Άμεσος επαναστατικός αγώνας και κομμουνιστικό “είναι”

 

Στο αμέσως προηγούμενο άρθροhttps://argiros.net/?p=2691 αναφερθήκαμε στην σχέση οντολογίας και κομμουνισμού ή καλύτερα σε κάποιες οντολογικές προϋποθέσεις του. Εκεί γράφω πως: «Ναι χρειάζεται επίλυση των οικονομικών βιοτικών προβλημάτων για το σύνολο του πλανήτη και μια  πλέρια απελευθέρωση από τον χρόνο της εργασίας(οι μηχανές που θα εργάζονται μόνες του που έλεγε και ο Αριστοτέλης) για να νιώθουμε ελεύθεροι να ωριμάσουμε και να αναστοχαστούμε πάνω   στο ζήτημα της αυτοσυνειδησίας της ελευθερίας. Εάν και όποτε αυτό εξασφαλιστεί τότε και μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για την αποκαθήλωση του καπιταλιστικού «είναι» και την παραγωγή ενός κομμουνιστικού «είναι».».

Για να μην παρεξηγηθώ και βρεθώ αντιφατικός σε σχέση με το κείμενο μου «εργαστήριο ανατροπών»(https://argiros.net/?p=2677)  και «το ανατρεπτικό πεδίο της κοινωνικής αλληλεγγύης(https://argiros.net/?p=2668) πρέπει να επισημάνω τα παρακάτω:

Ανάμεσα στην παραγωγή ενός κομμουνιστικού «είναι» και στις οντολογικές συνθήκες που παράγουν ένα μαχόμενο κομμουνιστικό πολιτισμό-πολιτική και στάση υπάρχει μια σχέση μερικού-καθολικού. Όχι βέβαια ως μια συνθήκη καντιανής κατηγορικής ή μια γενική σχέση αφηρημένου-συγκεκριμένου…, ούτε καν σαν μια πλατωνική αλήθεια που βρίσκεται κάπου αλλού και εμείς είμαστε τα είδωλα της…

Ο μαχόμενος κομμουνιστικός πολιτισμός που είναι αναγκαίος να παραχθεί σήμερα αντανακλά και μερικά ή αντιφατικά το καθολικό κομμουνιστικό «είναι» που θα παραχθεί αύριο. Εμπεριέχει έστω και σε μικρές δόσεις την ουσία του κομμουνιστικού «είναι», που σίγουρα θα καεί μαχόμενο- όπως έχουν καεί τόσα και τόσα- αν το κομμουνιστικό «είναι» δεν αντικαταστήσει το καπιταλιστικό «είναι».

Απόρροια  τόσο αντικειμενικών συνθηκών:   Μια τεράστια και αντιφατική υπερανάπτυξη των παραγωγικών σχέσεων, της γενικής διάνοιας, ενός πολιτισμού των κοινών. Όσο και υποκειμενικών συνθηκών που συνίσταται στην επαναστατική δράση που αποδομεί άμεσα και πραγματικά  την κεφαλαιακή σχέση σε όλα τα επίπεδα της πραγματικότητας… κάτι που δεν καταφέρνει να το πραγματοποιήσει μόνο η εργατική συνδικαλιστική πάλη, καθώς αυτή ουσιαστικά το μόνο που καταφέρνει μονάχη της είναι να παζαρεύει τις σχέσεις κεφάλαιο-εργασία…

Για να οικοδομηθεί και να δυναμώσει ο μαχόμενος κομμουνιστικός πολιτισμός είναι αναγκαιότητα να υπάρχουν τόσο οι αντικειμενικές όσο και οι υποκειμενικές συνθήκες σε όλα τα επίπεδα της πραγματικότητας. Αλλιώς κανένας ριζοσπάστης δεν μπορεί να γίνει κομμουνιστής που δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά να βιώνει έστω και σε έλλειψη το κομμουνιστικό «είναι» από τα σήμερα..

Να όμως που η κρίση από την μια αλλά και η εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού  από την άλλη γεννάει τόσο τις αντικειμενικές όσο και τις υποκειμενικές συνθήκες… και τώρα καλούνται- καλούμαστε- από την ιστορία να αποδείξουμε πως μπορούμε να γίνουμε κομμουνιστές!!!!