Τρ. Ιαν 25th, 2022

Να λοιπόν που έφτασαν και οι εκλογές, μήπως και δώσουν κάποια λύση ή μήπως και καθαγιάσουν την ίδια σουπερ καταστροφική πολιτική της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-άκρας δεξιάς, ΕΕ και ΔΝΤ.  Εκλογές  6 Μάη, δυο χρονάκια από το πρώτο μνημόνιο, από την αρχή της τραγωδίας, από την αρχή της καταστροφής και έχουμε ακόμη δρόμο για να μην μείνει τίποτε όρθιο. Και όπως δείχνουν τα πράγματα αυτό έχουν στο μυαλό τους οι μνημονιοκράτορες. 

Ή μήπως τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, ή μήπως υπάρχει ελπίδα να δούμε κάποτε  άνοιξη, για να απολαύουμε το Ήλιο και τον καφέ μας, ξέγνοιαστοι στην Καλάρη; Μα τι μας λες τώρα, γίνεται να ναι κάθε μέρα Κυριακή; Αν γίνεται λέει, γίνεται και παραγίνεται: Σήμερα έχουμε περίπου ένα εκατομμύριο ανέργους και αναμένεται να αυξηθούν κι άλλο.  Αλήθεια τι θα κάνουμε με δαύτους; Θα περιμένουμε να γίνουν επενδύσεις, με μισθούς και εργασιακές σχέσεις της «σοσιαλκαπιταλιστικής» Κίνας, λαϊκή οικονομία- εξουσία έχουνε και εκεί και ας μην έχουμε και αυταπάτες περί αυτού;

Θα περιμένουμε να κάνουμε μια άλλου τύπου ανάπτυξη, σοσιαλδημοκρατικού, φιλολαϊκού τύπου στα πλαίσια της παγκόσμιας  οικονομίας της αγοράς, όπως πιστεύουν πολλοί ευρωλάγνοι;  Ή αντίθετα  θα τους εξασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή διαβίωση με ένα κοινωνικό μισθό σε  μια κοινωνία- πολιτεία που θα ανήκει στα χέρια των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων; Ουτοπία; Ναι ίσως ουτοπία, μα κάθε ιστορική εξέλιξη από μια ουτοπία ξεκίνησε και έγινε ιστορία, όταν την πήραν στα χέρια της οι λαϊκές μάζες.

Και επειδή δεν ακολουθούμε την παραπάνω ουτοπία τα γεγονότα ακολουθούν μια προδιαγεγραμμένη γενικά πορεία. Και μόνο ο αγώνας των αγωνιζόμενων εργαζόμενων, ο αγώνας του εργαζόμενου λαού στέκεται εμπόδιο ή στάθηκε εμπόδιο τα δυο τελευταία χρόνια  για χειρότερες εξελίξεις, γιατί κακά τα ψέματα, μπορεί και να έχουμε χειρότερες εξελίξεις… και θα έχουμε,  αν δεν δυναμώσουμε το αγωνιστικό εργατικό και λαϊκό μέτωπο.

Τα λαδώματα της μηχανής

Πρώτα λοιπόν έχουμε το μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής κρεατομηχανής που παίρνει ψυχές και σώματα  και τα μετατρέπει σε κέρδη. Και όταν μπουχτίσουν από κέρδη, παύει να λειτουργεί η μηχανή και τότε θέλει λάδωμα.  Πρώτο λάδωμα η επέκταση του κεφαλαίου στο γεωγραφικό χώρο, η τάση του κεφαλαίου να αποικίζει το γεωγραφικό χώρο. Να όμως που τυχαίνει ο γεωγραφικός χώρος της γης να είναι πεπερασμένος και οι επενδύσεις σε άλλους πλανήτες να είναι αδύνατες ακόμη ή ασύμφορες οικονομικά.

Δεύτερο λάδωμα είναι η επέκταση στο χρόνο που ναι μεν είναι άπειρος μα περατώνεται από τις ανθρώπινες αισθήσεις, εμπειρίες και συμφέροντα. Η επέκταση στο χρόνο γίνεται με την εξαγορά του μέλλοντος από το παρόν. Γίνεται με το παιχνίδι των χρηματιστήριων, των δανείων, των σπρεντ και της χρέωσης του μέλλοντος για τις ανάγκες του παρόντος. Μα και αυτό το παιχνίδι με τη εικονικότητα κάποτε τελειώνει και το υπαρκτό και υλικό παρόν ζητάει λογαριασμό.

Τρίτο λάδωμα είναι η χρησιμοποίηση του τεχνολογικών ανακαλύψεων για λογαριασμό της εκτατικής ανάπτυξης του κεφαλαίου που μειώνει το κόστος παραγωγής και πετάει την άχρηστη ζωντανή εργασία στο περιθώριο. Μα όπως όλοι γνωρίζουμε οι μηχανές και η νέα τεχνολογία παράγουν φτηνά εμπορεύματα, μα δεν παράγουν υπεράξια-κέρδη για τους επιχειρηματίες, γιατί αυτή βγαίνει από την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας. Εκτός των άλλων, κάποιος πρέπει να αγοράσει τα φτηνά εμπορεύματα και αν οι εργαζόμενοι δεν έχουν, τότε αυτά πάνε στις χωματερές και οι νέες τεχνολογίες μένουν ανεκμετάλλευτες για την ανθρώπινη εξέλιξη.

Έτσι περνάμε στην πιο βάρβαρη μορφή λαδώματος που δεν είναι άλλη από την καταστροφή- με την μια ή την άλλη μορφή- παραγωγικών δυνάμεων, είτε μηχανών, είτε ανθρωπινού δυναμικού, είτε γης. Η λογική τους απλή και κυνική. Καταστρέφουμε κάτι, για να το ξανακτίσουμε, έτσι η μηχανή θα ξαναπάρει μπροστά, τα υπόλοιπα είναι απλώς παράπλευρες απώλειες.  Σε αυτή την φάση λοιπόν βρισκόμαστε, αυτή είναι και η λογική του μαύρου μετώπου που μας κυβερνά.   Αυτή είναι και η λογική της ΕΕ και του ΔΝΤ. Και αυτή δεν μπορεί να βελτιωθεί, ή θα ανατραπεί ή θα μας ξεζουμίσει.

Μαζί στο δρόμο του αγώνα

Να λοιπόν το ύψιστο καθήκον κάθε συνειδητοποιημένου ανθρώπου, κάθε αγωνιζόμενης ύπαρξης. Να ανατρέψει με αγώνα, με συλλογικό και μαχητικό πολιτικό και κοινωνικό αγώνα αυτή την καπιταλιστική βαρβαρότητα.  Αυτό σίγουρα δεν θα γίνει με τις εκλογές και σίγουρα δεν θα γίνει από μια πολιτική δύναμη της αριστεράς.  Αυτό θα γίνει όταν ο κόσμος της εργασίας, του πολιτισμού και της μοντέρνας διανόησης κατανοήσουν την παραγωγική δύναμη που έχουν στα χέρια τους, δύναμη που μπορεί να μεταμορφώσει σε διαφορετική κατεύθυνση την χώρα και τον κόσμο.. Δύναμη που δεν χρειάζεται τους επαγγελματίες πολιτικούς, τεχνοκράτες και επιχειρηματίες για να αυτοκυβερνηθεί.

Μα τότε   ποιος είναι ο ρόλος της αριστεράς και κάθε πολιτικής δύναμης που θέλει να αλλάξει τον κόσμο;  Ο ρόλος λοιπόν  της αριστεράς και κάθε πολιτικής δύναμης που θέλει να αλλάξει το κόσμο δεν είναι να γίνει ένας ακόμη σωτήρας και αφέντης του εργαζόμενου λαού. Είναι να συνεισφέρει με κάθε δυνατό τρόπο στην συνειδητοποίηση του εργαζόμενου λαού και στην δυνάμωση του αγώνα του. Τόσο για να αποτραπούν τα χειρότερα, όσο και για να ακολουθηθεί μια διαφορετική πορεία με τους εργαζόμενους στο τιμόνι.

Ενώ οι εκλογές  δεν είναι παρά μια μάχη, μια μεγάλη μάχη και οι εκλογές της 6 Μάη μια καθοριστική μάχη. Που θα πρέπει να βγάλει τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και του αγωνιστικού μετώπου δυνατές  και ισχυρές.  Γιατί μόνο έτσι οι δυνάμεις του μαύρου μετώπου(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-άκραα δεξιά), της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν θα νιώθουν ισχυροί για  να περάσουν και άλλα καταστροφικά μνημόνια.

Ναι είναι αναγκαιότητα στις εκλογές που έρχονται η αμφισβήτηση στην υπάρχουσα τραγική πραγματικότητα να εκφραστεί από τα αριστερά, σε μια ενωτική,  ανατρεπτική αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.  Και αυτό το εγγυάται μόνο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να μπορέσουν- μετά τις εκλογές- να συναντηθούν ενωτικά και αγωνιστικά οι δυνάμεις του αγώνα, της ανατροπής και της εξέγερσης. Οι δυνάμεις της κομμουνιστικής και της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Το μέλλον μας, αν μπορεί να υπάρξει μέλλον, βρίσκεται στην δυναμική του εργαζόμενου λαού σε συνεργασία με την ανατρεπτική αποτελεσματικότητα της αριστεράς. Όχι για να διαχειριστεί ή να καμουφλάρει την καταστροφή που ζούμε αλλά για να ζήσουμε, για να βιώσουμε το Σάββατο των Σαββάτων, μια παρούσα Κυριακή.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση