Μπορούμε να σταματήσουμε την κατρακύλα;;

Έ ρε γλέντια, 2 χρόνια οικονομικού ολοκληρωτικού πολέμου ενάντια στα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα για να βγούμε από την κρίση  και είμαστε σε χειρότερη μοίρα από τι ξεκινήσαμε…:

Η ύφεση το 2009 είχε 2,2%  και τώρα λένε οι πάνσοφοι τεχνοκράτες- επιστημονικά ουδέτεροι κατά τα άλλα- θα κλείσει στο 6,1%, με την ύφεση να μεγαλώνει  και το 2012.  Με το έλλειμμα εκτός έλεγχου να κινείται το 2011 από το 8,5% έως και το 10% και το 2012 αναμένεται στο 6,8%,  πολύ κάτω από τις προβλέψεις των αφεντικών μας.

Όσο για το χρέος έχει πάρει την ανηφόρα και αναμένεται το 2020 να είναι, να  βρίσκεται στο επίπεδο του 2009, κυμαινόμενο στα 120% του ΑΕΠ και αυτό χάρη στην αναδιάρθρωση και το ακριβό κούρεμα του 50% που τόσο θα στοιχίσει στα ταμεία μας.

Τι συμβαίνει λοιπόν και δεν μπορούμε να πάρουμε τα πάνω μας; Τι συμβαίνει και δεν μπορούμε να υπερβούμε την κρίση που μας ταλανίζει; Μιλάμε για ανίκανες κυβερνήσεις και ένα σαθρό και σαπισμένο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που κοιτά μόνο την πάρτη του και δεν  μπορεί να δώσει λύσεις; Συμπληρωματικά μπορούμε να μιλάμε για ένα πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που είναι υποχείριο των ξένων αφεντικών μας, των τραπεζών και των πιστωτών μας. Άρα πρόκειται για ένα κατεστημένο που κοιτά μόνο να ικανοποιήσει τους ξένους πάτρωνες;

Μήπως πρόκειται για μια βαθιά και αδυσώπητη παγκόσμια κρίση που θα καταστρέψει τις πιο αδύνατες οικονομίες, όπως είναι η Ελληνική και κατά συνέπεια όσο μένουμε εντός του δεν έχουμε ελπίδα σωτηρίας;  Και κατά συνέπεια η λύση μπορεί να δοθεί μόνο πανευρωπαϊκά, για να μην πούμε παγκόσμια.

Ή εν τέλει η κρίση που είναι υπαρκτή και δεν γλυτώναμε από αυτή ήταν μια καταπληκτική ευκαιρία να πάρουν τα αφεντικά μας- ντόπια και ξένα- εργατικά και λαϊκά δικαιώματα που είχαμε κατακτήσει, κατά συνέπεια το χρέος, το έλλειμμα ήταν μια χρυσή ευκαιρία να γίνουμε «Κίνα» των Βαλκανίων και της ΕΕ; Και κατά αυτόν τον τρόπο η κρίση όπως συμβαίνει πάντα στο κ.τ.π είναι ταυτόχρονα και ευκαιρία.

Νομίζω η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη και περικλείει όλες αυτές τις πλευρές. Με καθοριστικό βέβαια ρόλο να παίζει όχι η ιδιοτυπία του Ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού αλλά η βαθιά πολύμορφη παγκόσμια κρίση που αναδεικνύει στρατηγικά ζητήματα τόσο στο επίπεδο των ηγεσιών των ελίτ, όσο και στο αντίθετο στρατόπεδο , με την αδυναμία των λαϊκών και εργατικών δυνάμεων να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις.

Είτε δηλαδή να παίξουν στα ίσια το ζήτημα της κατάκτησης της εξουσίας στο τώρα και όχι σε ένα μυθικό μέλλον, είτε να δημιουργήσουν μια αντικοινωνία- μια πραγματική κοινωνία που θα αντικαταστήσει την καπιταλιστική κοινωνία της παρακμής και της αλλοτρίωσης- είτε να δοκιμάσουν πρωτότυπες και ιστορικά ανέκδοτες μορφές πολιτικής και κοινωνικής πάλης που θα απελευθερώσουν κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις.

Ας μην γκρινιάζουμε, η Ελληνική Αριστερά σε όλες τις εκδοχές είναι η πιο δυνατή και μαχητική Αριστερά σε όλη την Ευρώπη και κατά συνέπεια έχει και τις μεγαλύτερες ευθύνες να παίξει ένα  πρωτοποριακό ρόλο σε ολόκληρη την Ευρώπη….

Θα τα καταφέρει; Δεν γνωρίζω και θα ήταν αφελές να γίνω μάντης καλών ή κακών νέων. Σε κάθε περίπτωση ας γνωρίζουμε πως η ιστορία έχει πάντα περισσότερη φαντασία από την δράση των συγκεκριμένων υποκειμένων ανά ιστορική συγκυρία.

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ