Τε. Ιαν 26th, 2022

Το ερώτημα απλούστατο: Κατακτάμε πρώτα την εξουσία και ύστερα τα λύνουμε τα προβλήματα και μέχρι τα τούδε παίζουμε κατινάτσιο για να σώσουμε οτι,δήποτε και αν σώζεται, όπως λέει και το τραγούδι  ή απεναντίας  οργανώνουμε πραγματικά σε όλα τα επίπεδα την αντεπίθεση;

Μας έσωσε από την πείνα;;

Ας προσεγγίσουμε ένα ιστορικό παράδειγμα το ΕΑΜ.Αλήθεια πόσο δευτερεύων ήταν το «ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα» στην κύρια αποστολή του ΕΑΜ, δηλαδή στο να μας ελευθερώσει από την σκλαβιά, εθνική, πολιτική και ταξική; Μήπως η παραπάνω ιεράρχηση αντανακλά μια γραμμική μη- διαλεκτική άποψη που αυτονομεί το πολιτικό από το κοινωνικό; Με αποτέλεσμα να ανοίγουμε άθελα μας τον δρόμο στο κυβερνητισμό και κατά συνέπεια στην διαχείριση και αυτό ας μη νοηθεί ως μομφή σε κάποιους σύντροφος και συναγωνιστές, αλλά πραγματική αγωνία…
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ιστορικό, δεν είναι καν ιστορικό, είναι πρωτίστως πολιτικό, φιλοσοφικό και αφορά την σχέση επαναστατικής στρατηγικής με την τακτική στο σήμερα και στο αύριο της ταξικής πάλης. Αφορά πρωτίστως τις μορφές που θα πάρει ο άμεσος κομμουνιστικός αγώνας στην κατεύθυνση όχι μόνο να εκβιάσουμε το σύστημα- αλήθεια πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό στις σημερινές συνθήκες και με τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης- αλλά στο να το ανατρέψουμε.
Καταρχήν θα πούμε πως μάλλον είναι λάθος να ιεραρχούμε και να διαχωρίζουμε τόσο απόλυτα τα δυο επίπεδα. Η πιο σωστή στάση είναι να αναγνωρίζουμε την σχετική τους αυτονομία και να επιχειρούμε από την μια να κοινωνικοποιήσουμε το πολιτικο και από την άλλη να πολιτικοποιούμε το κοινωνικό. Μπολιάζοντας και τα δυο επίπεδα με την αντίληψη του άμεσου και διαρκούς επαναστατικού αγώνα. Αναγνωρίζοντας την διαλεκτική τους αλληλεπίδραση στα πλαίσια μιας μαχόμενης ενεργής καθολικότητας που όπως θα έλεγε και ο Λούκατς το μαχόμενο προλεταριακό υποκείμενο θα ενώνονταν με το αντικείμενο ταξική πάλη, συγκροτώντας ταξική συνείδηση…
Ας τα κάνουμε όσο γίνεται πιο τάλιρα. Το γνωστό τραγούδι λέει: «Το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα θα μας σώσει και από την σκλαβιά..». Το γεγονός πως βάζει πρώτα την σωτηρία από πείνα και μετά από την σκλαβιά δεν νομίζω πως είναι και τόσο τυχαίο. Απεναντίας η κάλυψη των πρωταρχικών βιοτικών αναγκών προηγείται: Όπως λέει και ο σοφός λαός: Το νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, πόσο μάλλον πολεμάει για να πάψει να είναι σκλάβος και ραγιάς.
Και επειδή το ΕΑΜ δεν ήταν μια μ.κ.ο της εποχής, αλλά ήταν ένα ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα η παρέμβαση του στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο συνιστούσε μια πολιτικοποίηση του κοινωνικού και ταυτόχρονα μια κοινωνικοποίηση του πολιτικού. Ας μην ξεχνάμε πως είχε πρόγραμμα την λαοκρατία, διεκδικούσε κάτι δηλαδή που υπέρβαινε την εθνική απελευθέρωση, έβαζε ζήτημα κοινωνικής λευτεριάς με το λαό στο τιμόνι, άλλο που υπόταξε αυτή την στρατηγική στην εθνική ενότητα με τα γνωστά αποτελέσματα.
Το ΕΑΜ έβαζε έστω και αντιφατικά το ζήτημα της εξουσίας, της λαϊκής και εργατικής εξουσίας, μιας λαϊκής και εργατικής εξουσίας που οικοδόμησε σε μικρογραφία μέσα στο λαό με τους θεσμούς λαϊκής αυτοδιοίκησης, τα λαϊκά συμβούλια, τα λαϊκά δικαστήρια και τη κυβέρνηση του βουνού.

Όχι στα χέρια των δήμων και των ΜΚΟ.

Αυτό δεν θα έπρεπε να πράξει και σήμερα ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής; Δηλαδή να πάρει στα χέρια όχι μόνο τον ταξικό αγώνα διαμέσου των σωματείων αλλά να πάρει στα χέρια του την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια ακόμη και την καλώς εννοούμενη φιλανθρωπία…
Στην κατεύθυνση της οικοδόμησης λαϊκών και εργατικών αντιεξουσιών που θα παράγει- με αντιφατικό και μερικό τρόπο βέβαια, πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά- την διαφορετική πρόταση εξουσίας και ζωής.  Οικοδομώντας δηλαδή ένα πραγματικό κίνημα που θα αίρει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων , δημιουργώντας μια νέα τάξη πραγμάτων, πρόκειται για το κίνημα που ο Μαρξ ονόμασε  κομμουνισμό.
Χρησιμοποιώντας κάθε επαναστατικό και ανατρεπτικό μέσο για να καλύψει ο λαός  και οι εργαζόμενοι τις  άμεσες βιοτικές του ανάγκες. Υπερβαίνοντας όπου χρειάζεται τα όρια της αστικής νομιμότητας. Χρησιμοποιώντας  λαϊκής αντιβίας. Μαυραγορίτες υπάρχουν και σήμερα κατά μια έννοια, είναι τα μονοπώλια, τα πολυκαταστήματα και τα σούπερ μάρκετ.
Πρωτίστως βέβαια ο στόχος αυτού του αγωνιστικού μετώπου αντίστασης, ρήξης και ανατροπής δεν είναι να σώσει το λαό από την πείνα αλλά να κάνει το λαό άμεσο συμμέτοχο στο αγώνα για την οικονομική-πολιτική και κοινωνική σωτήρια του.
Ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να οικοδομηθούν τόποι που η οικονομία του δώρου και η χαριστικότητα θα διαμορφώνουν όρους κοινοκτημοσύνης. Ενώ δεν πρέπει να αποφεύγονται εργατικές και αγροτικές κολεκτίβες, αυτοδιαχειριζόμενες παραγωγικές μονάδες που θα δουλεύουν σε δίκτυα μιας  οικονομίας των αναγκών…
Πρόκειται για μια πολύμορφη και αδιάκοπη επαναστατική διαδικασία που συγκροτεί μια αντικοινωνία που στοχεύει να διαχωριστεί   από την καπιταλιστική ψευδοκοινωνία, σπάζοντας τον κόσμο της γενικευμένης αλλοτρίωσης, δυναμώνοντας την ταξική αλληλεγγύη και την τάση χειραφέτησης.
Δυναμώνοντας  την κομμουνιστική τάση…
Όχι δεν έχουμε αυταπάτες πως αυτή η διπλή εξουσία θα αδειάσει ειρηνικά τον καπιταλισμό, όπως το πουλάκι πετάει το τσόφλι όταν γεννιέται. Αυτό ίσως και να  μας οδηγούσε από  ένα διαφορετικό δρόμο στο ρεφορμισμό, μένοντας στα μισά του δρόμου, όπως λόγου χάρη συνέβη στην Αργεντινή αν και εκεί το στοίχημα παραμένει ανοικτό…
Αυτό το πολύμορφο επαναστατικό κίνημα στην πορεία οικοδόμησης δυαδικής εξουσίας, δικτύων κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης, τόπων κοινοκτημοσύνης και εργατικής- κοινωνικής αυτοδιαχείρισης που θα τείνει να γενικεύετε θα συγκρούετε καθημερινά με το κεφάλαιο και το κράτος του με τέρμα την κατάλυση του και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων τοπικά, περιφερειακά και παγκόσμια.
Ναι δεν πρέπει να φοβόμαστε να λερωθούμε με την εξουσία, αλλά ούτε να περιμένουμε να καταλάβουμε την κρατική εξουσία για να σώσουμε τον κόσμο από την πείνα.  Πόσο μάλλον να εκβιάσουμε το κράτος και το κεφάλαιο για παραχωρήσεις όταν δεν έχουμε ήδη συγκροτήσει μια επαναστατική αντιπρόταση.  Δίχως να έχει μπει  σε δράση η πολεμική μηχανή του άμεσου επαναστατικού αγώνα.
Σε κάθε περίπτωση μας δίνεται μια χρυσή, μοναδικά ιστορική ευκαιρία να υποδομήσουμε ριζικά όχι μόνο τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής αλλά και την συνολική κεφαλαιοκρατική σχέση. Επαναθεμελιώντας πολιτικά, κοινωνικά, φιλοσοφικά και εν τέλει οντολογικά μια νέα χειραφετική κομμουνιστική συνθήκη.
Μέσα από αυτή την τραγωδία το παιχνίδι ξαναπαίζεται και παρόλο που δεν φαντάζει ανοίγονται πρωτόγνωροι δρόμοι για να τους διαβούμε..αρκεί να μην φοβηθούμε να πειραματιστούμε, να εξερευνήσουμε και να ανοιχτούμε σε τόπους που ίσως και μην χωράνε στα ιδεολογικά μας όρια…, δεν πειράζει…, για όλα υπάρχει η πρώτη φορά να δούμε τα πράγματα με ένα άλλο μάτι….

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση