Που άραγε πετάχτηκαν οι Ναΐτες;

στο Ιόνιο…

Ως «κομισάριος» χωρίς πατρίδα- άτιμε καπιταλισμέ τι μου ‘κάνες, και στα δικά σου τώρα- άραξα στην «ντάτσα» μου στα Σύβοτα- όχι δεν είναι από τα αυθαίρετα που «τσίμπησε» τελευταία η ευνοούμενη(ουάου) πολιτεία μας- πίνοντας καφέ με κάτι Ναΐτες που ξέφυγαν από ένα βιβλίο.

Πίσω μου, κάποιος που γεννήθηκε 2011 χρόνια πριν, τραβούσε το σταυρό του μαρτυρίου- το κάνει κάθε χρόνο τη Άνοιξη- για να λυτρωθεί τρεις μέρες αργότερα, επιστρέφοντας στο ουρανό μαζί με το αστρικό ανθρώπινο σώμα μας, τον πατήσαμε πάλι καταγής τον θάνατο και φέτος…

Μπροστά μου η θάλασσα, μια ήρεμη, γαλήνια θάλασσα, κρύα για να την γευτείς, ζεστή για να την απολαύσεις και ο ήλιος υπέρλαμπρος να θυσιάζεται κάθε απόγευμα- βυθιζόμενος στα νερά του Ιουνίου- για να μπορούμε να γευόμαστε το φως την ημέρας. Η αιώνια διαμάχη του φωτός με το σκότος, της ζωής με το θάνατο, του όντος με το μη-ον, και οι Ναΐτες μου να μιλάνε συνεχώς… Διαβάστε περισσότερα “Που άραγε πετάχτηκαν οι Ναΐτες;”