Τε. Ιαν 19th, 2022

Από μνημόνιο σε μνημόνιο- από μέτρα σε μέτρα- η καταστροφή συνεχίζεται και η κρίση βαθαίνει…, με την ανάπτυξη να πηγαίνει περίπατο και θα συνεχίζει να πηγαίνει περίπατο. Με την  ύφεση θα ξεσκίζει τις ζωές μας και το μέλλον μας. Κάθε 6μηνο και  μνημόνιο και κάθε μνημόνιο και καταστροφή… Αλήθεια έχει πάτο το βαρέλι…, μάλλον όχι..;;;

Εκτός και αν γίνουμε «Κίνα», Ινδία και Ταιβάν με εργασιακές σχέσεις ζούγκλα και εργατικά δικαιώματα ανύπαρκτα. Και μόνο έτσι ή κάπως έτσι θα μπορέσει το παγκόσμιο κεφάλαιο να υπερβεί την βαθιά κρίση του, κρίση χρέους, κρίση πιστωτική, κρίση υπερπαραγωγής. Και μόνο έτσι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο θα μπορέσει, αν μπορέσει  να ανταγωνιστεί την Κίνα, την Ινδία και την Ταιβάν. Και μόνο έτσι το Ελληνικό κεφάλαιο θα μπορέσει, αν μπορέσει,  να διατηρήσει και να αυξήσει το ποσοστό του κέρδους του.

Τρίχες κατσαρές, η κρίση είναι τόσο βαθιά που πρέπει να καταστραφούν πολλά, πάρα πολλά πράγματα ακόμη, για να ξαναπάρει μπροστά η μηχανή που παράγει υπεραξία και από κει το κέρδος. Μόνο έτσι ένα παραγωγικό μοντέλο που στηρίζεται στην «γενική διάνοια» και στην ένταση κεφαλαίου θα μεταμορφωθεί σε ένταση εργασίας και βιομηχανικό Νταχάου.

Και το χειρότερο από όλα: Αυτό μάλλον δεν θα σταματήσει στην Ελλάδα αλλά με γοργό, πολύ γοργό ρυθμό θα αγκαλιάσει ολάκαιρη την Ευρώπη, δίχως να γλυτώνουν τα μοντέλα της Κίνας, Ινδίας, Κορέας και Ταϊβάν. Πρόκειται λοιπόν για μια κρίση ακόμη ποιο βαθιά από την κρίση του 30, μια κρίση που ξεκίνησε το 72 και διαρκώς βαθαίνει και συνολικοποιείται. Κρίση ενός γερασμένου συστήματος που δεν έχει σκοπό να πεθάνει μόνο του. Αν δεν το καταστρέψουμε εμείς…

Δυο χρόνια μαζικοί και μαχητικοί αγώνες και θυσίες δεν απέτρεψαν τελικά την κρίση να μην την  πληρώσει ο λαός και οι εργαζόμενοι. Ο λαός και οι εργαζόμενοι πτώχευσαν, αυτός ήταν και ο κύριος στόχος τους, δίχως όμως οι τράπεζες να σωθούν ακόμη, μάλλον θα χρειαστούν ακόμη πιο άγρια, απάνθρωπα και βάρβαρα μέτρα για να γλυτώσουν.

Η κρίση μπορεί να έβγαλε τα πολιτικό προσωπικό of, να το έκαψε προς χάριν των στρατηγικών συμφερόντων του κεφαλαίου, αυτό όμως είναι μια ακόμη παράπλευρη απώλεια, όχι και η πλέον σημαντική.  Εξάλλου και εν πολλοίς δεν χρειάζεται πλέον; Ήδη μας κυβερνά και θα συνεχίζει να μας κυβερνά μια κοινοβουλευτική «χούντα» των αγορών. Που απειλούσε με πείνα και δίψα και χρεοκοπία αν δεν ψηφιστεί το ακόμη χειρότερο μνημόνιο που μας οδηγεί  200 χρόνια πίσω.

Και σίγουρα ή μάλλον σίγουρα η ολοκληρωτική χούντα των πιστωτών και των αγορών  δεν θα άφηνε μια πραγματική αλλαγή στα πλαίσια υπαρχόντων κοινοβουλευτικών δομών που θα έβγαζαν την χώρα έξω από τις ολοκληρωτικές και αυταρχικές δομές της αγοράς, του ΔΝΤ και της ΕΕ.

Ο λαός- ή καλύτερα  μια μαχόμενη μαζική μειοψηφία του- μίλησε στο δρόμο, μα όπως  φαίνεται δεν φτάνει τελικά. Χρειάζεται, επιβάλλεται μια πολιτική πρόταση εξουσίας από τον λαό και τους εργαζόμενους, για τον λαό και τους εργαζόμενους, με τον λαό και τους εργαζόμενους.

Μια πρόταση εξουσίας που θα βγαίνει μέσα από ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής με τα συμφέροντα της ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου και των πολιτικών του εκφραστών. Μια πολιτική πρόταση εξουσίας που θα σπα την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, πραγματικού, πλασματικού και πιστωτικού.  Θα έρχεται σε σύγκρουση- πολιτική και κοινωνική- με τον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου. Με στόχο την κυβέρνηση και την εξουσία του ίδιου του λαού και της εργατικής τάξης.  Σπάζοντας την “χούντα” του ΕΕ-ευρώ, σπάζοντας την σήψη και την  παρακμή του υπαρκτού ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Που όμως ξεκινά από τα σήμερα με την δημιουργία αντιεξουσιών, πολιτικών, κοινωνικών και παραγωγικών. Μια παραγωγική, δημοκρατική, κοινωνική και πολιτική συγκρότηση του κόσμου της εργασίας με βάση την ικανοποίηση των λαϊκών-εργατικών αναγκών. Για να μην πεινάσει, για να θρεφτεί ο λαός και η εργατική τάξη. Με σωματεία και όργανα δράσης-εργατικής, συνδικαλιστικής, πολιτικής και κοινωνικής-δράσης και πάλης.

Που θα βγαίνει από τα «κάτω»  και θα αγκαλιάζει ενωτικά και ταξικά τον κόσμο της εργασίας ή την συντριπτική πλειοψηφία του. Ο αγώνας συνεχίζεται και διευρύνεται και όλοι μας- ο καθένας με τον τρόπο του και το ρυθμό του-παίρνουμε θέση στα οδοφράγματα.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση