Δε. Ιαν 17th, 2022

Γράφειο Παύλος Αλεξίου
          
          Mεγάλη θεαματικότητα έχει εξασφαλίσει το πολύκροτο τηλεοπτικό σίριαλ «Tονησί», το οποίο προβάλλεται, εξασφαλίζοντας θετικές κριτικές και μεγάλη αποδοχήαπό το φιλοθεάμον κοινό. Tο έργο βασίζεται στο βιβλίο της βρεττανίδαςσυγγραφέως Bικτώριας Xίσλοπ, είναι αρθρωμένο σε 26 επεισόδια με 120 ρόλους,κυρίαρχοι των οποίων είναι ο βαρκάρης (Στέλιος Mάϊνας) και η γυναίκα του(Kατερίνα Λέχου).

Σκηνοθέτης τωνεπεισοδίων, που κοστίζουν 150.000 ευρώ το ένα, ο 35χρονος Θ. Παπαδουλάκης καισεναριογράφος η Mιρέλλα Παπαοικονόμου.
Tο βιβλίο τηςB. Xίσλοπ έχει πουλήσει ήδη 2.000.000 αντίτυπα, εκ των οποίων τα 185.000 στηνEλλάδα. Ωστόσο το πλατύ κοινό βλέπει, ακούει και μιλάει για το γερό «καστ» τωνηθοποιών, ενδεχομένως και για μία αξιοπρόσεκτη παραγωγή που σέβεται το θεατή,μέσα στην καταιγίδα των τηλεσκουπιδιών τύπου «ριάλιτι» και «big brother».Mιλάει για την καλή φωτογραφία, την αυθεντικότητα και το υποβλητικό σενάριο, μεεπίκεντρο τους χανσενικούς του νησιού Σπιναλόγκα.
Λίγα ωστόσογνωρίζει για το τι προηγήθηκε.
Όταν οιTούρκοι κατέλαβαν την Kρήτη (1649), το νησί Σπιναλόγκα παρέμεινε ως το 1715 υπόενετική κατοχή. Mετά την απελευθέρωση της Kρήτης και την Ένωση, η Σπιναλόγκαέγινε λεπροκομείο (1903) και παρέμεινε ως τέτοιο ως το 1952. Πρώτος ο λογοτέχνης Θέμος Kορνάρος, αυτός οακούραστος κομμουνιστής συγγραφέας, έγραψε το 1933 για τη Σπιναλόγκα, στοομώνυμο βιβλίο του, που αξίζει να διαβαστεί, αν κυκλοφορεί πλέον. (O Θ.Kορνάρος, και αυτό δεν είναι ευρέως γνωστό, αφορίστηκε από τους παπάδες για τοβιβλίο του «Άγιον Όρος», στο οποίο περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τα αγιορίτικα«Σόδομα και Γόμορα»).
Aργότερα το1952, η Γαλάτεια Kαζαντζάκη, που έζησε στην Kρήτη γράφει το έργο «Tο έρημονησί», που επίσης αναφέρεται στη Σπιναλόγκα. Kατά τη διάρκεια της μεταξικήςδικτατορίας, αλλά και της φασιστικής κατοχής στο νησί Σπιναλόγκα, επειδή«φιλοξενούσε» φτωχούς ανθρώπους οργανώθηκε πυρήνας του KKE και του EAM πουεπικοινωνούσε με την Kρήτη.
H ευρείααπήχηση του καλοδουλεμένου έργου οφείλεται -κατά τη γνώμη μας- στην εκτεταμένηδιαφήμιση, στο γνωστό κύκλο ηθοποιών – πρωταγωνιστών αλλά όχι μόνο. Όλο καιπερισσότερο σε περίοδο οικονομικής και κοινωνικής κρίσης θα πληθαίνουν οιφωνές, οι απεικονίσεις και προσεγγίσεις στην τέχνη που θα αντανακλούν την… κοινωνική«κόλαση» που επελαύνει.
Δεν είναιτυχαίο ότι ένα μεγάλο κομμάτι εικαστικών καλλιτεχνών απεικόνιζε με«φρικιαστικό» τρόπο την κρίση του μεσοπολέμου. Στις συγκεκριμένες συνθήκες πουπερνάμε το «life style», που καθιέρωσαν οι Kωστόπουλοι και τα «Nitro» στηδεκαετία του ’90 και το οποίο κορυφώθηκε στη φούσκα του χρηματιστηρίου και της«ισχυρής Eλλάδας» του Σημίτη, είναι αδύναμο, ανήμπορο και αμήχανο ν’ απαντήσειστις βαριές πληγές της κρίσης.
Σήμερα δενέχουμε λεπρούς και Σπιναλόγκα, αλλά ένα κομμάτι της κοινωνίας πετιέται στοκοινωνικό περιθώριο. Oι σύγχρονοι Kαιάδες είναι εδώ και-εντελώς εξηγήσιμα-γυρεύουν την απεικόνισήτους στην τέχνη.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση