Τρ. Ιαν 25th, 2022

Τα πράγματα δεν είναι και τόσο πολύπλοκα όσο φαίνονται. Όλα είναι εξάρτηση και αποτέλεσμα οικονομικής και πολιτικής ισχύος, ενός ανορθολογισμού που αποστερεί τις κοινωνικές και παραγωγικές μας μηχανές από την δυνατότητα να μεταμορφώσουν την ζωή. Αντίθετα από τι λέγεται μια όντως πραγματικά ελεύθερη οικονομία, ισοελεύθερων υποκειμένων ενταγμένων σε μια δημοκρατικά διαρθρωμένη κοινότητα θα έβρισκε μόνη της την λύση της, ικανοποιώντας πρώτιστα τις βασικές ανάγκες όλων και ύστερα προχωρώντας σε αναγκαίες αναδιαρθρώσεις.

Μόνο που η καπιταλιστική οικονομία δεν ήταν και δεν πρόκειται να είναι μια ελεύθερη οικονομία, ούτε τα υποκείμενα της ισοελεύθερα, ούτε η κοινότητα, αν μπορούμε να πούμε πως υπάρχει αυτή η λέξη σε αυτό το σύστημα, δημοκρατική. Ο κοινοβουλευτισμός και αντιπροσώπευση είναι κουτσούρεμα της δημοκρατικής αρχής της αδιαμεσολάβητης έκφρασης των μοναδικών υποκειμένων. Πόσο μάλλον σήμερα που τείνουμε σε ένα κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, που αναιρεί την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, δίνοντας την εξουσία σε θεσμούς που δεν εκλέγονται, πχ ΔΤΝ.
Παραγωγή-πλούτος-κέρδος
Δεν είναι που δεν παράγεται πλούτος, δεν είναι που δεν υπάρχει παραγωγή, είναι που παράγεται πλούτος, που έχουμε παραγωγή, αλλά αυτός δεν βγάζει το αναμενόμενο κέρδος για αυτούς που τον κατέχουν. Η οικονομία μας, η παγκόσμια οικονομία είναι ικανή και το κάνει να παράγει ένα τεράστιο πλούτο που μπορεί να θρέψει ολάκαιρο το πλανήτη. Αντί λοιπόν αυτό το τεράστιο παραγόμενο προϊόν να μοιραστεί εξίσου σε όλους τους κατοίκους της γης εξαφανίζοντας την φτώχια και την κακομοιριά, αυτός συγκεντρώνεται στα χέρια των δυνατών κρατών και συσσωρεύεται ως κεφάλαιο σε αυτούς που το κατέχουν.
Σε μια ελίτ που κατέχει τόσο κεφάλαιο όσο ο υπόλοιπος πλανήτης, αλλά αυτό δεν τους φτάνει, δεν φτάνει στο τρελοκομείο της ανορθόλογης ανταγωνιστικότητας ενός συστήματος που ζει από την εργασία των πολλών συσσωρεύοντας τα πλούτη στα χέρια των λίγων. Το κεφάλαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά συσσωρευμένη νεκρή εργασία και το κέρδος που βγάζει, το ποσοστό κέρδους εξαρτάται από το πόσο αυξάνει την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας σε συνάρτηση όμως με το συσσωρευμένο πλούτο που απλώς υπάρχει.
Έτσι από ένα σημείο και πέρα αυτός ο τεράστιος συσσωρευμένος πλούτος μετατρέπεται σε ανασχετικό παράγοντα στην κερδοφορία, στο ποσοστό της κερδοφορίας. Με αποτέλεσμα όσο και να εκμεταλλεύεται το κεφάλαιο την ζωντανή εργασία αυτό να μην φτάνει για να κρατήσει την κερδοφορία του. Και να χρειάζεται να περάσει σε πιο δραστικά μέτρα όπως είναι λόγου χάρη η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, του συσσωρευμένου πλούτου, ξαναβάζοντας την «κρεατομηχανή» μπροστά.
Μια ακραία και δραστική έκφραση της καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων είναι ο πόλεμος, ας δούμε λόγου χάρη την κρίση του 29 που βρήκε διέξοδο στο β’ παγκόσμιο πόλεμο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για τα 30 μεταπολεμικά χρόνια ένδοξης κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Μια λιγότερο δραστική μέθοδος για να βαθύνει η εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας και να καταστραφούν οι αδύναμες παραγωγικές δυνάμεις που δεν αντέχουν τον αδυσώπητο ανταγωνισμό είναι τα πρόγραμμα του ΔΝΤ, όπως αυτά που ήδη αρχίσαμε να βιώνουμε στο πετσί μας. Προγράμματα που θα προκαλέσουν μια πρωτοφανέρωτη ύφεση, ήδη άρχισε, με ακόμη ανυπολόγιστες ζημιές. Ύφεση που είναι το τίμημα που πληρώνει αυτή η μορφή οικονομίας για να ξεκαθαρίσει με τις αδύνατες πλευρές του.
Φυσικά η κρίση δεν παίρνει σε όλες τις χώρες την ίδια μορφή, ούτε βέβαια την ίδια ένταση, ούτε ακολουθεί τους ίδιους δρόμους. Και αυτό σαφώς εξαρτάται τόσο από την ανισομερή και συνδυασμένη έκφραση του κ.τ.π ανά κοινωνικό σχηματισμό, στα πλαίσια του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας, όσο και από το επίπεδο της ταξικής πάλης. Κατά συνέπεια εύκολοι αφορισμοί για pigs και όχι μόνο, μάλλον αλλότρια πολιτικά συμφέροντα εξυπηρετούν και όχι την προσπάθεια να δοθεί απάντηση στο πρόβλημα.
Αν η κυβέρνηση ήταν σοσιαλιστική
Η κυβέρνηση της χώρας μας, μια σοσιαλιστική όπως θέλει να λέγεται κυβέρνηση, επέλεξε να ικανοποιήσει τα συμφέροντα αυτών που διαχειρίζονται προς όφελος τους τον συσσωρευμένο πλούτο, ρίχνοντας τα βάρη σε αυτούς που μόνιμα σηκώνουν τα υποζύγια. Μπορούσε να κάνει αλλιώς, είναι το εύλογο ερώτημα. Η απάντηση είναι πως στην δημοκρατία ή δεν έχουμε δημοκρατία, δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Πως ως μια σοσιαλιστική κυβέρνηση θα έπρεπε να απευθυνθεί στις ζωντανές παραγωγικές δυνάμεις του τόπου αυτές που σήμερα αργοσβήνουν και να τους βάλει ξεκάθαρα ερωτήματα. Τι είδους οικονομία θέλουμε, τι είδους κοινωνία θέλουμε, τι είδους παραγωγή θέλουμε. Δημιουργώντας ένα πλατύ κοινωνικοπολιτικό μέτωπο που θα έδινε την εξουσία στις ζωντανές δυνάμεις του τόπου και όχι στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους και τους ραντιέρηδες.
Να αναγνωρίσει πως το χρέος είναι συσσωρευμένος πλούτος στα χέρια αυτών που κατείχαν και κατέχουν την εξουσία, καθορίζοντας την εξέλιξη των πραγμάτων. Πως δεν έχει κανένα λόγο να το πληρώσει με όρους και επιτόκια που ξαναβγάζει λάδι αυτούς που το δημιούργησαν. Οικοδομώντας πολύμορφές διεθνείς συμμαχίες παίζοντας με τις αντιφάσεις των μεγάλων δυνάμεων. Σίγουρα θα χρειαζόταν να αλλάξουν πολλά και κάποιο στρίμωγμα θα υπήρχε, ιδιαίτερα σε σχέση με το υπερκαταναλωτικό πρότυπου είχε κυριαρχήσει.
Μόνο που θα έδινε το λόγο στο λαό, ένα ανυπότακτο λαό που στην απεργία της 5ης Μάη, μια από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών έστειλε ένα μαχητικό μήνυμα αντίστασης για την απόκρουση των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΕ. Απεργία που θορύβησε τους κρατούντες, τις ελίτ και σύμπασα τις πολιτικές δυνάμεις για την δυναμική του πλήθους αλλά και για τα ερωτήματα που έθετε.
Ένας αγώνας που καμιά σχέση δεν είχε και δεν έχει με τις εγκληματικές ενέργειες που στο όνομα των εργαζόμενων, στο όνομα της αναρχίας ενεργούν αντεργατικά, καίγοντας εργαζόμενους, ενεργούν εξουσιαστικά δίνοντας την εξουσία στο θάνατο και όχι στην ζωή. Σαφέστατα πρόκειται για συμπεριφορές απόλυτα εχθρικές και με το κίνημα και την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Η κυβέρνηση όμως δεν είναι σοσιαλιστική και κατά συνέπεια αυτή την άλλη προοπτική που έρχεται σε σύγκρουση με το σύστημα και τους εκμεταλλευτές κάποιοι άλλοι θα πρέπει να την ζυμώσουν και να την κάνουν υλική πολιτική δύναμη.
Για την αριστερά μιλάω, για αυτό τον κόσμο των πολιτικών δυνάμεων που αγωνίζεται για μια άλλη κοινωνία. Που ένα σημαντικό τμήμα της έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων, που υπήρξε η απάντηση στο εκφυλισμό και στην διάλυση του εργατικού κινήματος.
Για την αριστερά που θα πρέπει να κάνει ένα βήμα παραπέρα και με ενωτικό και μαχόμενο τρόπο να μιλήσει και να εκφράσει το σύνολο των λαϊκών δυνάμεων που σήμερα και αύριο βρίσκονται στο δρόμο, βγάζοντας την χώρα από την κρίση, σώζοντας την πατρίδα από την καταστροφή.

Δ.ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση