, είτε της αριστεράς. Αντίστοιχα και ο λαός είναι στην δομή της εξίσου μια μικροαστική έννοια που επίσης την συναντάμε σε μικροαστικά ριζοσπαστικά κινήματα είτε της δεξιάς και ακροδεξιάς είτε του κέντρου, είτε της αριστεράς. Η κυρίαρχη αντίθεση κατα τον Μαρξ και των επιγόνων του είναι η σχέση- αντίθεση κεφάλαιο-εργασία. Κατα συνεπεια ο αντιπλουτοκρατικός αγώνας, όπως και η λαική οικονομία-εξουσιά συσκοτίζει τα πραγμάτα.

    β) Η ΕΕ και το ΔΝΤ δεν είναι απλώς εργαλεία της πλουτοκρατίας, όπως διατείνεται η κριτική που έγινε στο ΝΑΡ Ιωαννίνων από τον “Ρ”. Είναι συγκεκριμένες υλικές μορφές κυριαρχίας και διαμεσολάβησης. Η συγκεκριμένη πολιτική της συσκεκριμένης στιγμής-συγκυριάς θα πρέπει να περιλάβει τα μέτωπα ενάντια στην ΕΕ και ενάντια στο ΔΝΤ. Διαφορετικά γίνεται μια γενικόλογη ακίνυνδη αντιπλουτοκρατική και όχι αντικεφαλαιοκρατική κριτική.

    γ)Η ανίσομερη και συνδιασμένη ανάπτυξη βάζει το ζήτημα της εξουσίας επι τάπιτος. Μόνο που για να μην γίνει μια φάρσα διεκδίκησης εξουσίας από το προλεταριάτο ή το κόμμα του ή ακόμη χειρότερα μια νέα τραγωδία είναι αναγκαίο. 1) Να στηρίζεται σε ένα νέο εργατικό κίνημα που το πρωτο και τον τελευταίο λογο θα τον έχουν οι γενικές συνελεύσεις. Άληθεια οι τελευταίες απεργίες που συντόνισε το ΠΑΜΕ βγήκαν από γενικές συνελεύσεις..και μην μου αναφέρετε ως παράδειγμα το σωματείο εμπορ/λων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων ν.Ιωαννινων. Αλλά να μου αναφέρετε το σωματείο οικοδόμων που ο προεδρός του κριτίκαρε το συντονιστικό σωματείων. Απο ποτε έχει να κάνει συνέλευση και μάλιστα με μαζικό και αποφασιστικό χαρακτήρα;
    Αντίθετα το συντονιστικό σωματείων ανέξαρτητα από τις ατέλειες του στηρίζεται σε αποφάσεις Γ.Σ. Αυτό αλήθεια το πετάτε στα σκουπίδια;;;
    2)Να έχει ως βάση μια πλέρια δημοκρατία που θα αναβαθμίζει το χαρακτηρα της αστικής δημοκρατίας και δεν θα τον καταργεί- αυτή είναι και η ουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου. Έτσι δεν επίτρεπετε να στέλνετε μια ανακοίνωση στο “Ρ” απο το ΝΑΡ Ιωαννίνων που ασκεί κριτική να δημοσιεύτε η απάντηση, δίχως τα μέλη του κόμματος και οι αναγνώστες του “Ρ” να έχουν το δικαίωμα να διαβάζουν το τι έγραφε η ανακοινωση. Λοιπάμε σύντροφοι αλλά έτσι κινδυνευουμε να οικοδομήσουμε μια από τα ίδια με τα καθεστώτα του υπαρκου σοσιαλισμού.

Αφήστε μια απάντηση