Τρ. Ιαν 25th, 2022

Στην παρέα του ΞΕΝΙΑ


Άνοιξα την φετινή κινηματογραφική σεζόν μου με μια περιπέτεια δράσης και επιστημονικής φαντασίας το Inception. Με ένα έργο που ο πρωταγωνιστής καταφέρνει να διεισδύει μες στα όνειρα των ανθρώπων και να τους κλέβει τις ιδέες τους.

Εξαιτίας αυτής της ικανότητας «δουλεύει» για λογαριασμό πολυεθνικών που τον χρησιμοποιούν για τις βρομοδουλειές τους κλέβοντας μυστικά από αντίπαλα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Για αυτό τον λόγο ζει κυνηγημένος από τους εχθρούς του στο πραγματικό και ονειρικό κόσμο, ενώ κάπου στα πιο βαθιά ονειρικά πελάγη συναντά την νεκρή γυναίκα του αλλά και τις Ερινύες του που του καθορίζουν την ζωή του.

Μέχρι που κάποιος πελάτης του προτείνει ένα δυσκολότερο εγχείρημα: Όχι να κλέψει μια ιδέα αλλά να εμφυτεύσει μια ιδέα σε ένα αντίπαλο επιχειρηματία και από κει και πέρα αρχίζει η καταιγιστική δράση.

Μια δράση που ξεπερνά τα όρια του πραγματικού- φανταστικού και διεισδύει στο ονειρικό του ονειρικού, στο όνειρο μες στο όνειρο, στα πιο βαθιά πεδία του υποσυνείδητα ασύνειδου.

Σε πεδία που ο χώρος, ο τόπος και ο χρόνος διαστέλλονται με το ονειρικό να μετατρέπεται σε πραγματικό και το αντίθετο. Πάντα όμως με τις εμμονές και τους εφιάλτες μας να μας κυνηγάνε και να καθορίζουν τις κινήσεις μας στην σκακιέρα που έχουν «φτιάξει» και οι «θεοί», όπως έλεγε και ένας παλαιός Πέρσης ποιητής και επιστήμονας, ο Ομάρ Καγιάμ.

Έτσι είναι αμφίβολο αν οι έμμονες και οι εφιάλτες είναι δικά μας δημιουργήματα απόρροια μόνο των δικών μας ενεργειών ή απόρροια εμφυτευμένων ιδεών ή ιδεών χαμένων και ξεχασμένων μεταξύ του πραγματικού του φαντασιακού και του συμβολικού.

Στο τέλος η ταινία Inception που σημαίνει επανέναρξη έχει happy and: Ο πρωταγωνιστής οδηγείτε σε μια λύτρωση, αδιάφορα αν ζει σε ένα κόσμο που ισχυρά μπλοκ εξουσίας κλέβουν ή εμφυτεύουν ιδέες, κλέβουν ή εμφυτεύουν όνειρα, επιθυμίες και πραγματικότητες. Αυτά είναι ζητήματα που μόνο επιδερμικά υπονοούνται στην ταινία.

Φυσικά θα μου πείτε πως πρόκειται για μια ταινία επιστημονικής φαντασίας πως στην πραγματική ζωή δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, στην πραγματική ζωή παραμένουμε υποκείμενα αυτεξούσια και αυτόνομα να διαχειριστούμε ατομικά και συλλογικά του κοινωνικό μας πράττειν.

Ή μήπως συμβαίνουν και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι. Δεν εννοώ φυσικά τις υποθέσεις συνωμοσίας πως μας ετοιμάζουν τσιπάκια να ελέγχουν τον νου, μια παγκόσμια ανοικτή φυλακή ελέγχου των κινήσεων και σχέσεων μας. Ένα τόσο κλειστό ολοκληρωτικό σύστημα θα κατέρρεε εξαιτίας των συγκρουσιακών αντιφάσεων που θα δημιουργούσε.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής επιβίωσε τόσο πολύ γιατί ακόμη και σήμερα στην πλέον ολοκληρωτική του φάση παραμένει ένα ανοικτό σύστημα που δέχεται και εκπέμπει ενέργεια, έκφραση και αποτέλεσμα της κινητικότητας του και του δυναμισμού του.

Εννοώ πως παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, φορώντας ένα δημοκρατικό μανδύα που όμως δεν μπορεί να κρύψει το ολιγαρχικό και ολοκληρωτικό του χαρακτήρα, ακολουθεί μια πολιτική απαλλοτρίωσης αλλά και εμφύτευσης.

Όλη η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι πάρα ο αγωνιώδη προσπάθεια των δομών και των πεδίων εξουσίας να εμφυτεύουν την δική τους λογική στην κοινωνία, την λογική της υποταγής, της συναίνεσης, να εμφυτεύουν την δική τους αλήθεια, τον δικό τους λόγο. Με στόχο να κλέψουν τις ιδέες, τα συναισθήματα, τις ψυχές, την σάρκα, τον πλούτο του πλήθους. Δημιουργώντας την δική τους πραγματικότητα που τα πάντα περιφράζονται για να μετατραπούν από κοινά σε ιδιωτικά με αποτέλεσμα την γενικευμένη εμπορευματοποίηση.

Τα παραδείγματα άπειρα: Το «Ξενία» λόγου χάρη είναι ένα τέτοιο παράδειγμα περίφραξης που επιχείρησε να αμφισβητήσει δυναμικά το κίνημα των ελευθέρων χώρων και για αυτό το λόγο κυνηγιέται ακόμη, με την δίκη των πολιτών που αντιστάθηκαν να γίνεται την Δευτέρα 20 Σεπτέμβρη. Αντίστοιχες λογικές εφαρμόστηκαν ή εφαρμόζονται και με την υπόθεση της «Όασης», όπως είναι η πολιτική της περίφραξης της που κάθε άλλο παρά αθώα είναι. Απόπειρα να περιφραχτεί το νερό, με τις εταιρίες άντλησης νερού ή ο αέρας και ο ήλιος με την εμπορευματοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ή το dna με τις πατέντες γονιδίων και η ιστορία των περιφράξεων δεν έχει τέλος.

Μόνο που μες στην κρίση η απόπειρα να απαλλοτριωθεί ο ανθρώπινος πλούτος και πολιτισμός, να περιφραχτεί και να εμπορευματοποιεί, εμφυτεύοντας μια αντίστοιχη ιδέα κυριαρχίας του ιδιωτικού επί του δημοσίου-κοινού αποκτούν χαρακτήρα ακόμη πιο ολοκληρωτικό, ακόμη πιο ανθρωποφάγο. Με αποτέλεσμα να είναι πλέον συχνό το φαινόμενο να κυριαρχούμαστε από εμπορεύματα με μηδαμινή αξία χρήσης.

Όλα εν τέλει κρίνονται στο πόσο ακόμη θα τους επιτρέπουμε να εισχωρούν στο μυαλό μας και στο σώμα μας και να κλέβουν τις ιδέες και τα συναισθήματα και να τα μετατρέπουν σε σταθερό και μεταβλητό κεφάλαιο. Στο αν και πόσο ακόμη θα συνεχίσουμε να μιλάμε με την λογική των ιδεών και των ονείρων τους και όχι με την λογική των ονείρων για μια πιο λεύτερη κοινωνία.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση