Σα. Ιαν 29th, 2022

Οι εργαζόμενοι αυτού του τόπου βρίσκονται τις επόμενες μέρες και ώρες μπροστά σε ένα καθοριστικό ιστορικό δίλλημα. Ή θα παραδώσουν την χώρα και τα δικαιώματα τους στο ξένο κατακτητή και τα τσιράκια ή θα τους πετάξουν στην θάλασσα του αιγαίου, αναλαμβάνοντας αυτοί όμως να κυβερνήσουν. Επιλογή δύσκολη για ανθρώπους που έχουν μάθει να μεταβιβάζουν τις εξουσίες σε άλλους, κρατώντας το ίδιο την εξουσία του θεσμού της πυρηνικής οικογένειας. Αναγκαία όμως για να σωθεί η χώρα αλλά και αυτοί οι ίδιοι από την πείνα και την δυστυχία.

Ναι σε κάποιους μπορεί να φανεί παράξενο που υποστηρίζω πως βρισκόμαστε σε κατοχή. Ναι βρισκόμαστε σε κατοχή γιατί η Ελληνική αστική τάξη για να κρατήσει τα κεκτημένα της έχει μεταβιβάσει την εξουσία της στις υπερεθνικές δυνάμεις της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας. Που προστρέχουν για βοήθεια για να σώσουν το σαθρό οικοδόμημα της ΕΕ-ευρώ μπροστά σε μια βαθιά αδυσώπητη συστημική κρίση που τρίζει τα καπιταλιστικά θεμέλια.

Κατά αυτόν τον τρόπο αυτού του είδους η μεταμοντέρνα κατοχή έχει όσο καμιά άλλη καθοριστικό χαρακτηριστικό το κοινωνικό ζήτημα. Διαμεσολαβείτε όσο κανένα άλλο εθνικό ζήτημα από την σύγκρουση τάξης με τάξη. Από τον αντικαπιταλιστικό αγώνα/ μέτωπο που γεννά την κομμουνιστική προοπτική.

Τις επόμενες μέρες και ώρες που η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα βρεθούν ενωμένα στο δρόμο του αγώνα, της πάλης και της ανατροπής θα έπρεπε ή θα πρέπει ή θα βρει μια αριστερά ενωμένη μαχόμενη και δυνατή. Μια αριστερά που θα μιλάει την γλώσσα του επαναστατικού ρεαλισμού. Μια αριστερά που δεν θα αρνείται να αναλάβει τα ιστορικά της καθήκοντα. Πια είναι αυτά; Μα να μπει μπροστά και μέσα από μαζικούς φορείς του αγώνα των υποτελών τάξεων διεκδικώντας την εξουσία. Όχι για τον εαυτό της ως μια καλή διαχειρίστρια του συστήματος αλλά ως δύναμη επαναστατικής ανατροπής. Για να περάσει η εξουσία άμεσα σε αυτούς που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο.

Κάποιοι θα πουν και αυτό είναι ρεαλιστικό; Ναι είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για να σωθεί η χώρας και να μην πεινάσει ο λαός. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος δεν είναι μια καλύτερη διαχείριση του ίδιου αλλά ένας άλλος δρόμος, άλλοι τον ονομάζουν σοσιαλισμό, άλλοι κομμουνισμό και άλλοι κάπως αλλιώς. Σίγουρα όμως θα πρέπει να χει ως βάση το σύνθημα: όλη η εξουσία στις συνελεύσεις, στις εργατικές επιτροπές, όλη η εξουσία στα σοβιέτ.

Για αυτό και δεν φτάνει ένα απλό αντιμνημονιακό μέτωπο, για αυτό και δεν φτάνει η κομματική ενίσχυση και μια λαϊκή οικονομία που θα κτιστεί στο μέλλον. Έχω μια υπόνοια πως το αύριο είναι σήμερα και είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε…

Οι εξελίξεις τρέχουν και οι συνειδήσεις αλλάζουν ώρα με την ώρα, λεπτό το λεπτό, ενώ η χρεοκοπία του συστήματος, του πολιτικού προσωπικού έχει ήδη διαμορφώσει το πλαίσιο όπου οι πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως τα πριν, οι κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν όπως τα πριν και διαμορφώνεται με αντιφατικό τρόπο η πρόταση μιας άλλης διακυβέρνησης, μιας άλλης πρότασης εξουσίας.

Χρέος της αριστεράς και δη αυτής που αυτοαναφέρεται ως κομουνιστική, αντικαπιταλιστική και επαναστατική είναι να ενισχύσει, να δυναμώσει αυτή τη τάση μια άλλης διακυβέρνησης, μιας άλλης εξουσίας. Της εργατικής εξουσίας που θα απελευθερώσει της κρυμμένες και εγκλωβισμένες δυνάμεις της επιστήμης, των παραγωγικών δυνάμεων και της γενικής διάνοιας.

Σίγουρα αύριο και μεθαυρίο το πανηγύρι των καταπεσμένων δεν θα τελειώσει και μάλιστα με τον αποτέλεσμα που θέλουμε…Αποτελεί όμως ένα σταθμό που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα διαμορφώνοντας συνθήκες δυαδικής εξουσίας και τότε όλα είναι ανοικτά…

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση