Σα. Ιαν 29th, 2022

Δεν μπορούμε παρά για μια ακόμη φορά να ξεκινήσουμε το συλλογισμό μας από την κρίση, κρίση πολύμορφη και πολυεπίπεδη που αποδιαρθρώνει τις ζωές μας, καταστρέφοντας το μέλλον των παιδιών μας. Φυσικά κάποιοι βγαίνουν και πάλι κερδισμένοι και δεν είναι άλλοι από τα πιο επιθετικά τμήματα του Ελληνικού και ξένου κεφαλαίου που έχουν στήσει πάρτι πάνω στα ερείπια που αφήνει πίσω του ο άνεμος της καπιταλιστικής υπερανάπτυξης.

Γιατί θέλουμε δεν θέλουμε η υπάρχουσα κρίση έχει την βάση της στο μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής επέκτασης που δεν είναι άλλη από το βάθεμα της εκμετάλλευσης του ανθρώπου, της εργασίας του και της φύσης. Σε μια εποχή που το σύστημα χρειάζεται όλο και λιγότερο εργασία- με αποτέλεσμα να έχουμε πτώση του ποσοστού κέρδους- σε παραγωγική μετατρέπετε η ίδια η ολότητα της ζωής. Παραγωγικές γίνονται οι γλώσσες- οι τρόποι δηλαδή της επικοινωνίας-παραγωγικές γίνονται οι κοινωνικές σχέσεις και ο έρωτας. Τόσο ως αξία χρήσης, όσο όμως και ως ανταλλακτική αξία, πηγή και πεδίο άντλησης κερδών- αλλά όχι πάντα υπεραξίας- για το κεφάλαιο.

Παραγωγική εν τέλει είναι η γενική διανοητικότητα του συνόλου της κοινωνίας και λιγότερο η μισθωτή εργασία. Απόρροια της απόλυτης καθολικής και ολοκληρωτικής υπαγωγής των πάντων στο κεφάλαιο που γεννάει την άρνηση του έστω και ως μορφή μιας συνολικής σήψης και παρακμής. Αφού ακόμη και σήμερα είναι ολοφάνερη η αποτυχία σε μεγάλο βαθμό της εργατικής τάξης, όπως όμως και του πλήθους των μορφών ζωής που παίρνει η βιοπολιτική οντότητα της γενικής διανοητικότητας να δημιουργήσουν όρους αυτοχειραφέτησης.

Εξίσου αδύναμη δείχνει και η αριστερά να ανιχνεύσει πεδία ενίσχυσης της τάσης χειραφέτησης: Η πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατία έφτασε στο σημείο να χαριεντίζεται ακόμη και με ακροδεξιές δυνάμεις και λογικές για να στηρίξει το κατεστημένο. Χέρι, χέρι με τον καρατζαφύρερ το ΠΑΣΟΚ του μνημονίου στηρίζοντας τον νεοφιλελεύθερο Ντορικό Τατούλη. Μα και γιατί όχι: Ένα είναι το κόμμα, η κυβέρνηση και η βουλή…η τρόικα του μνημονίου και του ΔΝΤ.

Με την σειρά της η παραδοσιακή κομμουνιστική αριστερά όπως είναι το ΚΚΕ υπερασπίζεται ηττημένες και ιστορικά ξεπερασμένες απόπειρες όπως ο «υπαρκτός σοσιαλισμός». Παρόλα αυτά το ΚΚΕ, η παραδοσιακή κομμουνιστική αριστερά, βρίσκεται στο δρόμο του αγώνα, έστω και σε μοναχικές διαδρομές για να μην κολλήσει τίποτε και με μια λογική πως το κίνημα θα νικήσει μόνο αν ηγεμονεύει το ίδιο. Κι όμως αν είχαν το τσαγανό να ενισχύσουν τους σύγχρονους δρόμους της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης θα έπαιζαν σαφώς πιο καθοριστικό και ελπιδοφόρο ρόλο στην διαδικασία της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ενώ αριστερές δυνάμεις που ανίχνευαν ενωτικούς δρόμους, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται πως τσακώνονται για τα αρχηγιλίκια αν και δεν είναι αλήθεια. Πίσω από τις ενότητες και τις ανεκτικότητες φαίνεται η ανεπάρκεια των στρατηγικών επίλογων. Μέσα ή έξω από την ΕΕ, μπορεί να διορθωθεί αυτός ο ιμπεριαλιστικός ολοκληρωτικός μηχανισμός; Και αν όχι μπορούμε να βάλουμε ζήτημα άμεσης εξόδου ή όχι. Αλλά πίσω και από αυτό το δίλημμα κρύβεται ένα κυριότερο. Λέμε ναι ή όχι στην διαχείριση. Που δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραφρασμένο το δίλημμα που καθόρισε την ιστορική πορεία της αριστεράς: Μεταρρύθμιση ή επανάσταση και σε αυτό το ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον οι πλειοψηφία του λέει μεταρρύθμιση, ξεχνώντας την επανάσταση και την κοινωνική απελευθέρωση ή την τοποθετεί σε ένα μακρινό μέλλον και όχι από τώρα.

Ο υποψήφιος δήμαρχος Φ. Φίλιος κατηγορεί την αριστερά για αναχωρητισμό, την κατηγορεί πως βρίσκεται έξω από την πραγματικότητα. Μόνο που στην σημερινή κατάσταση πραγμάτων, στην σημερινή φάση ή στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού δεν υπάρχει ένα έξω και ένα μέσα. Όλα είναι ενταγμένα στην αξιοποίηση του κεφαλαίου. Δεν μπορείς να ελπίζεις σε ένα φιλολαϊκό δήμο ανεξάρτητα από τις προθέσεις του καθενός. Σε άλλες εποχές μπορεί και να υπήρχαν ή υπήρξαν δυνατότητες για κάτι τέτοιο, σήμερα είναι ουτοπία να το πιστεύεις αυτό. Σήμερα που η σύγχρονη πόλη έχει μεταμορφωθεί σε ένα βιοπολιτικό εργοστάσιο που εξυπηρετεί τις ανάγκες του κεφαλαίου, που μεταμορφώνει το κάθε τι σε εμπόρευμα κάθε μορφή διαχείρισης του υπάρχοντος κόσμου ή θα ενισχύει το βάθεμα της εκμετάλλευσης ανθρώπου- ζωντανής εργασίας-φύσης-ελεύθερων χώρων ή θα πρέπει να σηκώσει το μπαϊράκι της ανατροπής και να μετατρέψει το δήμο σε εξεγερμένη κομμούνα. Δυο δρόμοι ανοίγονται ή θα ενισχύσουμε τις βιοπολιτικές ρωγμές στην προοπτική της άμεσης επαναστατικής ανατροπής ή όλο και πιο πολύ και ολοκληρωτικά θα ενισχύεται η τάση χειραγώγησης του ανθρώπου, της εργασίας, της φύσης, του ελεύθερου χώρου. Με λίγα λόγια αυτό που φαντάζει ρεαλιστική διέξοδος είναι η επανάσταση.

Αυτό με την σειρά του δεν συνεπάγεται να πάρουμε τα όπλα. Συνεπάγεται να συγκροτήσουμε δομές αντιεξουσίας με στόχο την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας και την δημιουργία εναλλακτικών επαναστατικών δομών εξουσίας.

Της εξουσίας του πλήθους των μορφών-ζωής, κοινότητες αλληλεγγύης, αλληλοβοηθείας, ενίσχυσης των τάσεων χειραφέτησης, δίκτυα που θα ανιχνεύουν και θα δυναμώνουν τον κομμουνισμό που γεννιέται μέσα από τα ερείπια που αφήνει πίσω της η κρίση.

Μέτωπα αγώνα και πολιτικές συλλογικότητες σε ενωτική και αμεσοδημοκρατική βάση που θα μπλοκάρει σε μια πρώτη βάση και θα ανατρέψει σε δεύτερη την επίθεση του μετώπου κυβέρνησης-ΝΔ-ΛΑΟΣ-μνημονίου-ΔΝΤ-ΕΕ. Ένα νέο εργατικό κίνημα που θα στηρίζεται στην ταξική ενότητα όλων των εργαζόμενων και στην αμεσοδημοκρατική λειτουργιάς σε συνδικάτα, επιτροπές αγώνα..κτλ.

Αυτή την αντίληψη πρέπει να υπηρετεί και μια παρέμβαση στις λεγόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, αυτό θα υπηρετήσει -φυσικά και με ατέλειες αλλά και με πολυμόρφους προβληματισμούς- και η παρέμβαση των δυνάμεων της Αριστερής Παρέμβασης στην Ήπειρο και της ΔΡΑΣΥ στο Δήμο Ιωαννίνων.

Δ. Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση