Σα. Ιαν 29th, 2022

Συνεχίζουμε όπως τα πριν ή κάτι έχει αλλάξει για όλους, τόσο για τους εξουσιαστές των ζωών και απαλλοτριωτές του κόπου και του πλούτου μας, όσο και για το χαρούμενα πολύμορφο πλήθος. Για αυτήν την αμφίσημη πολλαπλότητα των σωμάτων της ζωντανής εργασίας που αρνείται να μετατραπεί σε εργατική δύναμη, σε ένα στερεμένο προλεταριάτο δίχως μόνιμη εργασιακή αναφορά, εξαιτίας μιας κρίσης που αδυνατεί να ξεμπλοκάρει το μηχανισμό της απόσπασης της υπεραξίας, αδυνατώντας παράλληλα να καλύψει και το κόστος της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης. Πρόκειται για μια πολύπλευρη ανταγωνιστική διαδικασία που πλευρές της είδαμε μόνο στις εκλογές, τα επόμενα στο δρόμο….

            

   
Οι εκλογές έδειξαν μια αντιφατική, πολύμορφηκαι ρευστή πραγματικότητα. Μια ρέουσα μεταβατική κατάσταση με τους «πάνω» ναμην μπορούν εκ των πραγμάτων να κυβερνήσουν όπως τα πριν και τους «κάτω» νααρνούνται να κυβερνηθούν όπως τα πριν.
Οι εκλογές ανέδειξαν ένα ευρύ φάσμααπονομιμοποιήσης του κοινοβουλευτικού συστήματος σε τέτοιο βαθμό που ξύπνησανποικίλους φόβους στις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές ελίτ. Γνωρίζουμεπολύ  καλά όμως πως αυτό δεν αρκεί: Ηδιαλεκτική φιλοσοφία μας δίδαξε πως οι ποσοτικές μεταβολές πρέπει ναμετατραπούν σε ποιοτικές και αυτό επιτυγχάνεται με την διαμεσολάβηση συγκεκριμένωνυποκειμένων που δεν υφίστανται ακόμη στο βαθμό που θα έπρεπε.  
 
 Όπωςκαι να χει όμως ζούμε μια έντονα μεταβατική φάση, απόρροια της πολύμορφης καιπολύπλευρης συστημικής κρίσης. Σε αυτό το μικρό σημείωμα μας θα επιχειρήσουμενα προσεγγίσουμε σημεία και τόπους αυτής της ρευστής και ρέουσας αντιφατικήςπραγματικότητας:
 
Αποχή:
Είναι μαζί με το λευκό και το άκυρο  η μεγάλη νικήτρια των δημοτικών καιπεριφερειακών εκλογών, τόσο στο πρώτο, όσο και στο δεύτερο γύρο. Στο πρώτογύρο η αποχή προσέγγισε το 40% και στο δεύτερο γύρο ξεπέρασε το 50%,  φτάνοντας σε κάποιες περιπτώσεις  το 70%. Μιλάμε  για ένα φαινόμενοπου θέλει πολλαπλή και σοβαρή ανάγνωση. Καθώς πρόκειται για ένα φαινόμενο μεάκρως διφορούμενο, αμφίσημο και αντιφατικό χαρακτήρα.
Από την μία εκφράζει τάσεις μιας γενικευμένηςαποπολιτικοποίησης, απάθειας και ωχαδερφισμού, με κίνδυνο να οδηγηθούμε σε μια αμερικανοποιήση:Σε ένα πολιτικό διπολισμό που το 30% των ανώτερων και μεσαίων στρωμάτωναποφασίζει για το υπόλοιπο 70%. Από την άλλη εκφράζει τάσεις πολιτικής καιαντισυστημικής αμφισβήτησης του πολιτικού και κοινοβουλευτικού συστήματος,φυσικά με έντονα αντιφατικούς όρους και συχνά με  πολιτικά αδιέξοδα.
 
Η πιο σύνηθες εικόνα είναι αυτές οι δυοτάσεις- η τάση της απάθειας και η τάση της αμφισβήτησης- να συνυπάρχουνδημιουργώντας μια υβριδική κατάσταση, γεννώντας τέρατα που είτε κατασπαράζουν,είτε υπηρετούν  το σύστημα
 
 
Στο δεύτερο γύρο η εκτίναξη της αποχής έχειλίγο πιο ξεκάθαρα πολιτικά χαρακτηριστικά με αύξηση του ποσοστού των συνειδητώνψήφων μη-ενεργητικής αμφισβήτησης των διλημμάτων που μπαίνουν στοναντιδημοκρατικό δεύτερο γύρο.
 
 Δίχωςόμως να μην εμπεριέχει και πάλι αυτούς που για λόγους μικροαστικήςνεολουμπενικής διάθεσης αποστρέφονται την πολιτική γενικά. Το τμήμα αυτού τουπολύμορφου πλήθους που ζει από τα έτοιμα του οικογενειακού και μεταπρατικού«κοινωνικού» εισοδήματος. Αυτούς που σε μια γενικευμένη κρίση κατά βάση θαστελεχώσουν τους αντιστοίχους παρακρατικούς μηχανισμούς.
 
Με την γενικευμένη εμπορευματοποίηση να έχειμετατρέψει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού σε «σκλάβους» της εμπορευματικήςσαγήνης και το ξύπνημα, άμα συμβεί θα είναι σοκαριστικό. Με την αδράνεια καιτην απάθεια να τους οδηγούν στις αγκαλιές της κάθε φορά ηγεμονεύουσαςεξουσίας.           
 
Δικομματισμός:
Από μια πλευρά η αμερικανοποιήση είναι εδώ:Αν κάνουμε μια ανάγωγη των ψήφων του δικομματισμού στο σύνολο του εκλογικούσώματος- όχι μόνο σε αυτούς που ψηφίσαν- ο δικομματισμός δεν ξεπερνά το 34%στο πρώτο γύρο και το 20% στο δεύτερο.  Άρα αυτή την στιγμή έχουμε δημάρχους,περιφερειάρχες και πρωθυπουργό που κυβερνάει δίχως να έχει την πραγματικήπλειοψηφία του πολιτικά ενεργού πληθυσμού, χάνοντας ο δικομματισμός πάνωαπό 1.500000 ψήφους σε σχέση με το 2009.
 
Η απονομιμοποίηση είναι τόσο βαθιά που δενδίνει το δικαίωμα στο πρωθυπουργό να εφαρμόζει το πρόγραμμα που επέβαλε το ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ. Αν θέλουμε φυσικά  να μιλάμε γιακοινοβουλευτική Δημοκρατία και όχι για προσομοίωση αυτής που επικυρώνειπροειλημμένες αποφάσεις που πάρθηκαν αλλού.
 
Άρα αντι να χαίρεται η κυβέρνηση που πήρε τηνπλειοψηφία των περιφερειών με ποσοστά χαμηλότερα των εκλογών στις ΗΠΑ θα έπρεπενα οδηγηθούμε σε εθνικές εκλογές για να αναβαθμιστεί η λαϊκή εντολή.
 
Μόνο που δεν θα το πράξει, έτσι κι αλλιώς καινα το έπραττε οι πολιτικές διαφορές μεταξύ των δυο πόλων του δικομματισμούείναι αμελητέες. Αυτό φαίνεται και από τις υπόγειες διαδρομές και τις  οριζόντιες διασυνδέσεις μεταξύ των ψηφοδελτίωνστις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.
 
 Όπωςκαι από την δυναμική διαφόρων τοπικών κινήσεων και των κινήσεων πολιτών  που συμπράττουν και συμμαχούν με τα κυρίαρχαρεύματα. Βλέπετε ο φόβος του πλήθους είναι μιααμφίσημη κατάσταση που δεν οδηγεί πάντα στην αλλαγή αλλά στην συντήρηση και τηνδιαχείριση, όπως Σπινοζικά  κριτικάρει οΕ. Μπαλιμπάρ τον Α. Νέγκρι(«Ο φόβος των μαζών»-Πλέθρον).
 
 Κάπωςέτσι μπορεί ως ένα σημείο να ερμηνευτεί η γενικότερη καταψήφιση των νυνΔημαρχιακών Αρχών σε μια σειρά από μεγάλους Δήμους: Αθήνα, Πειραιάς, Πάτρα,Ιωάννινα, Θεσσαλονική.
 
Δεν πρόκείται για την αρχή της ελπίδας τουΕ.Μπλοχ αλλά για μια άρνηση, για έκφραση διεργασιών, κινήσεων και εξελίξεων πουμένουν στα πλαίσια του υπάρχοντος κόσμου της λησμονιάς.       
 
 Με τοπετυχημένο πείραμα Καμίνης- Μπουτάρης- Φίλιος δημιουργεί δυνητικές  προϋποθέσεις για πολυκομματικάκεντοαριστεροδεξιά σχήματα διαχείρισης της κρίσης, ενσωματώνοντας τμήματαμεσαίων μισθωτών και μη στρωμάτων που επιβιώνουν- ακόμη είναι αλήθεια- τηςκαταστρεπτικής καπιταλιστικής κρίσης.          
     
Αριστερά:
Σύμφωνα με τους πιο έγκυρους ερευνητές τωνεκλογικών αποτελεσμάτων αν η Αριστερά κατέβαινε ενωμένη στις εκλογές μεένα  23% που πήρε θα κατακτούσε 2 με 3περιφέρειες και πάρα πολλούς Δήμους.
 
Εδώ όμως αναδεικνύονται δυο ερωτηματικά. Τοπρώτο αν μπορούσε να κατέβει ενωμένη η αριστερά και δεύτερο τι πολιτική θα εφάρμοζε στους Δήμους και τις Περιφέρειες.
 
Ας θέσουμε λοιπόν στο τραπέζι του διαλόγουόχι βέβαια έτοιμες απαντήσεις αλλά μια λογική απαντήσεων. Αφού πρώταδιαπιστώσουμε πως ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία συνεχίζουν ναστηρίζουν  την αριστερά αναγνωρίζοντας σεαυτήν μια τίμια αγωνιστική στάση, δίχως φυσικά να εμπιστεύεται την προοπτικήπου δίνει, αν τελικά δίνει.
 
Κάτω από συγκεκριμένους όρους καιπροϋποθέσεις η αριστερά θα μπορούσε να βαδίσει μαζί στις εκλογές. Μόνο που ηπραγματικότητα δείχνει πως ούτε στο κίνημα δεν βαδίζει μαζί, τουλάχιστον τομεγαλύτερο τμήμα της.
 
Εμφανίζοντας σεχταριστικά και αυτιστικάσύνδρομα που ακυρώνουν την ενωτική πρόθεση χιλιάδων αγωνιστών της που όμως καιαυτοί αν είχαν αντίστοιχες θέσεις στις κομματικές δομές μάλλον το ίδιο θαέπρατταν. Καθώς η αδυναμία της ενότητας της αριστεράς βρίσκεται στηναδυναμία να απαντήσει στρατηγικά, οραματικά και πολιτικά στα κυρίαρχαδιακυβεύματα που βάζει η εποχή μας.
 
Η ενότητα δεν είναι πανάκεια. Αλήθεια με πιοτρόπο θα κυβερνούσε η αριστερά τους δήμους και τις περιφέρειες που θακατακτούσε την εξουσία; Φοβάμαι πως η κατάκτηση των δήμων και τωνπεριφερειών θα ήταν μια πραγματικά καταστροφική εμπειρία. Θα ήταν εμφανήςη  αδυναμία να κυβερνήσουν με έναπραγματικά καινοτόμο τρόπο.
 
 Θαένιωθαν αδυναμία να διαχειριστούν την σημερινή πραγματικότητα με όρους ρήξηςκαι ανατροπής.
Μεταμορφώνοντας τους δήμους και τις περιφέρειεςσε τόπους μιας πραγματικής οικονομικής-πολιτικής- κοινωνικής- πολιτιστικής-οικολογικής δημοκρατίας, σε τόπους μιας ουσιαστικής ισοκατανομής της δύναμηςκαι της εξουσίας του πλήθους.
 
 Καθώςαυτό συνεπάγεται μια γενικευμένη σύγκρουση με βάση ένα άλλο επαναστατικόπολιτισμό που δεν τον έχουμε και δεν είμαστε έτοιμοι για δαύτο.  
 
Και τώρα;;;
Το αϊ σιχτίρ έγινε αποχή, άκυρο, λευκό,αριστερή ψήφος αλλά και ακροδεξιά ψήφος στις συνοικίες της Αθήνας. Το αϊσιχτίρ αύριο σε συνθήκες γενικευμένης απαξίωσης μπορεί να μετατραπεί σε τυφλήμηδενιστική εξέγερση, με τις πλέον μηδενιστικές πλευρές των Δεκεμβριανών του 08 να ωχριούν μπροστά της.
 
Από την άλλη με την ενωτική δράση  της αριστεράς μέσα στο μαζικό κίνημα μπορείνα μεταμορφώσει το  αϊ σιχτίρ σε μιασυνειδητή αγωνιστική παρουσία του κόσμου της εργασίας. Δημιουργώντας τους όρουςτης παραγωγής μιας μαχόμενης δημοκρατικής κοινότητας αντίστασης, εξέγερσης,συντακτικής εξουσίας(Α. Νέγκρι).
 
 Συμβάλλονταςριζικά στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση, σε μια εποχή τεράστιων δυνατοτήτωνκαι απίστευτων κινδύνων.                  
 
 
Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση