Τρ. Ιαν 25th, 2022

Η 11η του Σεπτέμβρη του 2001 σε ουδεμία περίπτωση δεν υπήρξε η αρχή της αντεπαναστατικής τρομοκρατικής πλημμυρίδας για την βιοπολιτική επικράτηση του ολοκληρωτισμού του κεφαλαίου, για την ηγεμόνευση του καπιταλισμού της καταστροφής. Η αντίληψη πως «ο φόβος και η καταστροφή είναι οι καταλύτες για κάθε νέο άλμα προς τα μπρος», για ένα νέο καπιταλιστικό άλμα προς τα εμπρός είχε παρελθόν και όπως δείχνουν τα γεγονότα θα χει και μέλλον.

Αυτή την άκρως αντιδραστική και βάρβαρη μορφή καπιταλιστικής διαχείρισης αναλύει και κριτικάρει η δημοσιογράφος και ακτιβίστρια του κινήματος κατά της παγκόσμιας καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ- Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ»-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ-2010.

Αναφερόμαστε στην ολοκληρωτική επικράτηση μιας ακραίας φονταμενταλιστικής νεοφιλελεύθερης και νεοσυντηριτικής εκδοχής του καπιταλισμού που χρειάζεται καταστροφές για να προελάσει. Μόνο κατά αυτό τον τρόπο τα τραυματικά γεγονότα και ο φόβος εξασθενούν τις αντιστάσεις της κοινωνίας.

Η τρομοκρατική σέχτα των παιδιών του Σικάγου

Η Ν. Κλάιν μελετώντας με ενδελεχή και εμπεριστατωμένο τρόπο αδιάσειστα δεδομένα και στοιχεία εξηγεί πως έγινε κυρίαρχο καπιταλιστικό μοντέλο διαχείρισης η αντίληψη της νεοφιλελεύθερης σέχτας του Μ. Φρίντμαν και των παιδιών της σχολής του Σικάγου. Εκκινώντας από την χούντα της Χιλής φτάνοντας στο κατεχόμενο Ιράκ η νεοφιλελεύθερη σέχτα επιχείρησε και πέτυχε να εκφράσει τις βαθύτατες ανάγκες και συμφέροντα του νεόκοπου ιμπεριαλισμού και αποικιοκρατίας που εκφράζει, απορρέει και ενισχύεται από το πανίσχυρο σύμπλεγμα «πολεμικής βιομηχανίας-πετρελαιακών εταιριών- πολυεθνικών και χρηματιστήριο /τραπεζικού κεφαλαίου».

Εξηγεί πως το μοντέλο του σοκ των βασανιστηρίων της cia έχει τρομακτικές ομοιότητες με τις εκβιαστικές και τρομοκρατικές μεθόδους του ΔΝΤ, όπως καλή ώρα και στην χώρα μας. Καθώς το μοντέλο των βασανιστηρίων είναι μια μεθοδευμένη ,επιστημονική διαδικασία για να προκαλέσει σοκ και δέος στο σώμα και να «εξασθενίσει την αντίσταση».

Με στόχο να φτάσει το σώμα και σε ένα άλλο επίπεδο την κοινότητα ή την χώρα σε μια κατάσταση tabura rasa, δηλαδή σε μια κατάσταση «λευκού χαρτιού» που η εξουσία μπορεί να γράψει αυτά που θέλει. Ή νομίζει πως θα γράψει αυτά που θέλει, αγνοώντας πως εν τέλει η αντίσταση πάντα προηγείται της απάντησης του κράτους της βίας.

Το μοντέλο τρομακτικά και τρομοκρατικά απλό: Ένα αρχικό σοκ και καταστροφή (πραξικόπημα, τρομοκρατική ενέργεια, κατάρρευση των αγορών, οικονομικό κραχ, βασανιστήριο, πόλεμος, τσουνάμι, τυφώνας) οδηγεί τον πληθυσμό σε κατάσταση συλλογικού κλονισμού με αποτέλεσμα την παραίτηση τους από δικαιώματα που σε άλλες εποχές θα είχαν δημιουργήσει όρους αντίστασης.

Όπου χούντα και οι νεοφιλελεύθεροι.

Ύστερα από την Χιλή η νεοφιλελεύθερη- νεοσυντηριτική αντεπανάσταση των παιδιών του Σικάγου πήρε αμπάριζα όλες τις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής: Βραζιλία, Ουρουγουάη, Αργεντινή και κατόπιν της Ασίας: Ταϊλάνδη και Ιράκ τελευταία με μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, καθολική επιβολή του ελεύθερου εμπορίου και ενιαίο φορολογικός συντελεστής στο 15% και γεμάτες τις φυλακές από σώματα που υποβάλλονται σε πραγματικά σοκ και βασανιστήρια.

Με ενδιάμεσους σταθμούς τις μετακομμουνιστικές «δημοκρατίες» της Ανατολής που έζησαν το σοκ της κατάρρευσης και πέρασαν από τις βαρβαρότητες του σταλινισμού, στις βαρβαρότητες της καπιταλιστικής αγοράς. Όπως λόγου χάρη στην Πολωνία που από το όραμα των αυτοδιαχειριζόμενων εργατικών επιχειρήσεων της Αλληλεγγύης περάσαμε στις θεραπείες σοκ της Πολωνικής οικονομίας.

Η απελευθέρωση της αγοράς δεν είναι τίποτε άλλο σκλαβιά της κοινωνίας στους τρομοκρατικούς, δικτατορικούς νόμους της, που για να επιβληθούν θέλουν θεραπείες και πολιτικές σοκ. Θέλουν ισχυρό αστυνομικό και στρατοκρατικό κράτος, εργαζόμενους δίχως δικαιώματα, μια κοινωνία τρομοκρατικής, παρακρατικής ανομίας, μια κοινωνία φόβου.

Η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς από το κράτος καταλήγει σε ένα νέου τύπου φεουδαρχία με μια «κραταιή συμμαχία ανάμεσα σε μια δράκα πανίσχυρων εταιριών και σε μια τάξη πλούσιων πολιτικών- που οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα τους είναι δυσδιάκριτες και διαρκώς μετακινούμενες.. Επιβάλλοντας ένα καθεστώς ευνοιοκρατίας..» για να ιδιοποιηθούν τους πολύτιμους πόρους, μετατρέποντας το κράτος και την αγορά σε υποχείριο τους.

Κορπορατισμός και ύστερος καπιταλισμός

Ένα κράτος κορπορατιστικό, δηλαδή ένα συντεχνιακό, φασιστικό κράτος επί της ουσίας του. Είναι ευρέως γνωστό πως ο κορπορατισμός αναφερόταν στην Ιταλία του Μουσολίνι, εννοώντας ένα αστυνομικό κράτος που στηρίζονταν στην αλληλοσύνδεση και συνεργασία των πηγών εξουσίας(κυβέρνηση, επιχειρήσεις, συνδικάτα).

Αντίστοιχα σήμερα υπάρχει μια συμμαχία ανάμεσα στο αστυνομικό/ στρατιωτικό κρατικό βραχίονα, το πολιτικό κατεστημένο, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τις πολυεθνικές, τις μεγάλες και παντοδύναμες ελίτ, πρόκειται για μια μορφή ολοκληρωτικού πόλεμου ενάντια στους φτωχούς. Πρόκειται για την ολοκληρωτική παθολογία του ύστερου καπιταλισμού, ενός καπιταλισμού που έχει περάσει την φάση της παρακμής και έχει μπει στην φάση της σήψης. Για ένα ολοκληρωτικό καπιταλισμό κατά κάποιους, που για να επιβιώσει τρώει τις σάρκες του, καταστρέφοντας τις παραγωγικές δυνάμεις, τους ανθρώπους και την φύση.

Φυσικά για την Ναόμι Κλάιν ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι το μοναδικό και καταθλιπτικό μοντέλο υστεροκαπιταλιστικής ανάπτυξης και διαχείρισης. Για αυτήν υπάρχει και ο δρόμος μιας πιο ήπιας καπιταλιστικής διαχείρισης. Μια νεοκευνσιανική πρόταση ελεύθερης αγοράς καταναλωτικών προϊόντων και δημόσιων επενδύσεων με στόχο την μείωση της ανισότητας και της αναδιανομής του πλούτου.

Παράλληλα δε προσεγγίζει κριτικά τόσο τους ριζοσπαστικούς πειραματισμούς στην νέα Νότιο Αμερική, όσο και μορφές κοινωνικής και πολιτικής αυτοοργάνωσης των κάτω. Προτάσσοντας εν τέλει η συγγραφέας ένα τρόπο ζωής και δράσης βασισμένο στην αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη.

Εκεί που βρίσκεται και η μοναδική- ριζική όμως- διαφωνία με την οπτική του βιβλίου είναι στην αδυνατότητα να υπάρξουν ήπιες μορφές καπιταλιστικής διαχείρισης. Η ηγεμόνευση του νεοφιλελεύθερου και νεοσυντηρητικού παραδείγματος δεν οφείλεται στους επιτυχημένους σχεδιασμούς της σέχτας των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων του Μ. Φρίντμαν και των παιδιών του Σικάγου.

Αποτελεί την αδήριτη αναγκαιότητα του σύγχρονου καπιταλισμού για να υπερβεί τις κρίσεις και τις αντιφάσεις του. Άρα ίσως ο μοναδικός δρόμος για να τελειώνουμε με τον νεοφιλελευθερισμό είναι να τελειώνουμε και με τον ίδιο τον καπιταλισμό που διαρκώς τείνει να απαλλοτριώνει το «κοινό» που παράγει κάθε φορά η βιοπολιτική της ζωντανής εργασίας.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση