Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Όλα συγκλίνουν πως έρχεται μεγάλη μπόρα. Πως έφτασε το σημείο να τιναχτεί το καπάκι. Πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια τυφλή κοινωνική έκρηξη, όπως γράφει και το νέο τεύχος του περιοδικού  Unfollow.  Η πείνα η μιζέρια και κοινωνική κατάθλιψη μαζί με την γενικευμένη απονομιμοποίηση του πολιτικού προσωπικού έχει διαμορφώσει τους όρους για μια γενικευμένη εξέγερση, για μια τυφλή όμως εξέγερση. Για μια εξέγερση που θα είναι αδύνατον να την σταματάνε οι δυνάμεις των ΜΑΤ,  απεναντίας ίσως και να την προκαλούν. Όπως άλλωστε απέδειξε περίτρανα και η απίστευτη αστυνομοκρατία στην παρέλαση της 21 Φλεβάρη. Αυτό μάλλον όμως δεν μπορούν να το κατανοήσουν οι παρακμασμένοι εκφραστές της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, στελέχη μιας γενιάς που ήταν η μεγάλη ελπίδα για το τόπο, της γενιάς του πολυτεχνείου, που σάπισε μες στην διαφθορά και στην γκλαμουριά.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο κύριο θέμα μας: Το ότι έρχεται καταιγίδα και μάλιστα ανεξέλεγκτη δεν είναι κάτι που θα πρέπει να μας χαροποιεί απαραίτητα. Αν αυτή η έκρηξη είναι όντως τυφλή το πιο πιθανό είναι να αποτύχει να βρει τους στόχους της. Κτυπώντας στόχους που είτε είναι συμβολικοί, είτε ανούσιοι, είτε ακόμη χειρότερο  κτυπήσει αντίπαλους του ίδιου μπλοκ που θα έπρεπε να ήταν μαζί, από την ίδια πλευρά του οδοφράγματος.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι πως δεν θα έχουμε μια τυφλή έκρηξη που θα τείνει να μετατραπεί σε «μυθική βία» κατά την έκφραση του Μπένγιαμιν, που ξαναστήνει καθεστώτα ανελευθερίας με το ένα ή το άλλο πρόσημο. Το ζητούμενο, η αναγκαιότητα είναι πως θα έχουμε μια στοχευόμενη εξέγερση, μια  οργανωμένη εξέγερση, με πρωτεργάτη ένα  μπλοκ των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Που δεν θα εναντιώνεται μονάχα στο μνημονιακό ολοκληρωτισμό αλλά θα έχει συγκροτήσει μέσα σε δυνατά και ρεαλιστικά πλαίσια μια αντιπρόταση. Όχι γενικές αρχές και μεγάλα ιδανικά μα συγκεκριμένα βήματα και αιτήματα που θα απαντούν στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες

Το πρώτο βέβαια βήμα είναι η οικοδόμηση αυτού του πολιτικά δυνατού μπλοκ. Που φυσικά δεν θα δρα ως ο πάνσοφος καθοδηγητής του λαϊκού και εργατικού κινήματος, αλλά ως ο ποιο συνειδητοποιημένος κόμβος του. Και μιλάω για κόμβο γιατί θεωρώ πως το σύγχρονο μοντέλο οργανωμένης πάλης δεν είναι το ιεραρχικό μοντέλο του κόμματος αλλά το μοντέλο του δικτύου. Με αυτόνομους κόμβους και δικτυακή οριζόντια οργάνωση που επιτρέπει την συνεργασία, την επικοινωνία, την κοινή δράση αλλά και την αυτονομία.

Η δημιουργία λοιπόν  αυτού του μπλοκ  πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων προϋποθέτει ένα όσο γίνεται πιο ξεκάθαρο στρατηγικό πλαίσιο. Αυτό δεν συνεπάγεται πως θα έχει λύσει κάθε μικρή μεγάλη στρατηγική διάφορα. Θα είναι όμως μια τέτοια δομή που θα επιχειρεί να επιλύει διαλεκτικά και όχι ανταγωνιστικά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις. Φυσικά δεν φτάνει μόνο η δομή αλλά και η διάθεση και το ανοικτό μυαλό. Φυσικά μπορεί να υπάρξουν και απόψεις που δεν επιλύονται διαλεκτικά. Έ τότε αυτές ας κρατηθούν ως αυτόνομοι κόμβοι στα πλαίσια αυτού του πολυσύνθετου πολιτικού-κοινωνικού και ιδεολογικού δικτύου.

Ταυτόχρονα προϋποθέτει ένα εξίσου- για να μην πω ακόμη πιο ξεκάθαρο- πλαίσιο τακτικών και άμεσων αιτημάτων και προγραμμάτων που θα αγκαλιάζει την θιγόμενη πλειοψηφία. Με στόχο την ικανοποίηση των βασικών  αναγκών των ανθρώπων και όχι των τραπεζών, των χρηματιστήριων και του κεφαλαίου.

Ναι αυτό προϋποθέτει ένα σχέδιο ανατροπής, μα καμιά ανατροπή  δεν είναι εφικτή αν δεν ξαναγεννηθεί η ελπίδα. Και η ελπίδα δεν είναι το μακρινό όραμα μιας κομμουνιστικής ή αναρχικής κοινωνίας. Ελπίδα είναι  αύριο να έχουν όλοι μια εργασία που θα τους επιτρέπει να ζουν αξιοπρεπώς. Να έχουν δωρεάν υγεία, παιδεία, κατοικία, πολιτισμό και πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες. Το ότι αυτό φαντάζει ουτοπία σήμερα αποδεικνύει το πόσο αναντίστοιχο είναι το υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα με τις ανάγκες των ανθρώπων.  Μα αυτό δεν συνεπάγεται από μόνο του πως θα ξεμπερδέψουμε εύκολα και γλήγορα με δαύτο.

Άρα τι κάνουμε, μα τίποτε άλλο από το να φέρουμε σήμερα αντιφατικά και μερικά   την αρχή της ελπίδας, τις υπαρκτές δυνατότητες μιας κοινωνίας που γεννιέται στα σπλάχνα αυτής που πεθαίνει. Έξαλλου η κρίση από μια απτική είναι η αποτυχία του παλαιού συστήματος  να ενσωματώσει τα νέα φαινόμενα, για αυτό το λόγο πολύ συχνά γυρνά σε καταστάσεις που η ιστορία είχε δείξει πως είχε υπερβεί.

Η οικοδόμηση αυτού του μπλοκ των  κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων δεν μπορεί να γίνει από παρθενογενέσεις. Το νέο γεννιέται μέσα από το παλαιό ακόμα και στο επίπεδο της ποιότητας των πολιτικών δυνάμεων. Άρα η συγκρότηση του θα γίνει είτε από τις ίδιες τις δυνάμεις που σήμερα βρίσκονται στο δρόμο του αγώνα, είτε από τμήματα τους. Θα οικοδομηθεί και από τα πάνω αλλά κυρίως θα οικοδομηθεί από τα κάτω, μέσα από τις κινηματικές διαδικασίες θεματικές ή γενικές. Βάζοντας στο παιχνίδι κοινωνικές δυνάμεις που μέχρι τα τούδε ήταν έξω από τα παιχνίδια της πολιτικής εκπροσώπησης. Μόνο έτσι ή κάπως έτσι το παλαιό θα μπολιαστεί με το καινούργιο.

Το ερώτημα είναι αν προκάνουμε που θα έλεγε και κάποιος παλαιός ηγέτης της αριστεράς. Σίγουρα δεν είμαστε και στην καλύτερη κατάσταση μα από την άλλη,  δυο χρόνια αγώνες έχουν δημιουργήσει δυνάμει και όχι ολοκληρωμένα ένα μπλοκ δυνάμεων.  Ε ας δουλέψουμε πάνω σε ότι έχει οικοδομηθεί μερικά  και ας του δώσουμε ένα συνολικότερο  χαρακτήρα.

Δημήτρης Αργυρός

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση