Πε. Ιαν 27th, 2022

Η καπιταλιστική κρίση, ως κρίση της παραγωγής της υπεραξίας, είναι στην ουσία της η κρίση της εξουσίας του κεφαλαίου επί της εργασίας. Είναι η κρίση της νομιμοποίησης των μορφών διαμεσολάβησης της κυρίαρχης ιδεολογίας και των κοινωνικών της σχέσεων.

Ερώτηση ή απάντηση;

Κατά αυτήν την έννοια η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ανάγγειλε την συνολική συστημική κρίση του 2009-10, όπως αντίστοιχα ο Μάης του 1968 ανάγγειλε την οικονομική κρίση του 1972-73. Και στις δυο περιπτώσεις έχουμε ως αποτέλεσμα την απόπειρα της συνολικής αναδιάρθρωσης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και αναπαραγωγής, με στόχο την υπέρβαση της συστημικής  κρίσης

Μέσα από αυτή την οπτική τόσο ο Δεκέμβρης όσο και στην εποχή του  ο Μάης ήταν ταυτόχρονα ερωτήσεις αλλά και απαντήσεις, απόρροια της όξυνσης και της έκρηξης των εσωτερικών αντιθέσεων και αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος. Σε μια περίοδο που οι «πάνω» δεν μπορούσαν και ως ένα σημείο δεν μπορούν και τώρα να κυβερνήσουν όπως τα πριν, αλλά και οι «κάτω» δεν δέχονται να κυβερνηθούν όπως τα πριν. Δίχως όμως να θέτουν καν το ερώτημα, αν μπορούν και κάτω από ποιες προϋποθέσεις να αυτοκυβερνηθούν. Αν και κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορούν να ζήσουν ως αφεντικά ή να ζήσουν δίχως αφεντικά.

Βέβαια στην περίοδο του Μάη του 68 το σύστημα κατάφερε σχεδόν αναίμακτα να υπερβεί την κρίση του και στις αρχές του 1990 να ξεκινήσει  την εποποιία της νέας αποικιοκρατίας με την ενσωμάτωση των πρώην «σοσιαλιστικών» κρατών στην παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική αγορά.

Σήμερα κάτι αντίστοιχο φαντάζει στην παρούσα στιγμή σχεδόν αδύνατο και το μόνο που διαφαίνεται είναι ο κυρίαρχος, αλλά και ιστορικά παρακμασμένος καπιταλισμός να τρώει τις σάρκες του, σπέρνοντας τον τρόμο, τον φόβο και τον όλεθρο, στην απόπειρα του να ελέγξει το παγκόσμιο προλεταριακό πλήθος.

Κοινοπραξία καπιταλιστικών παράσιτων

Με αποτέλεσμα το κυρίαρχο μοντέλο της καπιταλιστικής διαχείρισης να φαντάζει μια μεταμοντέρνα- κορπορατικής φύσεως- παραλλαγή της έκτακτης κατάστασης, με την αστυνομία σε ρόλο στρατού κατοχής και τον στρατό σε ρόλο χωροφύλακα.

Μια νεοφασιστικής εμπνεύσεως διαχείριση των κρίσεων που θα περιφρουρεί το κυρίαρχο σύμπλεγμα τραπεζοχρηματιστηριακού πολυεθνικού κεφαλαίου, κρατικής γραφειοκρατίας, επιστημονικής τεχνοκρατίας και του στρατοκρατικού κατεστημένου. Ένα σχεδόν ολοκληρωτικό εφιαλτικό σύμπλεγμα παρασιτικής προελεύσεως που απομύζα με όποιο τρόπο βρει το πλούτο που παράγουν τα δίκτυα της ζωντανής εργασίας.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 08 και έγινε και  πέτυχε το σκοπό της, επιταχύνοντας την έλευση της κρίσης,  φέρνοντας μας μπροστά στα νέα ιστορικά καθήκοντα που αυτή θέτει. Η νεολαία που δεν δέχτηκε και δεν δέχεται  να γίνει  ο στόχος των δυνάμεων καταστολής και που ήδη έχει κατανοήσει πως θα ζήσει πολύ χειρότερα από τους γονείς της, έδειξε το δρόμο.

Ένα δρόμο σύγκρουσης, αγώνα, ανατροπής και αμφισβήτησης ακόμη και αυτής της νομιμότητας ή του μονοπωλίου της βίας από την πλευρά του κράτους. Ένα δρόμο που σπάει, αμφισβητεί την  κανονικότητα που επιβάλουν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και αναπαραγωγής. Που έκανε θρύψαλα την ψεύτικη καταναλωτική μας ευμάρεια, προτού την κάνει κομμάτια η κρίση.

Αυτή η νεολαία έκανε το καθήκον της απέναντι στην ιστορική τραγικότητα, παραμένοντας εν τέλει αθώα, όπως αθώος παραμένει εν τέλει ο κάθε εξεγερμένος, ανεξάρτητα από τις αδυναμίες και τα λάθη του. Οι μεγάλοι, οι λογικοί, οι μυαλωμένοι, αυτοί που θαύμασαν αλλά  και σιχτίρισαν τα παιδιά τους που έφτυναν κατάμουτρα την κρατική κατασταλτική εξουσία τι κάνουν τώρα;

Τι κάνουν τώρα  που το ΔΝΤ, η ΕΕ, η θλιβερή κουστωδία του Στρος-Καν, Γιωργάκη Παπανδρέου τους παίρνουν και τα σώβρακα;; Αντιδράνε, αντιδράμε ή η υστεροκαπιταλιστική εμπορευματική κατατονικότητα έχει απονεκρώσει κάθε γονίδιο αντίστασης που η συλλογική μνήμη των αγώνων των καταπιεσμένων είχε δημιουργήσει;

Τώρα δυαδική εξουσία

Η νεολαία έκανε το καθήκον μπροστά στο δικό της νεκρό, εμείς μπροστά στους δικούς μας «νεκρούς», στα δικά μας καταστραμμένα όνειρα, στην δική μας χαμένη γενιά, στα παιδιά μας τι  κάνουμε, τι θα κάνουμε;;

Θα σηκώσουμε την μπαντιέρα της αντίστασης και του αγώνα ή αφού πρώτα  φάμε από τα έτοιμα- δηλαδή από όσα κέρδισαν οι προηγούμενες γενιές με αίμα και αγώνα- στην συνέχεια θα αποδεχτούμε την μοίρα του είλωτα και του δούλου στην ίδια μας την χώρα;

Θέλουμε δεν θέλουμε ο Δεκέμβρης του 08 έδειξε το δρόμο που από δω και μπρος θα πάρουν τα πράγματα. Έδειξε το δρόμο που στον ένα ή στον άλλο βαθμό θα ακολουθήσουν οι εξεγέρσεις και οι εξεγερμένοι στην χώρες του καπιταλιστικού βορρά και νότου. Γιατί πλέον ο βορράς υπάρχει μέσα στο νότο άλλα και τούμπαλιν σε ανατολή και δύση.

Αυτό το μοτίβο των εξεγέρσεων αλλά και των επαναστάσεων θα αποκτήσουν πιο συνειδητό χρώμα στο βαθμό που οι ίδιες οι προλεταριακές ροές- νέες και παλαιές- αποκτήσουν συνείδηση του ιστορικού τραγικού ρόλου τους.

Στο βαθμό που θα τείνουν να αυτοπραγματωθούν αυτοκαταργούμενες στην εσωτερική τους διαλεκτική με το κεφάλαιο, ως σχέση και ως κατάσταση πραγμάτων.

Καταργώντας το κεφάλαιο καταργούνται και αυτές, φυσικά ισχύει και το αντίστοιχο, στο βαθμό που παρασιτεί και παρακμάζει η μια, παρακμάζει και παρασιτεί και η άλλη.

Για αυτό το λόγο  οι προλεταριακές ροές- ως δυνατότητα και ενέργεια- αν επιθυμούν να παίξουν ένα τέτοιο ρόλο θα πρέπει να ερευνήσουν  τον τρόπο να «μπαρκάρουν» λίγο μακρύτερα από το κεφάλαιο.

Δηλαδή να δυναμώσουν και στην συνέχεια να  οργανώσουν στο βαθμό που μπορούν την τάση- τον κόσμο της ταραχής, τον κόσμο της ανυπακοής- την τάση της εξέγερσης και της χειραφέτησης. Και σε αυτό κουτσά, στραβά ο Δεκέμβρης επίσης ανέδειξε ένα δρόμο με τα πρόσκαιρα όργανα δυαδικής εξουσίας που γέννησε.

Η οικοδόμηση μορφών δυαδικής εξουσίας είναι καθήκον και ανάγκη των στιγμών που ζούμε στο βαθμό που θέλουμε να παραχθεί  ένας νέος επαναστατικός πολιτισμός που θα συνενώνει, θα ενοποιεί τις πολύμορφες και πολυεπίπεδες ροές της ζωντανής εργασίας. Διαμορφώνοντας όρους απελευθέρωσης των παλαιών και νέων «περιφράξεων» του «κοινού».

Φυσικά η οικοδόμηση μορφών δυαδικής εξουσίας δεν φτάνει για να ξεμπερδεύουμε με το βασίλειο της λησμονιάς, της αντάρας και της αλλοτρίωσης, αλλά είναι ο επόμενος κόμβος ενός μεγάλου πανέμορφου και περιπετειώδους ταξιδιού, του ταξιδιού προς την ανθρώπινη χειραφέτηση, του ταξιδίου προς την ουτοπία.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση