Έξω τώρα από την ΕΕ-ευρώ….

Στο σύντροφο Κώστα…..

Κανείς δεν πίστευε- ούτε νομίζω ο πρωθυπουργός που «έχει κουραστεί τόσο πολύ για να μη χρεοκοπήσουμε και εμείς οι άθλιοι  δεν του το αναγνωρίζουμε»- πως ένα επικοινωνιακό κόλπο για μια «μούφα» δημοψήφισμα θα «τίναζε» την ΕΕ στον αέρα,  οδηγώντας τα χρηματιστήρια στο χαμό. Εκτός και αν συνωμοτικά θεωρήσουμε πως ο πρωθυπουργός παίζει ή παίζονται άλλα παιχνίδια σε σχέση με το ευρώ και  τον ανταγωνισμό ΕΕ-ΗΠΑ.  

Αποδεικνύοντας σε κάθε περίπτωση  τις οριακές συνθήκες της ΕΕ, βρισκόμενη σε μια συνολική κρίση, όπως και ολάκαιρο το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Με την  Ευρωενωσιακή εκδοχή του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος να αδυνατεί να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ και τις νέες βιομηχανικές περιοχές, όπως την Κίνα και την Ινδία. Μια πολύμορφη κρίση που βγάζει στην επιφάνεια ό,τι πιο σάπιο και αντιδραστικό είχε να επιδείξει η ευρωπαϊκή παράδοση.

Μέσα από αυτή την οπτική η ΕΕ είναι επί της ουσίας  ο αδύνατος κρίκος του παγκόσμιου καπιταλισμού με την Ελλάδα χρεοκοπημένη οικονομικά και πολιτικά – προτεκτοράτο της ΕΕ με την επιβολή του συγκεκριμένου δημοψηφίσματος από την Μέρκελ- Σαρκοζί, με μια πολιτική ηγεσία να μην μπορεί να βγάλει άκρη- να είναι ο αδύνατος κρίκος της ΕΕ.

Και μέσα από αυτή την διαδρομή η Ελλάδα να είναι η  πρωτοπορία στο αγώνα να μην περάσει η πιο ολοκληρωτική, η σχεδόν  φασιστική εκδοχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Που με την δανειακή σύμβαση για το κούρεμα  θα επιβάλει στο Ελληνικό λαό συνθήκες δουλοπαροικίας για δεκάδες χρόνια

Ο γνωστός ιστορικός Μ. Μαζάουερ σε άρθρο του στους new York times γράφει πως η Ελλάδα αυτό το λίκνο της Δημοκρατίας-όπως και άλλες φορές στην παγκόσμια ιστορία- κλονίζει τον πλανήτη. Γράφει χαρακτηριστικά:«  Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον»( http://konserbokoyti.blogspot.com/2011/11/new-york-times.html).

Και αυτό γιατί η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός υπήρξε το  πειραματόζωο για όλους τους λαούς της Ευρώπης και ειδικότερα τις χώρες του νότου. Για μια νέα αντιδραστική συνθήκη με βάση τον επανακαθορισμό των όρων της  σχέσης κεφαλαίου-εργασία, υπέρ πάντα του πρώτου.

Και όμως το πείραμα δεν πάει και πολύ καλά εξαιτίας κυρίως του λαϊκού παράγοντα και των εργατικών αγώνων. Και αντί λοιπόν να παγιοποίηση των αρνητικών συσχετισμών δύναμης υπέρ του κεφαλαίου, ιδιαίτερα του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, έχει δημιουργηθεί μέγιστο πρόβλημα στην ΕΕ με τα ελικόπτερα να είναι έτοιμα να παραλάβουν το ΓΑΠ και την ηγεσία του….

Δεν ξέρω αν η αριστερά και το εργατικό- λαϊκό κίνημα έχει κατανοήσει τα δεδομένα και τα γεγονότα, καθώς και τις υπόγειες μεταβολές που χουν συμβεί στην συνείδηση όπως αυτή εκδηλώθηκε με το νέο ΌΧΙ  στις διαδηλώσεις στις 28η Οκτώβρη. Δεν ξέρω αν έχει κατανοήσει την δύναμη του ή μήπως  επειδή την έχει κατανοήσει φοβάται μήπως χρειαστεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας.

Το ερώτημα διαχείριση ή ανατροπή πάντα υφίσταται αλλά μέσα στο πραγματικό κίνημα και την ροη της ιστορίας  τα πράγματα δεν τίθενται αντιθετικά αλλά εκφράζονται ως μια διαλεκτική ενότητα αντίθετων.  Μια διαλεκτική ενότητα που εμπεριέχει και γραμμικότητες αλλά δίχως το άλμα στην  επαναστατική ασυνέχεια- για την οποία θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι-τότε το μερικό καίγατε μαχόμενο. Η ιστορία της κομμουνιστικής αριστεράς στον 20ού αιώνα έχει να μας πει πολλά για αυτό.

Κατανοώντας πως  μια ανατρεπτική επαναστατική διαδικασία δεν ακολουθεί πάντα την ίδια διαδρομή όπως έγινε πχ στην οκτωβριανή επανάσταση, ούτε αποτελεί ένα μονόπρακτο αλλά μια ανοικτή μακροχρόνια διαδικασία που αναδεικνύει πάντα καινοτόμα χαρακτηριστικά. Άρα μια αριστερά που θέλει να παίξει ένα καθοριστικό ρόλο στα πράγματα πρέπει να είναι έτοιμη με ανοικτό μυαλό και καρδία να πρωτοτυπήσει βάζοντας την σφραγίδα στις εξελίξεις….

Και όχι να φοβάται ακόμη και ένα κλούβιο δημοψήφισμα, πόσο μάλλον που από την  τρομάρα τους από το λαϊκό- εργατικό κίνημα  τα ευρωπαϊκά μας αφεντικά  βάζουν τα σωστά ερωτήματα: Ναι ή όχι στο ευρώ με την μόνη απάντηση να είναι στο έξω από το ευρώ, έξω από την ΕΕ. Όχι για μια άλλου τύπου καπιταλιστική ανάπτυξη με εθνοκεντρικά χαρακτηριστικά αλλά για τον σπάσιμο του αδυνάτου κρίκου της ΕΕ, για  την ανατίναξη του ευρωενωσιακού οικοδομήματος.

Για την σοσιαλιστική-κομμουνιστική οικοδόμηση με βάση την εργατική δημοκρατία και την αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη με γνώμονα  τις εργατικές/λαικές  ανάγκες και τις τεράστιες δυνατότητες της εποχής.  Για μια άλλου τύπου περιφερειακή, ευρωπαϊκή και διεθνιστική ένωση. Για τις  ενωμένες σοσιαλιστικές δημοκρατίες των Βαλκανίων και της Ευρώπης.

Η πλακά είναι πως αν υπήρχε μια  κυβέρνηση αντικαπιταλιστική, εργατική ή αστική που θα εκβίαζε τους Μέρκελ-Σαρκοζί αντί να την εκβιάζουν για αποχώρηση από ευρώ-ΕΕ είναι σχεδόν βέβαιο πως το κούρεμα θα γίνονταν με καλύτερους όρους για τον Ελληνικό λαό. Για να μην υποστηρίξω πως θα ήταν δυνατή και η διαγραφή του χρέους, πλην ίσως αυτό το χρέος που είναι στα δημόσια ταμεία. Και όλα αυτά γιατί ο εκβιασμός του Μέρκελ- Σαρκοζί είναι στα πλαίσια ενός σκληρού πόκερ που όμως απουσιάζει η ανάλογη Ελληνική ηγεσία να παίξει. Αλήθεια τι μπορεί να περιμένει κανείς από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ή από την κυβέρνηση Σαμαρά που από αντιμνημονιακός -προτού καν αναλάβει την εξουσία- συμμορφώνεται σε μνημονιακός, στεκούμενος σούζα  μπροστά  τις υποδείξεις της Μέρκελ- Σαρκοζί.

Άρα μένει η αριστερά να αναλάβει τις ιστορικές της ευθύνες μα έχω πολλές επιφυλάξεις για αυτό. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από την δίκη του οπτική  αδυνατεί να δει έξω από την ΕΕ και του ευρώ. Το ΚΚΕ πάλι  βάζει το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ-ΕΕ στα πλαίσια μιας λαϊκής εξουσίας στο μέλλον. Και μέχρι τότε τι πράττουμε σύντροφοι…;; Μήπως με αυτό τον τρόπο βάζουμε από το παράθυρο την ρεφορμιστική άποψη που λέει: το κίνημα και στην δική σας περίπτωση το κόμμα είναι το παν και ο σκοπός τίποτε…

Φυσικά για να μην αδικήσω τις δυνάμεις και στις στιγμές υπάρχουν και δυνάμεις που με επίπονο και αντιφατικό τρόπο επιχειρούν να σταθούν στο ύψος των ιστορικών στιγμών. Και δίχως να θέλω να βλογήσω τα γένια μου υπάρχει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που με ένα πρότυπο αμεσοδημοκρατικό τρόπο ολοκλήρωσε την 1η  συνδιάσκεψη της. Εκλέγοντας τα όργανα και την ηγεσία που βγήκε από τους αγώνες της περιόδου. Προβάλλοντας ένα μεταβατικό πρόγραμμα που μπορεί  «από τα κάτω» σε ανατρεπτική πορεία  να ενώσει την αριστερά και τον εργαζόμενο λαό στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και της κομμουνιστικής προοπτικής.

Τώρα μόνο η ιστορία μπορεί να αποδείξει αν και κατά πόσο σταθούμε στο ύψος των στιγμών.  Σίγουρα δεν είναι εκδρομή,  ούτε για αυτούς θα είναι πικ-νικ

Δημήτρης Αργυρός

 

Δημιουργός: Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση