Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Τι γίνεται, πως παίζεται το παιχνίδι σε μια εποχή που τα «καρότα» μας τελείωσαν και τα «μαστίγια» περισσεύουν, όπως φάνηκε και από το όργιο καταστολής στην 48ωρη απεργία κατά του μεσοπρόθεσμου προγράμματος σωτηρίας των τραπεζών και του κεφαλαίου;
Δυστυχώς τα περιθώρια ελιγμών είναι περιορισμένα και μόνο η συνθήκη μιας βιοεξουσιαστικής «κατάσταση εξαίρεσης» μπορεί να σώσει την παρτίδα για αυτούς που κυβερνάνε και κερδοσκοπούν επί των ζωών μας.
Υπάρχει όμως και άλλο καθοριστικό ερώτημα. Ποιοι είναι οι δρόμοι της εξόδου από το καπιταλισμό για αυτούς που με χιλιάδες τρόπους παράγουν τον σημερινό πλούτο, πλούτο υλικό, άυλο και συναισθηματικό;
Οι ελπιδοφόρες «πλατείες» των αντιφατικών και συμπληρωματικών διαδρομών αγανακτισμένων δείχνουν πως ο κόσμος της ζωντανής εργασίας ψάχνει έστω και μόνος του, ως ένα σημείο, τον τρόπο να αποδράσει από την «φυλακή» της πραγματοποιημένης μιζέριας και λησμονιάς.

Δεν την γλυτώνουμε
Το παιχνίδι το έχουν χαμένο και το γνωρίζουν πολύ καλά. Όσα μεσοπρόθεσμα και αν ψηφίσουν το χρέος αυξάνει, αυξάνει και κάποια στιγμή, Σεπτέμβρης θα ναι, Οκτώβρης θα ναι, το 2012 θα ναι, θα εκραγεί και θα συμπαρασύρει ολάκερη την ΕΕ στο χαμό.
Τα δικά τους στοιχεία άλλωστε λένε πως το 2015 το χρέος θα ξεπεράσει το 400% όσα μνημόνια και μεσοπρόθεσμα ψηφίσουν και μέτρα πάρουν. Ναι είμαστε υπό χρεοκοπία, ότι και αν συνεπάγεται αυτό για τον καθένα μας και για τη χώρα.
Ως ο αδύνατος κρίκος της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που λέγεται ΕΕ κτυπιόμαστε αλύπητα και πολύμορφα από την κρίση, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια δομική κρίση υπερσυσσώρευσης που δεν ξεπερνιέται αν δεν καταστραφούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παραγωγικές δυνάμεις.
Και ναι αυτό πράττουν: Με τα μνημόνιο και τα μεσοπρόθεσμα καταστρέφουν τη κύρια παραγωγική δύναμη που είναι το «κοινό» της γενικής διάνοιας. Επιχειρώντας να μετατρέψουν τις σύγχρονες παραγωγικές σχέσεις σε μοντέρνες φυλακές, σε ηλεκτρονικά νεοτευλορικές φεουδαρχικές σχέσεις δουλοπαροικίας.
Χρησιμοποιώντας τα δίκτυα για μια πολύμορφη διαδικασία πειθάρχησης και έλεγχου που η αστυνομία ως ένας σύγχρονος και ηλεκτρονικά άρτιος στρατός κατοχής της παγκόσμιας αυτοκρατορίας θα ελέγχει και θα μπλοκάρει τις «ανταρτικές» ροές του συνειδητοποιημένου εξεγερμένου πλήθους.
Ναι αυτός είναι ο κύριος λόγος που η κοινοβουλευτική καπιταλιστική δικτατορία της ΕΕ -ΔΝΤ-κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ επιχείρησε με κάθε μέσο και κατά βάση με τον χαμηλής έντασης χημικό πόλεμο να διαλύσει τις «πλατειές» και ιδιαίτερα τη πλατεία συντάγματος, το μαχόμενο «κοινό» των αγανακτισμένων πολιτών. Η επανάκτηση του δημοσίου χώρου που παράγει το μαχόμενο «κοινό» φοβίζει τις κυρίαρχες εθνικές, περιφερειακές και αυτοκρατορικές ελίτ.
Η στρατηγική τους δεν ήταν τόσο να προστατεύσουν του προσκυνημένους αντιπρόσωπους του Ελληνικού λαού στο κοινοβούλιο αλλά να σταματήσουν, να διαλύσουν εδώ και τώρα, την δυαδική εξουσία του αγωνιζόμενου λαού, των συνειδητοποιημένων τμημάτων της οργανωμένης ταξικής πάλης καθώς και τις εξεγερμένες ροές του πλήθους των μοναδικοτήτων της διανοητικής εργασίας. Ναι πρόκειται για αυτό το πρωτόλειο μαχόμενο για να μην πω επαναστατικό υποκείμενο που καθορίζεται από τις ανοικτές αμεσοδημοκρατικές συναντήσεις αυτό του μαχόμενου κοινωνικοπολιτικού μετώπου.
Μέτωπο αγώνα και μάχης που παράγει ή επιχειρεί να δημιουργήσει τους κοινούς πολιτικούς, κοινωνικούς, ιδεολογικούς τόπους των διχασμένων και συχνά αλληλοσυγκρουόμενων μορφών της ζωντανής εργασίας.
Ένα υπό διαμόρφωση υποκείμενο που για να γένει πραγματικά επικίνδυνο για την εξουσία του κεφαλαίου και των υποτακτικών τους θα πρέπει με γοργούς ρυθμούς να ξεκαθαρίσει στρατηγική στόχευση.
Αυτό δεν συνεπάγεται με δογματικό τρόπο να προσαρμοστεί σε νέα ή πάλαια ιδεολογικά καλούπια, αυτά εξάλλου το μόνο που έπραξαν ήταν να συνεισφέρουν στην περαιτέρω ανάπτυξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Συνεπάγεται με ανοικτό, δημιουργικό και ανατρεπτικό τρόπο να συναντηθεί με τις τεράστιες δυνατότητες που γεννιούνται στα σπλάχνα αυτού του κόσμου της γενικευμένης και οργανωμένης θλίψης και σήψης.

Ένα φάντασμα που πάντα φοβίζει

Αυτό κατά την δική μου άποψη σημαίνει κομμουνιστικό επαναστατικό πρόγραμμα, τακτική και στρατηγική. .

Τώρα θα μου πείτε και τι σημαίνει, τι συνεπάγεται αυτό; Μα τίποτε άλλο από το να μην φοβόμαστε, απεναντίας να ευχόμαστε και να οργανώνουμε την πάλη μας στο να καταστρέψουμε την μισθωτή σκλαβιά. Οργανώνοντας και διαχέοντας με επαναστατικό τρόπο τα «κοινά» που η οργανωμένη πάλη και η σύγκρουση παράγει.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως η κρίση, η χρεοκοπία είναι παρούσα γιατί ο κομουνισμός ως οργανωμένη έκφραση της τάσης χειραφέτησης είναι παρόν. Είναι το «φάντασμα» των σημερινών υλικών δυνατοτήτων για καθολική χειραφέτηση που συνεχώς αλλοτριώνεται από το ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας.

‘Ε αυτή η αντίθεση αποκτά παροξυστικό χαρακτήρα με κίνδυνο μιας συνολικής καταστροφής ανθρώπων, παραγωγικών  δυνάμεων και φύσης.

Αλίμονο λοιπόν αν αυτό το υπό διαμόρφωση κίνημα, μέτωπο, κόμμα, «πλατεία» δεν μιλήσει στο όνομα του  κομμουνισμού και της άμεσης κομουνιστικοποίησης. Αυτής της άμεσης οργάνωσης της ζωής των πληθυντικών μορφών της ζωντανής εργασίας σε κοινοτική, απελευθερωτική βάση που η παραγωγή και η οικονομία θα είναι ένα μικρό τμήμα της συνολικής ζωής και διαδικασίας και ουδόλως το κέντρο του κόσμου.

Αυτό δεν συνεπάγεται μια κοινωνία αγγέλων την επόμενη μέρας της επανάστασης. Συνεπάγεται ένα νέο πιο  ξεκάθαρο ξεκίνημα σε μια διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που κινείται σήμερα το «τραίνο» του καπιταλισμού που μας οδηγεί στο γκρεμό.  Ένα ξεκίνημα που όχι μόνο πρέπει να γίνει σήμερα ή αύριο αλλά μάλλον έπρεπε να είχε γίνει εχτές.

Μπορούμε; Ναι μπορούμε και αυτό μας οδηγεί σε μια πολιτική οργάνωσης της οργής μας και οικοδόμησης «αντάρτικων» δυαδικών μορφών εξουσίας που θα στοχεύουν στην άμεση καταστροφή των δομών του καπιταλιστικού κράτους και κοινωνίας.

Η όποια κατάκτηση της όποιας εξουσίας δεν θα σταματήσει τις «ανταρτικές» δομές της δυαδικής εξουσίας στο  βαθμό που δεν έχει καταστραφεί ολοσχερώς η καπιταλιστική οικονομία και κοινωνία. Έξαλλου όπως έχει δείξει και η ιστορία ο καπιταλισμός και ο καρκίνος του εμπορεύματος γεννιέται και δυναμώσει σε οποιαδήποτε συνθήκη που ο νόμος της αξίας συνεχίζει να κάνει κουμάντο…

Όσο δεν προχωρούμε σε αυτή την κατεύθυνση με γοργούς ρυθμούς και σταθμούς συνειδητοποίησης τόσο η βιοεξουσία, δίχως ή και με χρέος θα καταστρέφει την βιοπολιτική έκφραση των «κοινών» που παράγει η ζωντανή εργασία που συνειδητοποιεί πως μπορεί να κάνει δίχως αφεντικά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση