Το “αρχείο του Μαρξισμού” και το κίνημα της χειραφέτησης στο μεσοπόλεμο

Από το http://raskolnikovgr.blogspot.com/2010/11/blog-post_7706.html

η οργάνωση «Αρχείο του Μαρξισμού», όψεις και τάσεις της ιδεολογίας, της πολιτικής και των δομών χειραφέτησης της ελληνικής εργατικής τάξης στον μεσοπόλεμο

Η ιστορία του αρχειομαρξισμού αποτελεί αιτία αντιπαραθέσεων ήδη από την εποχή της εμφάνισής του. Είναι ίσως το μοναδικό ρεύμα της αριστεράς που η σύσταση, ο χαρακτήρας και η εξέλιξή του έχει προκαλέσει τόσο έντονες συζητήσεις στους συγχρόνους του, αλλά, παραδόξως, τόσο μικρό ενδιαφέρον στους μεταγενέστερους. Γιατί η πρόσφατη ιστοριογραφία και η αριστερή βιβλιογραφία ελάχιστα έχουν ασχοληθεί με την υπόθεση των Αρχείων. Παρόλ’ αυτά εξετάζοντας κανείς τα αρχεία, τις πηγές της εποχής και τα έντυπα των αρχειομαρξιστών θα βρεθεί, ίσως απροσδόκητα, μπροστά σε μια πολύ μεγάλη αποκάλυψη. Η έκταση, η δυναμική και η επιρροή αυτού του χώρου στο ελληνικό εργατικό κίνημα την περίοδο του μεσοπολέμου υπερβαίνει το μέγεθος μια «αριστερίστικης» ομάδας, που ενδεχομένως να προσμένει κάποιος, ο οποίος έρχεται πρώτη φορά σε επαφή με τον αρχειομαρξισμό. Τότε, ο ερευνητής αντιλαμβάνεται το μέγεθος της σιωπής που ακολούθησε την εξαφάνιση των Αρχείων. Αυτή, λοιπόν, η έκπληξη προκαλεί το ερέθισμα για μεγαλύτερη εμβάθυνση στη μελέτη του αρχειομαρξισμού.Δείτε εδώ.

"Μπανανίες": Ο καπιταλισμός επιστρέφει στη φεουδαρχία που κάποτε ανέτρεψε

Σε συνέχεια αυτού:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες των κερδοσκόπων
Το πλουσιότερο 10% των Αμερικανών ελέγχει περισσότερο από το 70% του συνολικού πλούτου της χώρας

NICHOLAS D. KRISTOF, New York Times

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα πρόσβαλα κάποιους αναγνώστες με ένα άρθρο που υπαινισσόταν ότι αν θέλετε να δείτε ληστρική ανισότητα σε εισοδήματα δεν χρειάζεται πλέον να πάτε σε μια μπανανία, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά γύρω σας, στις ΗΠΑ.

Αυτό που ήθελα να πω ήταν ότι σήμερα οι πιο πλούσιοι της πλουτοκρατίας ελέγχουν ουσιαστικά μεγαλύτερο μέρος της πίτας στις ΗΠΑ παρά σε ιστορικώς ασταθείς χώρες όπως η Νικαράγουα, η Βενεζουέλα και η Γουιάνα.

Αλλά υπήρξαν αναγνώστες που διαμαρτυρήθηκαν ότι η θέση μου ήταν εύκολη και άδικη, και αφού ξαναέριξα μια ματιά στα στοιχεία ομολογώ με λύπη μου ότι έχουν κάποιο δίκιο.

Σωστά: Ισως αδίκησα τις μπανανίες.

Βλέπετε, κάποιοι Λατινοαμερικανοί αγανάκτησαν με μια σύγκριση που στα μάτια τους ήταν προσβλητική και επιζήμια. Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες η Λατινική Αμερική έχει ωριμάσει και έχει αποκτήσει περισσότερη ισότητατην ώρα που η αναδιανομή στις ΗΠΑ γινόταν όλο και πιο άνιση.

Η καλύτερη σειρά από στοιχεία που μπόρεσα να βρω είναι για την Αργεντινή. Στη δεκαετία του ΄40 το πλουσιότερο 1% ήλεγχε περισσότερο από το 20% των εισοδημάτων.

Από τότε οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Το μερίδιο που ελέγχεται από το πλουσιότερο 1% στην Αργεντινή έχει μειωθεί σε κάτι περισσότερο από 15%. Στο μεταξύ, η ανισότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει εκτοξευτεί σε επίπεδα συγκρίσιμα με εκείνα της Αργεντινής πριν από έξι δεκαετίες – το 1% ήλεγχε το 24% των αμερικανικών εισοδημάτων το 2007.
Σε καιρούς τέτοιας συγκλονιστικής ανισότητας πρέπει το Κογκρέσο να θέτει ως προτεραιότητα δαπάνες 700 δισ. δολ. για την επέκταση της μείωσης της φορολογίας του Μπους σε εκείνους με εισοδήματα άνω των 250.000 δολ. τον χρόνο; Ή μήπως πρέπει να επεκτείνει τα επιδόματα ανεργίας σε Αμερικανούς που θα τα χάσουν από τις αρχές του άλλου μήνα;

Ενας τρόπος να εξετάσουμε αυτή την απόφαση είναι να βάλουμε στην άκρη κάθε σκέψη περί ηθικής και να κοιτάξουμε απλώς πού θα πιάσουν περισσότερο τόπο για να ξαναβάλουν μπρος την οικονομία τα δολάρια από τους φόρους.

Εκεί το συμπέρασμα είναι σαφές: Δίνεις μεγαλύτερη ώθηση στην οικονομία με λεφτά στα χέρια των ανέργων, επειδή θα τα ξοδέψουν αμέσως. Πρώτα θέλουν να “κινεζοποιήσουν” τους εργάτες, ώστε να αυξήσουν έτσι το ποσοστό κέρδους τους, και μετά βλέπουμε για καπιταλιστική ανάπτυξη στη “δύση”. Εως ότου επιτευχθεί αυτό, είτε δε θα επενδύουν καθόλου, είτε θα επενδύσουν στην Κίνα, Ινδία, κτλ

Ο Εμάνουελ Σάεζ, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, και ένας από τους κορυφαίους ειδικούς σε ζητήματα ανισότητας παγκοσμίως, σημειώνει ότι στο μεγαλύτερο μέρος της αμερικανικής ιστορίας υπήρχε σημαντικά μεγαλύτερη ισότητα στη διανομή του εισοδήματος απ΄ ό,τι σήμερα. Και άλλες καπιταλιστικές χώρες δεν μαστίζονται από ανισότητες τόσο μεγάλες όσο οι δικές μας. «Αύξηση στην ανισότητα υπήρξε στις περισσότερες βιομηχανοποιημένες χώρες, αλλά όχι τόσο ακραία όσο στις ΗΠΑ», είπε ο καθηγητής Σάεζ.

Τρομάζω από αυτό το αυξανόμενο χάσμα του πλούτου στις ΗΠΑ, επειδή στα ταξίδια μου βλέπω τι συμβαίνει σε δυσλειτουργικές χώρες όπου οι πλούσιοι δεν νοιάζονται παρά μόνο για τον εαυτό τους. Το αποτέλεσμα είναι έθνη χωρίς κοινωνική συνοχή ή αίσθηση εθνικής ενότητας. Η τεράστια συγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων διαβρώνει την ψυχή όλων των εθνών. Εννοεί ότι πλέον η άρχουσα τάξη έχει γίνει τόσο παρασιτική, και τόσο αυθάδης, που δεν ενδιαφέρεται καν να “κρατάει τα προσχήματα”, με αποτέλεσμα οι κατώτερες τάξεις να το βλέπουν ξεκάθαρα το ότι είναι θύματα εκμετάλλευσης, και προφανώς να φουντώνει μέσα τους η επιθυμία ανατροπής της άρχουσας τάξης

Και μετά βλέπω μέλη του Κογκρέσου, στην ίδια μου τη χώρα, να ισχυρίζονται ότι θα ήταν οικονομικώς ανεύθυνο να επεκτείνουμε τα επιδόματα ανεργίας στη διάρκεια μιας τρομερής ύφεσης, και να επιμένουν στις φοροαπαλλαγές των 370.000 δολαρίων για τους πλουσιότερους Αμερικανούς.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid…&dt=19/11/2010

Οι Βρετανοί «δεν ήταν ποτέ καλύτερα» λέει βοηθός του Κάμερον και παραιτείται

Πολιτική «θύελλα» προκάλεσε ανώτατος συνεργάτης του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον, λέγοντας ότι για τους Βρετανούς «τα πράγματα δεν ήταν ποτέ καλύτερα», τη στιγμή που οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία και περικοπές στα επιδόματα πρόνοιας εξαιτίας της περιστολής των δαπανών. Ναι, αλλά η άρχουσα τάξη ΟΝΤΩΣ τα περνά “καλύτερα από ποτέ”, έτσι δεν είναι;

Ο Ντέιβιντ Γιανγκ, σύμβουλος του Ντέιβιντ Κάμερον για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, είναι… παρελθόν μετά τη «θύελλα» που προκάλεσε σε πολιτικά γραφεία και μέσα ενημέρωσης, εξαιτίας της υποβάθμισης της σοβαρότητας της χειρότερης οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα εδώ και δεκαετίες.


Τα λεει και η Wall Street Journal – οι τράπεζες είναι χρεωκοπημένες, διότι τα δάνεια δεν μπορούν να αποπληρωθούν, και τώρα ο Μπέρνακι απλά τυπώνει τρις $ για χατήρι τους και μόνο. 

What’s Really Behind Bernanke’s Easing?
My guess is that the Fed chairman knows that we still have too many banks overstuffed with toxic real estate loans and derivatives.

Federal Reserve Chairman Ben Bernanke’s $600 billion quantitative easing program has been roundly criticized in this country and around the world. So why is he doing it? Does he know something the rest of us don’t?

Mr. Bernanke claimed earlier this month in a Washington Post op-ed that “higher stock prices will boost consumer wealth and help increase confidence, which can also spur spending.” But, as Mr. Bernanke must know, the Japanese have been trying to influence their stock market for 20 years, with little effect on their economy. It is also unlikely, as some claim, that the Fed chairman is whipping up a stealth stimulus or orchestrating a currency devaluation. He knows these have been tried and are more likely to destroy jobs than create them.

I have a different explanation for the Fed’s latest easing program: Without another $600 billion floating through the economy, Mr. Bernanke must believe that real estate (residential and commercial) would quickly drop, endangering banks. Αυτό ακριβώς συμβαίνει: Όσο φτωχότερος γίνεται ο κόσμος, τόσο περισσότερα δάνεια δε θα αποπληρωθούν, και άρα τόσο περισσότερα λεφτά θα χρειαστούν οι τράπεζες για να μη χρεωκοπήσουν

In other words, real estate is at risk again. But Mr. Bernanke would create a panic if he stated publicly that, if not for his magic dollar dust, real estate would fall off a cliff.

Και κάτι “από τα παλιά” που μου ήρθε στο μυαλό -πιστεύω ότι ταιριάζει, διότι όντως μερικά “φράγματα” σπάνε σήμερα, αλλά ΔΕΝ πρόκειται βέβαια για “φυσική καταστροφή”:


When The Levee Breaks – Led Zeppelin

ΑΥΡΙΟ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Τη Δευτέρα 22 Νοέμβρη κυκλοφορεί η «Απογευματινή των εργαζομένων». Μετά την πρόθεση του εκδότη – εργολάβου Σαραντόπουλου να βάλει λουκέτο στην Απογευματινή αφήνοντας εντελώς μετέωρους τους 130 και επί 4 μήνες απλήρωτους εργαζομένους της εφημερίδας, οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να μη σταματήσουν τον αγώνα τους και να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Τη Δευτέρα εκδίδουν μόνοι τους μια διαφορετική εφημερίδα την «Απογευματινή των εργαζομένων», δείχνοντας ότι ο δρόμος της συλλογικής δράσης και της αυτοδιαχείρισης είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να οδηγήσει στη δικαίωση και τη νίκη. Αυτός ο αγώνας είναι αγώνας όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ, αγώνας όλου του εργατικού κινήματος.


Καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία, τους φορείς και τις κι νήσεις του εργατικού και νεολαιιστικου κινήματος να στηρίξουν με όλους τους τρόπους το εγχείρημα των συναδέλφων.
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου αγοράζουμε και διαβάζουμε όλοι/ες την «Απογευματινή των εργαζομένων».


Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΑΝΕΡΓΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ